ന്യൂഡൽഹി: യുണൈറ്റഡ് നേഷൻസ് പോപ്പുലേഷൻ ഫണ്ടിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ റിപ്പോർട്ടുകൾ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് രാജ്യം ഇതുവരെ അഭിമുഖീകരിക്കാത്ത വലിയൊരു സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണെന്നാണ്. ഇത് പ്രകാരം 2050 ആകുമ്പോഴേക്കും ഇന്ത്യയിലെ വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ എണ്ണം രാജ്യത്തെ ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 20 ശതമാനത്തിലധികമായി ഉയരുമെന്നാണ് കണക്കുകൾ. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, 2046-ഓടെ ഇന്ത്യയിലെ കുട്ടികളുടെ എണ്ണത്തേക്കാൾ (15 വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവർ) കൂടുതലായിരിക്കും വയോധികരുടെ എണ്ണമെന്നും റിപ്പോർട്ട് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

വൃദ്ധരാകുന്ന' രാജ്യം

വികസിത രാജ്യങ്ങളായ ജപ്പാനും ദക്ഷിണ കൊറിയയും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളുമെല്ലാം സാമ്പത്തികമായി സമ്പന്നമായ ശേഷമാണ് ജനസംഖ്യയിലെ വാർദ്ധക്യത്തെ നേരിട്ടത്. അതിനാൽ കൃത്യമായ പെൻഷൻ, ആരോഗ്യ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു. എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക സമൃദ്ധി പൂർണ്ണമായി കൈവരിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഇന്ത്യ അതിവേഗം പ്രായമാകുന്നു എന്നതാണ് സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നത്.

അതീവ ദയനീയം

40 ശതമാനത്തിലധികം വയോധികരും ജീവിക്കുന്നത് രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും ദരിദ്രമായ ചുറ്റുപാടുകളിലാണ്.

18.7 ശതമാനം ആളുകൾക്ക് പെൻഷനോ, സമ്പാദ്യമോ, കുടുംബത്തിന്റെ സഹായമോ അടക്കം യാതൊരുവിധ വരുമാന മാർഗ്ഗങ്ങളുമില്ല.

അസംഘടിത മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഭൂരിഭാഗം സാധാരണക്കാർക്കും വിരമിക്കൽ ആനുകൂല്യങ്ങളോ സ്ഥിരമായ പെൻഷനോ ലഭ്യമല്ല.

കുടുംബങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം

കാലങ്ങളായി വയോജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം കുടുംബങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ അണുകുടുംബങ്ങളുടെ വർധനവ്, തൊഴിൽ തേടിയുള്ള ദൂരദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റം, താങ്ങാനാവാത്ത ജീവിതച്ചെലവ് എന്നിവ കാരണം മാതാപിതാക്കളുടെ സംരക്ഷണം പലപ്പോഴും പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു. സ്നേഹമില്ലായ്മ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളെ തനിച്ചാക്കി പോകേണ്ടി വരുന്ന മക്കളുടെ എണ്ണം നാൾക്കുനാൾ കൂടുകയാണ്. സ്വന്തം കാര്യം നോക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലാതെ വീടുകളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ കാഴ്ച ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ നഗര-ഗ്രാമ വ്യത്യാസമില്ലാതെ വ്യാപകമാണ്.

നടപടി വേണം, അടിയന്തരമായി

വാർദ്ധക്യം വെറുമൊരു ജൈവിക ഘട്ടമല്ല, വലിയൊരു സാമ്പത്തിക-ആരോഗ്യ പരീക്ഷണമാണ്. 2046-ലെ ആ മഹാപ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കാൻ രാജ്യം ഇനിയും കാത്തിരുന്നുകൂടാ. അസംഘടിത തൊഴിലാളികൾക്കുള്ള സാർവത്രിക പെൻഷൻ പദ്ധതികൾ, വയോജനങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകമായ സൗജന്യ ആരോഗ്യ പരിപാലന സംവിധാനങ്ങൾ , കെയർ ഹോമുകൾ എന്നിവ ഇപ്പോൾത്തന്നെ വിപുലീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ നയങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ഓരോ കുടുംബവും ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു—സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്ന തലമുറയ്ക്ക് കൃത്യമായ വരുമാനവും ആരോഗ്യ പരിരക്ഷയും പ്രാദേശിക പിന്തുണയും ഉറപ്പാക്കാൻ നമ്മൾ എത്രത്തോളം തയ്യാറെടുത്തിട്ടുണ്ട്?

ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും ശീലമാക്കി മാറ്റിയ ഒരു തലമുറ നമ്മുടെ വീടുകളിലുണ്ട്. എന്നാൽ, അതേ വീട്ടിൽ വളരുന്ന അവരുടെ പേരക്കുട്ടിക്ക് ദാരിദ്രത്തിൻ്റെ ഭയം എന്താണെന്നുപോലും അറിയില്ല. പകരം, അവൻ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ പ്രമേഹസാധ്യത മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്ന ഒരു രക്തപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ടാണ്. അത്രയും ചെറിയ പ്രായത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു അസുഖമോ എന്ന് ആ മുത്തശ്ശിക്ക് ഇന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇത് വെറുമൊരു സാങ്കൽപ്പിക കഥയല്ല; ഒരേ നാട്ടിൽ, ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിൽ ഒരേസമയം നടക്കുന്ന ഇന്ത്യയുടെ ആരോഗ്യ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

ഒരു വശത്ത് രാജ്യം വർഷങ്ങളായി നേരിടുന്ന വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിൽ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ കാണാനുണ്ട്. നാഷണൽ ഫാമിലി ഹെൽത്ത് സർവേയുടെ (NFHS) കണക്കുകൾ പ്രകാരം, പോഷകാഹാരക്കുറവ് മൂലമുണ്ടാകുന്ന വളർച്ചാ മുരടിപ്പ് (Stunting) അഞ്ച് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികളിൽ 35.5 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് (2019–21) 29.3 ശതമാനമായി (2023–24) കുറഞ്ഞു. അമ്മമാർക്കുള്ള പോഷകാഹാരം, അങ്കണവാടികൾ വഴിയുള്ള പദ്ധതികൾ, ശുചിത്വം, മെച്ചപ്പെട്ട ചികിത്സ എന്നിവ താഴേത്തട്ടിലേക്ക് എത്തിയതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവാണിത്.

ALSO READ: നിങ്ങളും അംഗമാണ്, ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതികളിൽ ഒന്ന്

ആശ്വാസത്തിനിടയിലൂടെ മറ്റൊരു അപകടം

എന്നാൽ, ആ ആശ്വാസത്തിനിടയിലൂടെ മറ്റൊരു അപകടം അതിവേഗം തലപൊക്കുകയാണ്. ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീകളിൽ അമിതവണ്ണമുള്ളവരുടെ നിരക്ക് 2005–06 ലെ 12.6 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് 2023–24 ആയപ്പോഴേക്കും 30.7 ശതമാനമായി കുതിച്ചുയർന്നു—രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകൊണ്ട് ഇരട്ടിയിലധികം വർധനവ്. പുരുഷന്മാരിലും സ്ത്രീകളിലും രക്തത്തിലെ പഞ്ചസാരയുടെ അളവ് (പ്രമേഹം) അപകടകരമായ തോതിൽ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പുരുഷന്മാരിൽ ഇത് 21 ശതമാനത്തോളവും സ്ത്രീകളിൽ 18 ശതമാനത്തോളവുമാണ് ഇപ്പോൾ.

ആരോഗ്യ വിദഗ്ധർ ഇതിനെ വിളിക്കുന്നത് 'പോഷകാഹാരത്തിന്റെ ഇരട്ട ഭാരം' എന്നാണ്. ഒരേ സമൂഹത്തിൽ, ഒരേ കുടുംബത്തിൽ, ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ—പോഷകക്കുറവും അമിതപോഷണവും ഒരേസമയം വില്ലനാവുന്ന അവസ്ഥ.

ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത് കാര്യങ്ങൾ വെറുതെ നന്നാവുകയോ മോശമാവുകയോ മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ ആരോഗ്യ വെല്ലുവിളിയുടെ അടിത്തറ തന്നെ അതിവേഗം മാറുകയാണ്. വിശപ്പ് മാറ്റാൻ സഹായിച്ച അതേ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയും സൗകര്യങ്ങളും തന്നെയാണ് മറ്റൊരു വശത്ത് ജീവിതശൈലീ രോഗങ്ങൾക്ക് വഴിതുറന്നത്. വ്യായാമം കുറഞ്ഞ ജീവിതം, മണിക്കൂറുകളോളം കസേരയിലും സ്ക്രീനുകൾക്ക് മുന്നിലുമുള്ള ഇരിപ്പ്, എളുപ്പത്തിൽ കിട്ടുന്ന എണ്ണയും കൊഴുപ്പും നിറഞ്ഞ സംസ്കരിച്ച ഭക്ഷണങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം നമ്മെ നിശബ്ദമായി രോഗികളാക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ഒരു കുഴിയിൽ നിന്ന് നമ്മെ കരകയറ്റിയ അതേ മാറ്റങ്ങൾ നമ്മെ അറിയാതെ മറ്റൊരു കുഴിയിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയാണ്.

വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്

ഇത് നമ്മുടെ ആരോഗ്യ സംവിധാനങ്ങൾക്കും കുടുംബങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ വെക്കുന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. പട്ടിണിയെ നേരിടാൻ രൂപീകരിച്ച പദ്ധതികൾ പോരാ പ്രമേഹത്തെയും ഹൃദ്രോഗങ്ങളെയും തടയാൻ. ഇനി ഒരേ ആശുപത്രിയിൽ, ഒരേ ഡോക്ടർക്ക് മുന്നിൽ ഒരേ കുടുംബത്തിലെ രണ്ടുപേരെത്തുമ്പോൾ രണ്ടുതരം പോരാട്ടങ്ങൾ ഒരേസമയം നടത്തേണ്ടി വരുന്നു.

പഴയ തലമുറ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്ന് ഒറ്റയടിക്ക് കരുതരുത്. വിശപ്പില്ല എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ഒരാൾ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാകുന്നില്ല. ഒരു തലമുറ നേരിട്ട പ്രതിസന്ധി അവസാനിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരു രൂപത്തിലാണ് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് അപകടം എത്തിയിരിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, തലമുറകളുടെ ആരോഗ്യം താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ 'പണ്ടത്തെക്കാൾ നമ്മൾ എത്രയോ മെച്ചപ്പെട്ടു' എന്ന ആശ്വാസവാക്കുകളിൽ തൃപ്തിപ്പെടാതിരിക്കുക. പകരം, ഓരോ തലമുറയും ചുമക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും, അതിനെ കൃത്യസമയത്ത് പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് പ്രധാനം.

ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിലെ ഒരു കുടുംബം തങ്ങളുടെ ബന്ധുവിന്റെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കുള്ള മുഴുവൻ തുകയും സ്വന്തം കൈയിൽനിന്ന് ചെലവാക്കുന്നു; അതിനായി ഒരു ഭാഗം നാട്ടിലെ പലിശക്കാരനിൽനിന്ന് കടം വാങ്ങുകയും ചെയ്തു. മാസങ്ങൾക്കുശേഷം, ഒരു അയൽവാസി യാദൃച്ഛികമായി അവരോട് പറയുന്നു—ആയുഷ്മാൻ ഭാരത് പദ്ധതി പ്രകാരം അവർക്ക് ഈ ചികിത്സ പൂർണ്ണമായും സൗജന്യമായി ലഭിക്കാൻ അർഹതയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. പക്ഷേ, അതാരും അവരോട് നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട അബദ്ധമല്ല; മറിച്ച്, ഭൂരിഭാഗം പേരുടെയും ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയാണ്.

കോൺഫെഡറേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യൻ ഇൻഡസ്ട്രിയും (CII) ബോസ്റ്റൺ കൺസൾട്ടിംഗ് ഗ്രൂപ്പും (BCG) നടത്തിയ ഒരു സർവേ പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സർക്കാർ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതിയായ പിഎം-ജെഎവൈ (PM-JAY) പദ്ധതിക്ക് അർഹരായ ആളുകളിൽ ഏകദേശം 66 ശതമാനം പേരും ഇങ്ങനെയൊരു പദ്ധതിയെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ല. മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തുടനീളം ഇതിന് അർഹതയുള്ളവരിൽ ഏകദേശം 25 ശതമാനം പേർ മാത്രമാണ് ഇതിൽ ഔദ്യോഗികമായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്—രജിസ്ട്രേഷന് യാതൊരു ചെലവുമില്ല എന്നിരിക്കെയാണിത്.

ഈ കണക്കുകൾ ഇന്ത്യ അപൂർവ്വമായി മാത്രം ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു: നിയമപരമായി ഒരു അവകാശം നിലവിലുണ്ടെങ്കിലും, അത് തങ്ങൾക്കുള്ളതാണെന്ന് ആരും അറിയിക്കാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ പദ്ധതി ലക്ഷ്യമിട്ട വ്യക്തിയിലേക്ക് അത് എത്തുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു.

രാജ്യത്ത് സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് പ്രതിവർഷം 5 ലക്ഷം രൂപ വരെയുള്ള ആശുപത്രി ചികിത്സാ ചെലവുകൾ ലഭ്യമാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ 2018-ലാണ് ആയുഷ്മാൻ ഭാരത് ആരംഭിച്ചത്. ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഗുണഭോക്താക്കളുടെ എണ്ണത്തിൽ ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതികളിൽ ഒന്നാണിത്. എന്നാൽ പ്രായോഗികതലത്തിൽ ഇതിന്റെ വിജയം പൂർണ്ണമായും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഇതിന് അർഹരായ ആളുകൾ ഈ പദ്ധതിയെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നുണ്ടോ, തങ്ങളുടെ അർഹത എങ്ങനെ പരിശോധിക്കണമെന്ന് അവർക്ക് അറിയാമോ, ആശുപത്രി കിടക്ക ആവശ്യമായി വരുന്ന അടിയന്തര ഘട്ടത്തിൽ പേപ്പർവർക്കുകളിൽ കുരുങ്ങാതെ ഇത് ഉപയോഗിക്കാൻ അവർക്കാകുമോ എന്നതിനെയാണ്.

ഈ വിടവ് ഏതെങ്കിലും ഒരു പദ്ധതിയിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. എല്ലാ വരുമാന വിഭാഗങ്ങളിലുമായി ഇന്ത്യയിലെ ഏകദേശം 60 ശതമാനം കുടുംബങ്ങൾക്കും സർക്കാർ തലത്തിലോ സ്വകാര്യ തലത്തിലോ യാതൊരുവിധ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസും ഇല്ല. ആവശ്യകത ഏറ്റവും കൂടുതലുള്ള ഗ്രാമങ്ങളിലും ചെറിയ പട്ടണങ്ങളിലുമാണ് ഇത്തരം ബോധവൽക്കരണം ഏറ്റവും കുറവുള്ളത്. ഇൻഷുറൻസ് ഓഫീസുകളോ, സർക്കാർ പ്രചാരണ ക്യാമ്പുകളോ, പ്രാദേശിക ഭാഷയിലുള്ള ലളിതമായ വിവരങ്ങളോ ഇവിടെ ലഭിക്കാൻ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.

ഒരു സാധാരണ പൗരന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇത് എത്രത്തോളം ആഘാതമുണ്ടാക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. ഒരു പദ്ധതി സർക്കാർ വിജ്ഞാപനങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നതും, ആശുപത്രിയിലെ അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിലേക്ക് ഒരു രോഗിയെ കയറ്റുമ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിൽ ആ പദ്ധതിയുടെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാകുന്നതും രണ്ടാണ്. നിയമപരമായ അർഹതയും പ്രായോഗികമായ അറിവും തമ്മിലുള്ള ഈ വലിയ വിടവിലാണ് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വർഷങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യവും ഭൂമിയും ഭാവി വരുമാനവുമെല്ലാം നിശബ്ദമായി ചോർന്നുപോകുന്നത്—യഥാർത്ഥത്തിൽ അവർ വഹിക്കേണ്ടതില്ലാത്ത ഒരു ചെലവിനായി.

ഈ അസുഖകരമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിനുള്ളിൽ ലളിതമായ ഒരു പ്രായോഗിക പരിഹാരമുണ്ട്. ആയുഷ്മാൻ ഭാരതിനുള്ള അർഹത ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ പരിശോധിക്കാൻ കഴിയും. ഔദ്യോഗിക സർക്കാർ വെബ്‌സൈറ്റ് വഴിയോ, അടുത്തുള്ള അക്ഷയ/കോമൺ സർവീസ് സെന്റർ വഴിയോ, എംപാനൽ ചെയ്ത ആശുപത്രികളിലെ ഹെൽപ്പ് ഡെസ്ക് വഴിയോ സാധാരണ തിരിച്ചറിയൽ രേഖകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇത് പരിശോധിക്കാം. ഭാവിയിൽ ഇത് ആവശ്യമായി വരുമോ ഇല്ലയോ എന്നത് കണക്കിലെടുക്കാതെ തന്നെ സൗജന്യമായി ഈ അർഹത പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.

തീർച്ചയായും, ഇതുകൊണ്ടുമാത്രം ഈ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നം പൂർണ്ണമായി പരിഹരിക്കപ്പെടില്ല. ഒരു പദ്ധതി യഥാർത്ഥ ഗുണഭോക്താക്കളിലേക്ക് എത്തണമെങ്കിൽ നിരന്തരമായ ബോധവൽക്കരണവും, ലളിതമായ പ്രാദേശിക ഭാഷയിലുള്ള വിവരങ്ങളും, ജനങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസമുള്ള പ്രാദേശിക പ്രതിനിധികളുടെ പങ്കാളിത്തവും ആവശ്യമാണ്; അല്ലാതെ ആളുകൾ സ്വയം തിരഞ്ഞു കണ്ടുപിടിക്കുമെന്ന് കരുതുന്ന വെബ്‌സൈറ്റുകൾ മാത്രം പോരാ. എന്നിരുന്നാലും, വലിയ സംവിധാനങ്ങൾ മാറുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കാതെ, ഒരു പ്രതിസന്ധി വരുന്നതിനുമുമ്പ് സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ അർഹത ഇന്ന് തന്നെ പരിശോധിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു സാധാരണ പൗരനും ഉടൻ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യമാണ്.

അടുത്ത തവണ ആശുപത്രി ബിൽ അടയ്ക്കാനായി ഏതെങ്കിലും ഒരു കുടുംബം വസ്തു വിൽക്കുകയോ വലിയ തുക കടം വാങ്ങുകയോ ചെയ്തതായി കേൾക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ സഹതാപത്തോടൊപ്പം സ്നേഹത്തോടെ ഈയൊരു ചോദ്യം കൂടി ചോദിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും: ഈ പ്രതിസന്ധി വരുന്നതിനുമുമ്പ്, തങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ വഴി ലഭിക്കേണ്ട ആനുകൂല്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവർ കൃത്യമായി അറിഞ്ഞിരുന്നോ?

ഒരു കഥ പറയാം, ഒരു ചെറിയ പലചരക്കുകടക്കാരൻ പെട്ടെന്ന് ഗുരുതരമായൊരു അസുഖം ബാധിച്ച് ആശുപത്രിയിലാകുന്നു. സർക്കാർ സൗജന്യ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതികൾക്ക് അർഹനാകാൻ മാത്രം സാമ്പത്തികമായി അദ്ദേഹം പിന്നാക്കമല്ലായിരുന്നു. അതേസമയം, ഉയർന്ന പ്രീമിയം നൽകി ഒരു സ്വകാര്യ ഹെൽത്ത് ഇൻഷുറൻസ് പോളിസി സ്വന്തമാക്കാനുള്ള വരുമാനവും അദ്ദേഹത്തിനില്ല. ഒടുവിൽ ആശുപത്രി ബിൽ മുഴുവൻ സ്വന്തം പോക്കറ്റിൽനിന്ന് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് അടച്ചുതീർക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല, ഇതിനൊരു പേരുണ്ട്. 'മിസ്സിംഗ് മിഡിൽ'

ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം 30 ശതമാനം

നീതി ആയോഗിൻ്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ ജനസംഖ്യയുടെ ഏകദേശം 30 ശതമാനം—അതായത് 40 കോടിയോളം ആളുകൾ—ഈ വിഭാഗത്തിലാണ് ഉൾപ്പെടുന്നത്. സാമ്പത്തിക സർവേകളുടെ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പ്രകാരം ഇവർ പരമദരിദ്രരല്ലാത്തതിനാൽ ആയുഷ്മാൻ ഭാരത് പോലുള്ള സൗജന്യ പദ്ധതികളുടെ പരിധിയിൽ വരുന്നില്ല. എന്നാൽ അസംഘടിത തൊഴിൽ മേഖലയിലായതിനാലും താങ്ങാനാവാത്ത പ്രീമിയം നിരക്കുകൾ കാരണവും സ്വകാര്യ ഇൻഷുറൻസുകൾ ഇവർക്ക് അപ്രാപ്യവുമാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, ആരോഗ്യച്ചെലവുകൾ വരുമ്പോൾ ഒരു സുരക്ഷാ പദ്ധതിയിലുമില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരന്റെ അതേ ഗതി തന്നെയാണ് ഈ ഇടത്തരക്കാർക്കും.

പൊരുത്തക്കേടുകൾക്ക് പിന്നിലെ ഘടകങ്ങൾ

സുരക്ഷാ വലയത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ വിടവ്

ഇന്ത്യയിലെ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് സംവിധാനങ്ങൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത് വരുമാന ശ്രേണിയുടെ രണ്ട് അറ്റങ്ങളിലുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയാണ്—തീവ്ര ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നവരും, മികച്ച കോർപ്പറേറ്റ് ജോലിയോ സ്വകാര്യ ഇൻഷുറൻസ് വാങ്ങാൻ ശേഷിയോ ഉള്ള സമ്പന്നരും. ഈ രണ്ട് അറ്റങ്ങൾക്കുമിടയിൽ കിടക്കുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം യാതൊരു സാമ്പത്തിക സംരക്ഷണവുമില്ലാതെ പൂർണ്ണമായും വിട്ടുപോയി.

ഗുണനിലവാരവും അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളും

സർക്കാർ ആശുപത്രികൾ സൗജന്യമോ തുച്ഛമായ നിരക്കിലുള്ളതോ ആണ്. എന്നാൽ തിരക്കും ജീവനക്കാരുടെയും ആധുനിക സൗകര്യങ്ങളുടെയും കുറവും കാരണം അത്യാഹിത ഘട്ടങ്ങളിൽ സാധാരണക്കാർ പോലും സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളെ ആശ്രയിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ആരോഗ്യപരമായ അടിയന്തരാവസ്ഥകളിൽ സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തിന് സമയമുണ്ടാകില്ല; ലഭ്യമായ ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള കിടക്കയും വേഗത്തിലുള്ള ചികിത്സയുമാണ് രോഗിയുടെ കുടുംബം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളാകട്ടെ ഉയർന്ന വിപണി നിരക്കുകൾ ഈടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മരുന്നുകളുടെ വലിയ ചെലവ്

ആശുപത്രി കിടത്തിച്ചികിത്സയേക്കാൾ ഇന്ത്യക്കാരന്റെ പോക്കറ്റ് ചോർത്തുന്നത് മരുന്നുകളുടെ വിലയാണ്. സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ കിടത്തിച്ചികിത്സ സൗജന്യമാണെങ്കിലും, ദീർഘകാല രോഗങ്ങൾക്കും സങ്കീർണ്ണമായ ശസ്ത്രക്രിയകൾക്കും ആവശ്യമായ മരുന്നുകൾ പുറത്തുനിന്ന് വൻവില നൽകി വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നു.

ശരാശരി കണക്കുകൾ മറയ്ക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം

ഇതിനർത്ഥം രാജ്യത്ത് പുരോഗതി ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്നല്ല. ആരോഗ്യ പരിരക്ഷാ പദ്ധതികൾ വിപുലീകരിക്കപ്പെടുകയും, ദേശീയ ശരാശരിയിൽ ചികിത്സയ്ക്കായി സ്വന്തം കൈയിൽനിന്ന് ചെലവാക്കുന്ന തുകയുടെ അനുപാതം കുറയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഒരു നയം ദേശീയ ശരാശരിയിൽ വിജയിച്ചതായി കാണിക്കുമ്പോഴും, ആ നയങ്ങളുടെ പരിധിക്ക് പുറത്തുപോയ 40 കോടിയോളം മനുഷ്യർ ഇപ്പോഴും പഴയ അവസ്ഥയിൽ തന്നെയാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ഇന്ത്യയിലെ ആരോഗ്യസംവിധാനം മെച്ചപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്ന പൊതുവായ ചോദ്യത്തേക്കാൾ പ്രസക്തമായത് മറ്റൊന്നാണ്: പദ്ധതികളുടെ വിടവിൽ ഇപ്പോഴും അകപ്പെട്ടുപോയ ആ മനുഷ്യർ ആരാണ്? ആ വിടവ് പൂർണ്ണമായി നികത്താൻ നമുക്ക് ഇനി എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?

കൈയിലൊരു ഡിഗ്രി സർട്ടിഫിക്കറ്റും, ഒരു ബയോഡേറ്റയും, ഭാവിയിലേക്ക് വ്യക്തമായ വഴികളൊന്നുമില്ലാതെയും ഒരു ബിരുദധാരി കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കുന്നു. കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത ബൈക്കിൽ ഫുഡ് ഡെലിവറി ചെയ്യുന്നു; നിത്യജീവിതച്ചെലവുകൾ കഴിഞ്ഞുപോകാനുള്ള വരുമാനം കണ്ടെത്തുന്നു. എങ്കിലും, തങ്ങൾ പഠിച്ച വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു നല്ല ജോലി ലഭിക്കുമെന്ന നേരിയ പ്രതീക്ഷ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ടാകും.

പഠനം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിനും സ്ഥിരമായൊരു ജോലി കണ്ടെത്തുന്നതിനും ഇടയിലുള്ള ഈ ഒരു ഘട്ടം, ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യൻ യുവാക്കൾ കടന്നുപോകുന്ന ഒന്നാണെങ്കിലും, നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും കുറവ് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

ലോകത്തെ പല രാജ്യങ്ങളിലും ഈ ഘട്ടം ഒരു അനിശ്ചിതത്വമായി വിട്ടുകൊടുക്കാതെ കൃത്യമായ പദ്ധതികളിലൂടെ ക്രമീകരിക്കാറുണ്ട്. ഇതിന് ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ജർമ്മനിയുടെ "ഡ്യുവൽ അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പ്"മാതൃക. അവിടെ യുവാക്കൾ അവരുടെ സമയത്തിന്റെ ഒരു പങ്ക് ക്ലാസ് മുറികളിലും, മറ്റൊരു പങ്ക് യഥാർത്ഥ തൊഴിലിടങ്ങളിലും ചെലവഴിക്കുന്നു; ഒപ്പം പരിശീലനത്തിനിടയിൽ വേതനവും നേടുന്നു. ഏകദേശം 8.3 കോടി ജനസംഖ്യയുള്ള ജർമ്മനിയിൽ 13 ലക്ഷത്തോളം ആളുകളാണ് ഇത്തരത്തിൽ അപ്രന്റീസുകളായി പരിശീലനം നേടുന്നത്. അതായത് അവിടുത്തെ ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ ഒന്നര ശതമാനത്തോളം വരും ഇത്.

ഇന്ത്യയിലും സമാനമായ പദ്ധതി

നാഷണൽ അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പ് പ്രൊമോഷൻ സ്കീം . എന്നാൽ ഇവിടുത്തെ കണക്കുകൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചിത്രമാണ് തരുന്നത്. 140 കോടിയിലധികം ജനസംഖ്യയുള്ള ഇന്ത്യയിൽ, 2024–25 സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൽ ഈ പദ്ധതിക്ക് കീഴിൽ അപ്രന്റീസുകളായി എത്തിയത് കേവലം 9.85 ലക്ഷം പേർ മാത്രമാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ യുവജനസംഖ്യയുള്ള രാജ്യമായിരുന്നിട്ടും, ആനുപാതികമായി നോക്കിയാൽ ജർമ്മനിയേക്കാൾ 20 ഇരട്ടി ചെറുതാണ് ഇന്ത്യയിലെ അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പ് അടിത്തറ.

ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം എന്തെന്നാൽ, ഇത് അവസരങ്ങളുടെ കുറവ് കൊണ്ടല്ല സംഭവിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. സമീപകാല റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ ഈ പദ്ധതിക്ക് കീഴിൽ 70 ലക്ഷത്തിലധികം അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പ് ഒഴിവുകൾ അപേക്ഷകരില്ലാതെ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്! പ്രശ്നം ഒഴിവുകളുടെ കുറവല്ല, മറിച്ച് അപേക്ഷകരുടെ എണ്ണത്തിൽ ഉണ്ടായ വൻ ഇടിവാണ്. 2022-ൽ 42.8 ലക്ഷം അപേക്ഷകൾ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്ത് 2025 ആയപ്പോഴേക്കും അത് വെറും 4 ലക്ഷമായി കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു.

കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസത്തെയും മികച്ചൊരു കരിയറിനെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഒഴിവുകൾ യുവാക്കൾ നിരസിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

കുറഞ്ഞ സ്റ്റൈപ്പൻഡും ഉയർന്ന ജീവിതച്ചെലവും

അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പുകളിൽ സാധാരണയായി ലഭിക്കുന്നത് പ്രതിമാസം 10,000 മുതൽ 15,000 വരെയുള്ള സ്റ്റൈപ്പൻഡാണ്. പലപ്പോഴും ഇതിനായി മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് താമസം മാറേണ്ടി വരുന്നു. കൂടാതെ, പരിശീലന കാലയളവിന് ശേഷം ജോലി സ്ഥിരപ്പെടുമെന്ന യാതൊരു ഉറപ്പുമുണ്ടാകില്ല.

ഗിഗ് ഇക്കോണമി

ഇതിനു വിപരീതമായി ഫുഡ് ഡെലിവറി, ക്യാബ് ഡ്രൈവിംഗ്, അല്ലെങ്കിൽ റീട്ടെയിൽ ഷിഫ്റ്റുകൾ പോലുള്ള ഗിഗ് ജോലികൾ ഉടനടി വരുമാനം നൽകുന്നു. ഇതിനായി നാടുവിടേണ്ട ആവശ്യമില്ല, ദീർഘകാല പ്രതിബദ്ധതകളുടെ ബാധ്യതയുമില്ല. സ്വന്തം ചെലവുകൾ നോക്കുന്നതിനോ കുടുംബത്തെ സഹായിക്കുന്നതിനോ മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു യുവാവിനെ സംബന്ധിച്ച്, അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെങ്കിലും ഗിഗ് ജോലികൾ നൽകുന്ന പെട്ടെന്നുള്ള വരുമാനം, വേഗത കുറഞ്ഞ അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പുകളെക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രായോഗികമായി തോന്നുന്നു.

രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഇത് ഗൗരവമുള്ളൊരു പ്രശ്നമാണ്. ഗിഗ് ജോലികൾ പ്രയോജനപ്രദവും സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളതും പലർക്കും ഉടനടി വരുമാനം തരുന്നതുമാണ്. എന്നാൽ ഭാവിയിൽ സ്ഥിരതയും ഉയർന്ന ശമ്പളവും ഉറപ്പുനൽകുന്ന തൊഴിൽ വൈദഗ്ധ്യങ്ങൾ (certified skills) വളർത്തിയെടുക്കാൻ ഇത്തരം ജോലികൾ വഴിതുറക്കാറില്ല. നേരെമറിച്ച്, ഒരു ചിട്ടയായ അപ്രന്റീസ്ഷിപ്പ് ക്ലാസ് മുറിയിലെ അറിവിനെ പ്രായോഗിക തൊഴിൽ വൈദഗ്ധ്യമാക്കി മാറ്റാൻ പ്രാപ്തമായ ഒന്നാണ്.

ഫലത്തിൽ, ഇന്ത്യയിലെ ഭൂരിഭാഗം യുവജനങ്ങളിലും ബിരുദത്തിനും സ്ഥിരമായൊരു ജോലിക്കുമിടയിലുള്ള ആ നിർണ്ണായക ഘട്ടം ക്രിയാത്മകമായ നൈപുണ്യ പരിശീലനങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല നികത്തപ്പെടുന്നത്; മറിച്ച്, ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറം അത് എങ്ങോട്ട് നയിക്കും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ, ഉടനടി വരുമാനം തരുന്ന ജോലികൾ തെരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവർ നിർബന്ധിതരാകുന്നു.

ഇതിനർത്ഥം യുവാക്കൾ തെറ്റായ തീരുമാനമെടുക്കുന്നു എന്നല്ല. തങ്ങളുടെ നഗരത്തിൽ, ജീവിതത്തിന്റെ ആ ഘട്ടത്തിൽ മുന്നിലുള്ള യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങളെ മുൻനിർത്തി തികച്ചും യുക്തിസഹമായ തീരുമാനമാണ് അവരെടുക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ്: ലക്ഷക്കണക്കിന് ഔദ്യോഗിക പരിശീലന അവസരങ്ങൾ ഒഴിഞ്ഞ് കിടക്കുമ്പോഴും, എന്തുകൊണ്ടാണ് അത്തരം ചിട്ടയായ വഴികൾ യുവാക്കളെ ആകർഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അപ്രായോഗികമായി തുടരുന്നത്?

അടുത്ത തവണ, അടുത്ത പടി എന്തെന്ന് ആലോചിച്ച് വിഷമിക്കുന്നതിനിടയിൽ താത്കാലിക ഗിഗ് ജോലികൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു ബിരുദധാരിയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, "അടുത്തത് എന്താണ് പ്ലാൻ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സൗമ്യമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചിന്തിക്കുക: "അവരുടെ സ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്ന ഒരാൾക്ക്, സ്ഥിരമായൊരു കരിയറിലേക്കുള്ള ഘടനാപരമായ പരിശീലന വഴി തെരഞ്ഞെടുക്കാൻ തക്ക മൂല്യമുള്ള ഒന്നാക്കി മാറ്റാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തായിരുന്നു വേണ്ടിയിരുന്നത്?"

ഭർത്താവ് നടത്തുന്ന തട്ടുകടയിൽ ഒരു സ്ത്രീ രാവിലെ മുതൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുന്നു. മസാലകൾ അരക്കുന്നു, ഡയറിയിൽ കണക്കുകൾ സൂക്ഷിക്കുന്നു, കടയിൽ വരുന്നവർക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നു. "നിങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?" എന്ന് അവരോട് ചോദിച്ചാൽ, "ഇല്ല, വെറുതെ സഹായിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്" എന്നാകും മറുപടി. എന്നാൽ, ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽ സർവേയിൽ ഇതേ ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ, അടുത്ത കാലത്തായി അവരെ മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് കണക്കാക്കുന്നത്.

പീരിയോഡിക് ലേബർ ഫോഴ്സ് സർവേ പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ സ്ത്രീ തൊഴിൽ പങ്കാളിത്ത നിരക്ക് വെറും ആറ് വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഇരട്ടിയോളം വർധിച്ചു—2017–18-ലെ 23.3 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് 2023–24-ൽ അത് 41.7 ശതമാനമായി ഉയർന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഇത് ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകൾ കൈവരിച്ച വിപ്ലവകരമായ മുന്നേറ്റമായി തോന്നാം.

'സ്വയംതൊഴിൽ' എന്ന വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും

ഈ വർധനവ് പുതിയ ശമ്പളമുള്ള ജോലികളിൽ നിന്നോ സ്ത്രീകൾ നടത്തുന്ന സംരംഭങ്ങളിൽ നിന്നോ ഉണ്ടായതല്ല. മറിച്ച്, 'സ്വയംതൊഴിൽ' എന്ന വിഭാഗത്തിൽ നിന്നും, അതിനുള്ളിലെ "കുടുംബ സംരംഭങ്ങളിലെ വേതനമില്ലാത്ത സഹായികൾ" എന്ന വിഭാഗത്തിൽ നിന്നുമാണ്. ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിലെടുക്കുന്ന സ്ത്രീകളിൽ 42.3 ശതമാനവും ഈ വിഭാഗത്തിലാണ് വരുന്നത്. ഇവർ ദിവസേന മണിക്കൂറുകളോളം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സ്വന്തമായി നേരിട്ട് ഒരു രൂപ പോലും വേതനം ലഭിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം, കൃത്യമായ ശമ്പളമുള്ള ജോലികളിലും കൂലിപ്പണിയിലും ഉള്ള സ്ത്രീകളുടെ അനുപാതം ഇതേ കാലയളവിൽ കുറയുകയാണ് ചെയ്തത്.

യാഥാർത്ഥ്യം ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ മുൻപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകൾ ചെയ്യുന്ന അധ്വാനം ഇപ്പോൾ തൊഴിലായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നുണ്ട്, എന്നാൽ അതിന് സ്വന്തമായി പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വളരെ കുറവാണ്.

മറ്റൊരു കണക്കുകൂടിയുണ്ട്.

ഇതിന് കാരണം വ്യക്തമാക്കുന്ന മറ്റൊരു കണക്കുകൂടിയുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ടൈം യൂസ് സർവേ (Time Use Survey) അനുസരിച്ച്, ഒരു സ്ത്രീ പ്രതിദിനം ശരാശരി 305 മിനിറ്റ് (അഞ്ചര മണിക്കൂറിലധികം) വീട്ടുജോലികൾക്കും കുടുംബാംഗങ്ങളെ പരിചരിക്കുന്നതിനുമായി പ്രതിഫലമില്ലാതെ ചെലവഴിക്കുന്നു. എന്നാൽ പുരുഷന്മാർ ഇതിനായി വിനിയോഗിക്കുന്നത് വെറും 163 മിനിറ്റാണ്—സ്ത്രീകളുടെ പകുതിയിൽ താഴെ മാത്രം. ഇതേ സർവേയിൽ, ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്ന ജോലിയിൽ ഏർപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകൾ 25 ശതമാനം മാത്രമാണെങ്കിൽ, പുരുഷന്മാരിലിത് 75 ശതമാനമാണ്.

ഈ രണ്ട് കണക്കുകളും ചേർത്തുവെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ ചിത്രം വ്യക്തമാകും. മിക്ക ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകളും ഇപ്പോൾത്തന്നെ ദിവസവും ദീർഘനേരം അധ്വാനിക്കുന്നുണ്ട്. അതിനാൽ ചോദ്യം സ്ത്രീകൾ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല; ആ അധ്വാനത്തിന് കൃത്യമായ വേതനവും അംഗീകാരവും ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ, അത് കുടുംബവും തൊഴിലുടമകളും രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളും ഒരു ജോലിയായി കാണുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.

ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇത് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. കുടുംബത്തിന്റെ കടയിലെ കണക്കുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീ ചെയ്യുന്നത് ഉയർന്ന വൈദഗ്ധ്യം ആവശ്യമുള്ള പ്രധാന ജോലിയാണ്. എന്നാൽ, ഭാര്യ എന്തുചെയ്യുന്നു എന്ന് ഭർത്താവിനോട് ചോദിച്ചാൽ, കയ്യിലേക്ക് നേരിട്ട് പണം വരാത്തതുകൊണ്ട് "അവൾക്ക് ജോലിയില്ല" എന്ന് തന്നെയാകും ഉത്തരം. സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറ നിശബ്ദമായി ചലിക്കുന്നത് ഇത്തരം അദൃശ്യ അധ്വാനങ്ങളിലൂടെയാണ്, എന്നിട്ടും അതിന് അർഹമായ അംഗീകാരമോ പ്രതിഫലമോ പലപ്പോഴും ലഭിക്കാറില്ല.

സംസ്കാരത്തിന്റെയോ പാരമ്പര്യത്തിന്റെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല

ഇതൊരു സംസ്കാരത്തിന്റെയോ പാരമ്പര്യത്തിന്റെയോ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല, ഇതിന് പിന്നിൽ വലിയ പരിമിതികളുമുണ്ട്. പല സ്ത്രീകളും കുടുംബ ബിസിനസുകളിലെ വേതനമില്ലാത്ത ജോലികളിലേക്കോ തുച്ഛമായ വരുമാനമുള്ള സ്വയംതൊഴിലുകളിലേക്കോ തിരിയുന്നത് അവരുടെ ആദ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പായതുകൊണ്ടല്ല. സ്ത്രീസുരക്ഷ, വീട്ടുജോലികളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം, വീടിനടുത്ത് അനുയോജ്യമായ ജോലികളുടെ അഭാവം എന്നിവ കാരണം മുന്നിൽ മറ്റ് വഴികളില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. പുതിയ അവസരങ്ങൾ തുറന്നുകിട്ടിയതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് നിവൃത്തികേടുകൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട ഇത്തരം ജോലികൾക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞ വരുമാനം മാത്രമേ ലഭിക്കുന്നുള്ളൂ എന്ന് ഗവേഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ഇതിനർത്ഥം സ്ത്രീകൾ തെറ്റായ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെന്നോ, കുടുംബങ്ങൾ മനപ്പൂർവ്വം അവരെ മാറ്റിനിർത്തുന്നുവെന്നോ അല്ല. സുരക്ഷിതത്വം, കുട്ടികളുടെ സംരക്ഷണം, പ്രാദേശികമായി ലഭ്യമായ പരിമിതമായ ജോലികൾ എന്നിവയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഓരോ കുടുംബവും പൊരുതുകയാണ്. എന്നാൽ, ഇതൊരു പൂർണ്ണ വിജയഗാഥയായി കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, ഈ വളർച്ചയുടെ പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യം നാം തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിൽ പങ്കാളിത്ത നിരക്ക്

സ്ത്രീകളുടെ തൊഴിൽ പങ്കാളിത്ത നിരക്ക് ഉയർന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം കൂടുതൽ സ്ത്രീകൾക്ക് സുരക്ഷിതവും മാന്യവും മാന്യമായ വേതനം നൽകുന്നതുമായ ജോലികൾ ലഭിച്ചു എന്ന് അർത്ഥമാക്കേണ്ടതില്ല. പലപ്പോഴും അവർ കാലങ്ങളായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന വേതനമില്ലാത്ത അധ്വാനം ഔദ്യോഗിക കണക്കുകളിൽ ഇടംപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി എന്ന് മാത്രമേ അതിനർത്ഥമുള്ളൂ. അതൊരു പുരോഗതിയാണെങ്കിലും, കണക്കുകൾ കാണിക്കുന്ന അത്ര സുരക്ഷിതമോ വലുതോ അല്ല അത്.

അടുത്ത തവണ ഈ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ആഘോഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, കയ്യടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് നാം സ്വയം ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്: ഇന്ന് ജോലി ചെയ്യുന്നവരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന സ്ത്രീകളിൽ എത്രപേർക്ക് സ്വന്തം അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം സ്വന്തം പേരിൽ, സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് പണമായി ലഭിക്കുന്നുണ്ട്?

ഒരു അപരിചിതൻ ഒരു വാതിലിലൂടെ നടക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക. അയാൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനു മുമ്പ്, നമ്മൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നു. അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ, നടത്തം, ഭാവം എന്നിവ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ആരോ നമ്മോട് പറയുന്നു, "അയാൾ ഒരു ഡോക്ടറാണ്." പെട്ടെന്ന്, ആ മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ അല്പം വ്യത്യസ്തനാകുന്നു. അയാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് നമുക്കറിയാം. അപ്പോൾ അയാൾ പൂനെയിൽ നിന്നാണെന്ന് പറയുന്നു. നമ്മൾ ചോദിക്കുന്നു, "നിങ്ങൾക്ക് അയാളെ അറിയാമോ?" അയാൾ അതെ എന്ന് പറയുന്നു. "അയാൾ ഒരു നല്ല സുഹൃത്താണ്." മറ്റൊരാൾ പറയുന്നു, അയാളുടെ സഹോദരൻ അദ്ദേഹത്തെ അടുത്തറിയാവുന്നതാണ്. കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ, അത് തിരിച്ചറിയാതെ തന്നെ, നമ്മൾ ആ മനുഷ്യന്റെ ഒരു മുഴുവൻ ചിത്രം നിർമ്മിച്ചു. അയാളുടെ തൊഴിൽ, അയാളുടെ നഗരം, അയാളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ, കുടുംബം, അയാളുടെ ബന്ധങ്ങൾ, അയാളുടെ സംസാരരീതി. നമ്മൾ അയാളെ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

വാക്കുകളിലൂടെയും നമ്മൾ അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നു

ഒരു വാക്ക് ആദ്യം നമ്മുടെ ചെവിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് അതിന്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെയാണ്. അതാണ് അതിന്റെ മുഖം. അപ്പോൾ നമ്മൾ അതിന്റെ നിഘണ്ടു അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നു. അതാണ് അതിന്റെ തൊഴിൽ. എന്നാൽ ഒരാൾ അയാളുടെ തൊഴിൽ മാത്രമായി മാറുമോ? തീർച്ചയായും അല്ല. ഒരു വാക്ക് അതിന്റെ നിഘണ്ടു അർത്ഥമായി മാറുന്നില്ല. ഒരു വാക്ക് ഒരു ചരിത്രം വഹിക്കുന്നു. അത് നിലനിർത്തുന്ന കൂട്ടുകെട്ടിനെ വഹിക്കുന്നു. നമ്മൾ കേട്ട സാഹചര്യങ്ങളെ അത് വഹിക്കുന്നു. അതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ട വികാരങ്ങളെ അത് വഹിക്കുന്നു.

"വീട്" പോലുള്ള ഒരു ലളിതമായ വാക്ക് എടുക്കുക. ഒരു നിഘണ്ടു അതിനെ കുറച്ച് വരികളിൽ വിശദീകരിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഒരാൾക്ക്, വീട് എന്നാൽ ജനാലയ്ക്കരികിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയെ അർത്ഥമാക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക്, അവൻ രക്ഷപ്പെട്ട സ്ഥലം എന്നായിരിക്കാം അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ഒരു കുട്ടിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ആരെങ്കിലും തന്റെ സ്കൂൾ ബാഗ് സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥലമായിരിക്കാം. ഒരു വൃദ്ധനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അത് നിലവിലില്ലാത്ത വീടായിരിക്കാം. വാക്ക് ഒന്നുതന്നെയാണ്. അതിനുള്ളിലെ ജീവിതം വ്യത്യസ്തമാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് രണ്ട് ആളുകൾക്ക് ഒരേ വാചകം കൃത്യമായി കേൾക്കാനും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ വികാരങ്ങളോടെ നടക്കാനും കഴിയുന്നത്.
ഒരു അച്ഛൻ മകനോട് പറയുന്നത്, "ഒരു പുരുഷനായിരിക്കുക" എന്നാണ്. അച്ഛൻ അർത്ഥമാക്കുന്നത്, "ധൈര്യമായിരിക്കുക" എന്നാണ്. മകൻ കേട്ടേക്കാം, "കരയരുത്". ഒരു വാക്ക് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ഇത് വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ ശ്രദ്ധിക്കൂ. നമ്മൾ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുകയാണെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഭാഷ നമ്മെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. നമ്മൾ പലപ്പോഴും ലോകത്തെ കാണുന്ന രീതിയെ രൂപപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങുന്ന ഒരു വാക്ക്. "വിജയം" പതുക്കെ പണമായി മാറിയേക്കാം. "പരാജയം" നാണക്കേടായി മാറിയേക്കാം. "വിശ്വസ്തത" അനുസരണമായി മാറിയേക്കാം. "സ്വാതന്ത്ര്യം" നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ചെയ്യുന്നതായി മാറിയേക്കാം. "ബഹുമാനം" ഭയമായി മാറിയേക്കാം. ഒരു വാക്കിന് നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടം നൽകുന്നു, പതുക്കെ അത് മുഴുവൻ വീടായി മാറുന്നു.

ഒരു വസ്തുവിന്റെ പേരിനും വസ്തുവിനും ഇടയിലുള്ള ഈ ദൂരത്തെക്കുറിച്ച് പുരാതന ജ്ഞാനം പലപ്പോഴും നമുക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു ലേബലിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടാൻ കഴിയും, പക്ഷേ അതിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല. സത്യം അതിനെ വിവരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകളേക്കാൾ വലുതാണെന്ന് ഏറ്റവും പഴയ പഠിപ്പിക്കലുകൾ പോലും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ഒരു ജ്ഞാനി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ആ വാക്കിന് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു അപകടമുണ്ട്. വാക്കുകൾ അവ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആളുകളുടെ സ്വഭാവവും അവകാശപ്പെടുന്നു. ക്രൂരമായ ഒരു കാര്യത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഒരു മനോഹരമായ വാക്ക് ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിച്ചാൽ, ആ വാക്ക് തന്നെ വ്യത്യസ്തമായി തോന്നാൻ തുടങ്ങുന്നു. "സ്നേഹം" എന്ന വാക്ക് ആരെയെങ്കിലും നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചാൽ, സ്നേഹം ഉടമസ്ഥത പോലെ തോന്നാൻ തുടങ്ങുന്നു. "സത്യം" ആളുകളെ അപമാനിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചാൽ, സത്യം ആക്രമണാത്മകമായി തോന്നാൻ തുടങ്ങുന്നു. നിഘണ്ടു മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അർത്ഥം മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മിൽത്തന്നെ ഒരു ചെറിയ പരീക്ഷണം നടത്തേണ്ടത്. നിങ്ങൾ ദിവസവും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് എടുക്കുക. അത് എഴുതുക. എന്നിട്ട് ചോദിക്കുക: “ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ എവിടെ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്?” അത് എന്റെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നാണോ? സ്കൂളിലോ? മതത്തിലോ? സുഹൃത്തുക്കളിലോ? ടെലിവിഷനിലോ? സമൂഹത്തിലോ? വേദനാജനകമായ അനുഭവത്തിലോ? ഞാൻ വിശ്വസിച്ച ഒരാളിലോ? എന്നിട്ട് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ചോദ്യം ചോദിക്കുക: “ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ശരിക്കും ഇതാണോ, അതോ എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഇതു മാത്രമാണോ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് നിശബ്ദമായി ഒരു ജീവിതത്തെ മാറ്റാൻ കഴിയും.

നമ്മളും വാക്കുകളാണ്

ആളുകൾ നമ്മളെ തൊഴിൽ, കുടുംബപ്പേര്, വിജയം, പരാജയം, മതം, സമ്പത്ത്, ബന്ധങ്ങൾ, പ്രശസ്തി എന്നിവയിലൂടെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നമ്മളെക്കുറിച്ച് വാക്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. നമ്മൾ ആ വാക്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങും. മറ്റൊരാൾ എഴുതിയ ഒരു നിർവചനത്തിനുള്ളിൽ നമ്മൾ അമ്പത് വർഷം ജീവിച്ചുവെന്ന് ഒരു ദിവസം നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകും.

വിവരണത്തിന് പിന്നിലെ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ജിജ്ഞാസ തോന്നുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി, അവരോടൊപ്പം ചേർത്തിരിക്കുന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരാളെ വിലയിരുത്തുന്നതിന് മുമ്പ്, നമ്മൾ സ്വയം ഒരു അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യം ചോദിക്കണം: ആരെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിഘണ്ടു തുറന്നാൽ, അവർക്ക് എന്റെ അർത്ഥം അവിടെ കണ്ടെത്താനാകുമോ, അതോ മറ്റുള്ളവർ എനിക്ക് നൽകിയ അർത്ഥം മാത്രമാണോ?

പ്രായം ഇരുപതുകളിലെത്തിയ ഒരു യുവാവ് കഴിഞ്ഞ വർഷം തൊഴിലിനായി അപേക്ഷിക്കുന്നത് നിർത്തി. അത് ജോലി കിട്ടിയതുകൊണ്ടല്ല; അയാളോട് 'തൊഴിൽരഹിതനാണോ' എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഉത്തരം "അല്ല" എന്നാണ്!

ഇത് വിചിത്രമായി തോന്നാം, എന്നാൽ ഇന്ത്യയുൾപ്പെടെ ലോകമെമ്പാടും തൊഴിലില്ലായ്മ അളക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്. 'തൊഴിൽ ശക്തിയുടെ'ഭാഗമായവരെ — അതായത് നിലവിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെയോ അല്ലെങ്കിൽ സജീവമായി ജോലി അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെയോ — മാത്രമേ ഔദ്യോഗിക തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്കിൽ ഉൾപ്പെടുത്താറുള്ളൂ. ഒരാൾ ജോലി അന്വേഷിക്കുന്നത് നിർത്തുന്ന നിമിഷം, ആ വ്യക്തി കണക്കുകളിൽ നിന്ന് നിശബ്ദമായി അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. അയാൾ ജോലിയുള്ളവനായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല, തൊഴിലില്ലാത്തവനായും കൂട്ടുന്നില്ല. സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളിൽ അയാൾ വെറുമൊരു ശൂന്യതയായി മാറുന്നു.

ഇതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയിലെ തലക്കെട്ടുകളിൽ നിറയുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് (പലപ്പോഴും ഒറ്റയക്കത്തിലുള്ള കുറഞ്ഞ സംഖ്യയായി കാണിക്കുന്നത്), കുടുംബങ്ങളിലും അയൽപക്കങ്ങളിലും സാധാരണക്കാർ കാണുന്ന യഥാർത്ഥ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്തതായി തോന്നുന്നത്.

എന്താണ് NEET നിരക്ക്?

ഈ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ കൃത്യമായി വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന മറ്റൊരു സൂചികയുണ്ട്: NEET (Not in Employment, Education, or Training — തൊഴിലിലോ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലോ പരിശീലനത്തിലോ ഏർപ്പെടാത്തവർ).

അന്താരാഷ്ട്ര തൊഴിൽ സംഘടനയുടെ (ILO) കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഇന്ത്യയിലെ യുവാക്കളിൽ ഏതാണ്ട് നാലിലൊന്ന് ഭാഗം (വർഷമനുസരിച്ച് 24 മുതൽ 26 ശതമാനം വരെ) ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു.

അവർ പഠിക്കുന്നില്ല.

ജോലി ചെയ്യുന്നില്ല.

ഒരു നൈപുണ്യ പരിശീലന പരിപാടിയിലും പങ്കെടുക്കുന്നുമില്ല.

സാധാരണ തൊഴിൽ ഡാറ്റയുടെ ചട്ടക്കൂടുകൾക്ക് പുറത്താണ് ഇവരുടെ സ്ഥാനം. ഒരു വ്യക്തി സജീവമായി ജോലി അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെ ആശ്രയിക്കാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ, സാധാരണ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്കിനേക്കാൾ സത്യസന്ധമായ ഒരു ചിത്രമാണ് ഈ സംഖ്യ നൽകുന്നത്. ആ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരാളിൽ നിന്ന് സമൂഹം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന മൂന്ന് കാര്യങ്ങളിൽ (പഠനം, ജോലി, പരിശീലനം) ഏതെങ്കിലും ഒന്നിലെങ്കിലും അവർ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് മാത്രമാണ് ഇത് പരിശോധിക്കുന്നത്. എന്നാൽ നാലിലൊരാൾ ഇതിലൊന്നിലും ഇല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.

ലിംഗപരമായ വലിയ അന്തരം

ഈ കണക്കുകൾക്കുള്ളിലെ സ്ത്രീ-പുരുഷ അന്തരം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനാവില്ല:

ഇന്ത്യൻ യുവതികൾക്കിടയിലെ NEET നിരക്ക് ഏകദേശം 38 ശതമാനത്തോളമാണ്.

യുവാക്കൾക്കിടയിൽ ഇത് ഏകദേശം 10 ശതമാനമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽ മേഖലയിലെ പ്രവണതകൾ എല്ലാവരിലും ഒരേപോലെയല്ല സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നത് എന്ന് വ്യക്തമാക്കാൻ ഈ വിടവ് മാത്രം മതി.

ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ NEET എന്നാൽ എന്താണ്?

പഠനം പൂർത്തിയാക്കി, വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് വരെ വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായിക്കാൻ നിർബന്ധിതയാകുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.

മൂന്ന് വർഷം സർക്കാർ പരീക്ഷകൾ എഴുതി പരാജയപ്പെട്ട്, ഒടുവിൽ കുടുംബ സദസ്സുകളിൽ അതേക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് തന്നെ നിർത്തിയ ഒരു യുവാവ്.

യോഗ്യതയ്ക്കൊത്ത ജോലി കിട്ടാതെ ഒടുവിൽ തൊഴിലന്വേഷണം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു ബിരുദധാരി.

വാർത്തകളിൽ വരുന്ന 'തൊഴിൽരഹിതർ' എന്ന നിർവചനത്തിൽ ഇവരൊന്നും ഉൾപ്പെടുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇവർക്ക് അർത്ഥവത്തായ ജോലിയുമില്ല. ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾക്ക് പലപ്പോഴും കഴിയാറില്ല.

സാമ്പത്തിക വാർത്തകൾ എങ്ങനെ വായിക്കണം?

തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്ക് കുറയുന്നു എന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ അതൊരു നല്ല വാർത്തയാണെന്ന് കരുതരുത്. ചിലപ്പോൾ അത് ആളുകൾക്ക് ജോലി ലഭിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകാം; എന്നാൽ മറ്റു ചിലപ്പോൾ നിരാശരായ ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ ജോലി അന്വേഷിക്കുന്നത് തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് കണക്കുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോകുന്നത് കൊണ്ടുമാകാം. ഒരേ തലക്കെട്ടിന് പിന്നിൽ തികച്ചും വിഭിന്നമായ രണ്ട് കഥകളുണ്ടാകാം.ഇതൊരു നിരാശയ്ക്കുള്ള കാരണമോ ഒന്നും മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന വാദമോ അല്ല. 2018-ൽ 30 ശതമാനത്തിലധികമായിരുന്ന ഇന്ത്യയിലെ NEET നിരക്ക് ഇന്ന് 20-കളുടെ മധ്യത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നിട്ടുണ്ട് — അത് വ്യക്തമായൊരു പുരോഗതി തന്നെയാണ്. എന്നിരുന്നാലും, രാജ്യത്തെ യുവജനതയുടെ നാലിലൊന്ന് ഭാഗം പഠനത്തിനും ജോലിക്കും പുറത്തുനിൽക്കുന്നു എന്നത് ചെറിയൊരു കാര്യമല്ല.അടുത്ത തവണ ആരെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ തൊഴിലില്ലായ്മാ നിരക്കിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ സംഖ്യയ്ക്കൊപ്പം മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടി ചിന്തിക്കുക: "എത്ര പേർക്ക് തൊഴിലില്ല എന്നതല്ല, മറിച്ച് എത്ര പേരാണ് കണക്കെടുപ്പിൽ നിന്നുപോലും പുറത്തായിപ്പോയത്?"

ഒരു കഥയിൽ തുടങ്ങാം.

ഒരിക്കൽ ഒരിടത്ത് ഒരു കൊച്ചുമകൻ മുത്തശ്ശനോട് ചോദിച്ചു:

"മുത്തശ്ശാ, ഞാൻ എന്റെ രാജ്യത്തെ സേവിക്കാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?"

മുത്തശ്ശൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടിയോട് ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞു. അവൻ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി, വെള്ളവുമായി തിരിച്ചെത്തി.

"വെള്ളം വാങ്ങിയ ശേഷം," മുത്തശ്ശൻ ചോദിച്ചു, "നീ ഇപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്തത്?"

കുട്ടി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ മുത്തശ്ശന് കുടിക്കാൻ വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു."

"എന്തിനാണ് കൊണ്ടുവന്നത്?"

"മുത്തശ്ശന് ദാഹിച്ചതുകൊണ്ട്."

"അതൊരു നല്ല കാര്യമല്ലേ നീ ചെയ്തത്?"

കുട്ടി തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു.

"എങ്കിൽ നീ രാജ്യം സേവിക്കാൻ തുടങ്ങി കഴിഞ്ഞു."

കുട്ടി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

"പക്ഷേ മുത്തശ്ശാ, ഞാൻ ചോദിച്ചത് എന്റെ രാജ്യത്തെ സേവിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്, മുത്തശ്ശനെ സേവിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ലല്ലോ."

ആ വൃദ്ധൻ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:

"ഒരു രാജ്യത്ത് ജീവിക്കുന്നത് ആരാണെന്നാണ് നീ കരുതുന്നത്?"

ഒരുപക്ഷേ, ദേശസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ തുടങ്ങേണ്ടത് ഇവിടെ നിന്നാകാം. വലിയ പ്രസംഗങ്ങളിലോ ആഘോഷങ്ങളിലോ സങ്കീർണ്ണമായ നിർവചനങ്ങളിലോ അല്ല; മറിച്ച്, ദാഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് നീട്ടുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന്. കാരണം, ഒരു രാജ്യം ഭൂപടത്തിലെ അതിരുകളോ ഒരു പേരോ ആകുന്നതിന് മുൻപ്, അത് കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ വീടാണ്. രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ്, അതിനുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയാൻ നാം പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ദേശസ്നേഹം എന്നത് സാധാരണക്കാരന്റെ നിത്യജീവിതത്തിന് എത്തിപ്പിടിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയൊരു വാക്കായി നമ്മൾ മാറ്റിമറിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിർത്തി കാക്കുന്ന സൈനികരിലേക്കും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ജീവൻ നൽകിയ ധീരരിലേക്കും, നിർണായക തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളിലേക്കുമാണ് നമ്മുടെ ചിന്തകൾ എപ്പോഴും പോകുന്നത്. അവരുടെ ത്യാഗവും സേവനവും തീർച്ചയായും ആദരവും നന്ദിയും അർഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ വലിയ ചിത്രത്തിനിടയിൽ സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരെ നമ്മൾ എവിടെയോ മറന്നുപോയി.

എല്ലാ ദിവസവും അതിരാവിലെ ഉണർന്ന് ജോലിക്ക് പോവുകയും, ക്ഷീണിതനായി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയും, അടുത്ത ദിവസവും അതേ ദിനചര്യ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ മനുഷ്യനെ നമ്മൾ ഓർക്കാറുണ്ടോ? താനൊരു രാജ്യസേവനമാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് സ്വയം അറിയാതെ തന്നെ ആ വ്യക്തിയും രാജ്യത്തെ താങ്ങിനിർത്തുകയല്ലേ?

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നമ്മൾ വീട്ടിലേക്ക് പച്ചക്കറി വാങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. കടയിൽ ചെല്ലുന്നു, ആവശ്യമുള്ളവ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, പണം നൽകി മടങ്ങുന്നു. നമ്മുടെ ദിവസത്തിലെ വളരെ ചെറിയൊരു സമയം. എന്നാൽ ആ പച്ചക്കറികൾ എവിടെ നിന്നാണ് വന്നതെന്ന് നമ്മൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എവിടെയോ ഒരു കർഷകകുടുംബം പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക് ഉണർന്നിട്ടുണ്ടാകും. സൂര്യനുദിക്കും മുൻപ് അടുക്കളയിൽ തീ പുകഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ലോകം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ പാടത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. വെയിലും മഴയും വകവെക്കാതെ ചെടികൾ നനച്ച്, കള പറിച്ച്, വിളവിനായി കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും. പിന്നീട് ആരോ അത് വിളവെടുത്തു, വാഹനത്തിൽ കയറ്റി, രാത്രി മുഴുവൻ വണ്ടിയോടിച്ച് മറ്റൊരാൾ ചന്തയിലെത്തിച്ചു, കടക്കാരൻ അത് നിരത്തിവെച്ചു. ഒരു പച്ചക്കറി നമ്മുടെ അടുക്കളയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും അനേകം മനുഷ്യരുടെ വിയർപ്പും അധ്വാനവും അതിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ആ കർഷകൻ ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ നഗരം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ല. ആ ഡ്രൈവർക്ക് നമ്മുടെ പേര് അറിയില്ലായിരിക്കാം. ആ കച്ചവടക്കാരൻ നമ്മുടെ വീടിന്റെ പടി ചവിട്ടിയിട്ടുണ്ടാകില്ല. എങ്കിലും നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഓരോ ഉരുള ആഹാരത്തിനും പിന്നിൽ ഇവരെല്ലാമുണ്ട്. "ഞാൻ നാടിനെ സേവിക്കാൻ പോകുന്നു" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടല്ല അവരാരും അതിരാവിലെ ഉണരുന്നത്. അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനും സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പടക്കാനും വേണ്ടിയാണ് അവർ പണിയെടുത്തത്. എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ട് അവർ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പുകൂടിയാണ് മാറ്റിയത്. ഇത് രാജ്യസേവനമല്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്താണ്?

നമ്മുടെ വീടിന് മുന്നിലെ വഴി തൂത്തുവാരി വൃത്തിയാക്കുന്ന മനുഷ്യനെ നോക്കൂ. വൃത്തിയുള്ള വഴി നമ്മൾ കാണുമെങ്കിലും അത് വൃത്തിയാക്കിയ ആളെ കാണാറില്ല. മാലിന്യം നീക്കം ചെയ്യാതിരിക്കുമ്പോൾ നാം പരാതിപ്പെടും, എന്നാൽ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ ആ അധ്വാനത്തെ നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല.

ആശുപത്രിയിലെ കിടക്കവിരി മാറ്റുന്ന അറ്റൻഡർ

കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി സ്കൂളിലെത്തിക്കുന്ന ബസ് ഡ്രൈവർ

ഒരു ആംബുലൻസ് കേടുപാടുകൾ തീർക്കുന്ന മെക്കാനിക്

കള്ളം പറയരുതെന്ന് മക്കളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരമ്മ

പഠിക്കാൻ പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടിക്കായി കുറച്ചുകൂടി സമയം നീക്കിവെക്കുന്ന അധ്യാപകൻ

തിരക്കുള്ള റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാൻ പ്രായമായ ഒരാളെ സഹായിക്കുന്ന ഒരു വഴിയാത്രക്കാരൻ

ഇവരുടെയൊന്നും പ്രവൃത്തികൾ ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടില്ല. ഇവർക്ക് മെഡലുകളോ കരഘോഷങ്ങളോ ഫോട്ടോകളോ ഉണ്ടാവില്ല. എന്നാൽ ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ, ഇവരൊക്കെ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരു ദിവസത്തേക്ക് നിർത്തിവെച്ചാൽ എന്താകും നമ്മുടെ നാടിന്റെ അവസ്ഥ? നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്ന അനേകം മനുഷ്യരിലാണ് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതം താങ്ങിനിർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് എന്ന് അപ്പോൾ നാം തിരിച്ചറിയും.

ഇത് നമ്മെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു: യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ഒരു രാജ്യം?

മലകളും പുഴകളും നഗരങ്ങളും അതിരുകളുമാണ് രാജ്യമെന്ന് നമ്മൾ പലപ്പോഴും പറയാറുണ്ട്. തീർച്ചയായും അവയെല്ലാം രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടിയാണ് രാജ്യം. അപരിചിതനായ ഒരാളിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ നമുക്ക് തോന്നുന്ന വിശ്വാസമാണത്. വീണുപോയ ഒരാളെ കാണുമ്പോൾ വഴിയിൽ നിന്നുപോകുന്ന കരുണയാണത്. കടക്കാരന്റെ ത്രാസിലെ തൂക്കത്തിൽ ഉപഭോക്താവിനുള്ള ഉറപ്പാണത്. ആരും കാണാനില്ലെങ്കിലും ചെയ്യുന്ന ജോലി ആത്മാർത്ഥതയോടെ പൂർത്തിയാക്കുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണത്. രാജ്യം എന്നാൽ നമ്മുടെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് മാത്രമല്ല, ആ മണ്ണിന് മുകളിൽ പരസ്പരം നമ്മൾ സാധ്യമാക്കുന്ന ജീവിതം കൂടിയാണ്.

മാധ്യമപ്രവർത്തനത്തിന്റെ നാളുകളിൽ പല ജാലകങ്ങളിലൂടെ ഞാൻ ഈ രാജ്യത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചില ദിവസങ്ങളിൽ വാർത്തകൾ വലിയ നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചാകും. മറ്റു ചില ദിവസങ്ങളിൽ അത് തർക്കങ്ങളും പരാജയങ്ങളും നഷ്ടങ്ങളും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുമാകും. പ്രമുഖർ സംസാരിക്കുന്നു, തീരുമാനങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു, വാഗ്വാദങ്ങൾ നടക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിനെയൊക്കെ അപ്പുറം മറ്റൊരു രാജ്യം ഒച്ചപ്പാടുകളില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. ആളുകൾ ഉണരുന്നു, പ്രാതൽ തയ്യാറാക്കുന്നു, മക്കളെ സ്കൂളിൽ വിടുന്നു, കടകൾ തുറക്കുന്നു, ജോലിക്കായി യാത്ര ചെയ്യുന്നു, പരസ്പരം താങ്ങായി നിലകൊള്ളുന്നു. ക്യാമറകൾ ഓഫായാലും ഈ രാജ്യം ജീവിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും നിർത്തുന്നില്ല.

ഈ നിശ്ശബ്ദമായ സംഭാവനയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വശം, പലരും തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് രാജ്യസേവനമാണെന്ന് അറിയുന്നതേയില്ല എന്നതാണ്. സത്യം മാത്രം സംസാരിക്കാൻ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഒരു അമ്മ താൻ രാജ്യത്തെ കെട്ടിപ്പടുക്കുകയാണെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നില്ല. ഒരു നല്ല മനുഷ്യനായി മക്കളെ വളർത്താൻ മാത്രമാണ് അവർ ശ്രമിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആ കുട്ടി നാളെ മറ്റൊരാളുടെ അയൽക്കാരനോ, സഹപ്രവർത്തകനോ, തൊഴിലുടമയോ, സുഹൃത്തോ ഒക്കെയായി മാറും. തീൻമേശയിൽ നിന്ന് പഠിച്ച ആ ചെറിയ സത്യസന്ധത പിന്നീട് നൂറുകണക്കിന് ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് പടരും.

എന്നാൽ ഇവിടെ നാം തിരിച്ചറിയേണ്ട മറ്റൊരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും യാന്ത്രികമായി രാജ്യസേവനമായി മാറുന്നില്ല.

ഉപഭോക്താക്കളെ പറ്റിക്കുന്ന ഒരാൾ താൻ കട നടത്തുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം രാജ്യം സേവിക്കുകയാണെന്ന് പറയാനാവില്ല.

പൊതുപണം അപഹരിക്കുന്ന ഒരാൾ ഉന്നതപദവിയിലിരിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് ദേശസ്നേഹമാകില്ല.

മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് രാജ്യസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഉറക്കെ പ്രസംഗിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ദേശസ്നേഹിയാകാൻ കഴിയില്ല.

നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം, അത് എങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുവെന്നും മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികൾ എന്താണ് നൽകുന്നത് എന്നതുമാണ്. ബാക്കി തുക കൃത്യമായി തിരികെ നൽകുന്ന ഒരു വ്യാപാരി ചെയ്യുന്നത് ലളിതമെങ്കിലും വലിയൊരു കാര്യമാണ്. ഒരു സ്കൂൾ കെട്ടിടം പണിയുമ്പോൾ ഗുണനിലവാരമില്ലാത്ത വസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന തൊഴിലാളി, താൻ ഒരിക്കലും കാണാനിടയില്ലാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ജീവനാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്. ഒരു പാവപ്പെട്ടവനെയും ധനികനെയും ഒരേ ആദരവോടെ കാണുന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ മൂല്യങ്ങളെയാണ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത്. കൃത്യമായി നികുതിയടയ്ക്കുന്ന ഒരു പൗരൻ പങ്കിടപ്പെട്ട പൊതുസൗകര്യങ്ങളെയാണ് ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത്. ദേശസ്നേഹം എന്നത് പദവികളുടെ വലിപ്പത്തിലല്ല, നമ്മുടെ പെരുമാറ്റത്തിലെ സത്യസന്ധതയിലാണ് തെളിയുന്നത്.

മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടി നമ്മൾ സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നമ്മൾ എന്തിനാണ് നമ്മുടെ രാജ്യസ്നേഹം തെളിയിക്കാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നത്? മറ്റുള്ളവർ അത് കാണണമെന്നും, നമ്മളെ നല്ല പൗരന്മാരായി അംഗീകരിക്കണമെന്നും നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരേ രാജ്യത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടുപേർക്ക് ആ രാജ്യത്തിന്റെ നന്മയെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറില്ലേ? അതിനർത്ഥം അവരിൽ ആർക്കോ ഒരാൾക്ക് കുട്ടിയോട് സ്നേഹം കുറവാണെന്നല്ല. സ്നേഹം എപ്പോഴും ഒരേ സ്വരത്തിലുള്ള യോജിപ്പല്ല ഉണ്ടാക്കുന്നത്; ചിലപ്പോൾ അത് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും.

ഇവിടെയാണ് ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം:

എന്നോട് ശക്തമായി വിയോജിക്കുന്ന ഒരു സഹപൗരനെ ബഹുമാനിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമോ?

എന്റെ അവകാശങ്ങൾ പോലെ തന്നെ അയാളുടെ അവകാശങ്ങളും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമോ?

ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഒരാളോട് നീതിപൂർവ്വം പെരുമാറാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുമോ?

നമ്മുടെ ഭരണഘടന ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ "നമ്മൾ, ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങൾ" എന്ന ലളിതമായ വാക്കുകളോടെയാണ്. ഏറ്റവും ശക്തനായ വ്യക്തിയിൽ നിന്നോ, ധനികനായ കുടുംബത്തിൽ നിന്നോ, ഉയർന്ന പദവികളിൽ നിന്നോ അല്ല അത് തുടങ്ങുന്നത്; നമ്മളിൽ നിന്നാണ്. സ്വന്തം രാജ്യത്ത് ജനങ്ങൾ സന്ദർശകരല്ല; അവർ ഇതിന്റെ ഉടമകളാണ്. ഭാഷയോ വിശ്വാസമോ അഭിപ്രായമോ വരുമാനമോ ജീവിതരീതിയോ വ്യത്യസ്തമാണെന്ന കാരണത്താൽ മറ്റൊരു പൗരന്റെ അന്തസ്സ് ഒരിക്കലും കുറഞ്ഞുപോകുന്നില്ല.

രണ്ട് അയൽക്കാരെ സങ്കൽപ്പിക്കുക.

ഒരാൾ എന്നും രാജ്യസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നു, എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം തൊഴിലാളികളോട് മോശമായി പെരുമാറുന്നു, അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെ പറ്റിക്കുന്നു, സ്വന്തം കാര്യമില്ലെങ്കിൽ ആരെയും സഹായിക്കില്ല.

രണ്ടാമത്തെയാൾ ദേശസ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ വർത്തമാനങ്ങളൊന്നും പറയാറില്ല. എന്നാൽ തൊഴിലാളികൾക്ക് ന്യായമായ കൂലി നൽകുന്നു, പരിസരം വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നു, ബുദ്ധിമുട്ടുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവരിൽ ആരാണ് രാജ്യത്തെ കൂടുതൽ സേവിക്കുന്നത്?

പരസ്യമായ ദേശസ്നേഹ പ്രകടനങ്ങൾ തെറ്റാണെന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം; അവ നമ്മെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. എന്നാൽ നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ പെരുമാറ്റം ആ മൂല്യങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ് അതിന് അർത്ഥമുണ്ടാകുന്നത്. ആളുകൾ രാജ്യത്തെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, സാധാരണ ജീവിതത്തിൽ ആ സ്നേഹം എങ്ങനെയാണ് അവർ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ ജീവിതം സാധ്യമാക്കിയ മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക: നമുക്ക് ആഹാരം ഉണ്ടാക്കിത്തന്ന കർഷകൻ, വീട്ടിൽ വെളിച്ചമെത്തിച്ച ലൈൻമാൻ, സുരക്ഷിതമായി നമ്മെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തിച്ച ഡ്രൈവർ, പ്രിയപ്പെട്ടവർ കിടപ്പിലായപ്പോൾ ആശുപത്രി മുറി വൃത്തിയാക്കിയ ശുചീകരണത്തൊഴിലാളി, വഴിയിൽ വീണപ്പോൾ കൈപിടിച്ചുയർത്തിയ അപരിചിതൻ... നമ്മൾ ഒരിക്കലും ഇവരുടെ പേരുകൾ അറിയാനിടയില്ല. എങ്കിലും നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾ പരസ്പരം ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നു. നമ്മൾ തനിച്ചല്ല ജീവിക്കുന്നത്; അറിയാതെയാണെങ്കിലും പരസ്പരം താങ്ങുകയാണ്.

ഇത് വിജയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ സങ്കൽപ്പങ്ങളെയും മാറ്റിയെഴുതുന്നു. പദവികളും പണവും പ്രശസ്തിയും നേടാൻ നമ്മൾ വർഷങ്ങൾ ചിലവഴിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഒടുവിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ഉയർന്നുനിൽക്കും: "ഞാൻ നേടിയതിനപ്പുറം, ഞാൻ ഇവിടെ ജീവിച്ചതുകൊണ്ട് ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും നന്മയുണ്ടായോ?"

ഇന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നതിന് മുൻപ്, നിങ്ങളുടെ ഇന്നത്തെ ദിവസത്തെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ ഓർത്തുനോക്കൂ. സമ്പാദിച്ച പണമോ, ചെയ്തുതീർത്ത ജോലികളോ, കിട്ടിയ പ്രശംസകളോ മാത്രമല്ല കണക്കുകൂട്ടേണ്ടത്. നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം മറ്റൊരാൾക്ക് ആശ്വാസമായ ഏതെങ്കിലും ഒരു നിമിഷം ഓർക്കുക. ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ ക്ഷമയോടെ കേട്ടിരുന്ന ഒരു സംസാരമാകാം, ആത്മാർത്ഥതയോടെ ചെയ്ത ഒരു ജോലിയാകാം, അർഹതയില്ലാത്ത ഒരു ലാഭം നിരസിച്ചതാകാം, തിരികെ ഒന്നും തരാൻ കഴിയാത്ത ഒരാളെ സഹായിച്ചതാകാം. കോടിക്കണക്കിന് ജനങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ഇതൊരു ചെറിയ കാര്യമായി തോന്നാം. എന്നാൽ അത്തരം കോടിക്കണക്കിന് നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഈ രാജ്യം ഓരോ ദിവസവും ജീവിക്കുന്നത്.

താൻ വിളയിച്ച ധാന്യം എവിടെയോ ഉള്ള ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ വിശപ്പടക്കിയെന്ന് ആ കർഷകൻ അറിയണമെന്നില്ല. താൻ വൃത്തിയാക്കിയ വഴിയിലൂടെ ആൾക്കാർ സുരക്ഷിതമായി നടന്നുപോയെന്ന് ആ തൊഴിലാളി കാണണമെന്നില്ല. താൻ പഠിപ്പിച്ച സത്യസന്ധത എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തെ തൊട്ടുണർത്തിയെന്ന് ആ അമ്മ കാണണമെന്നില്ല. ആ നന്മകൾ സത്യമായി നിലനിൽക്കാൻ അവർ അതൊന്നും അറിയണമെന്നുമില്ല.

അതാണ് ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ സൗന്ദര്യം. അത് എപ്പോഴും ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറയേണ്ടതോ, കൊടിയടയാളങ്ങളായി പ്രദർശിപ്പിക്കേണ്ടതോ അല്ല. ചിലപ്പോൾ അത് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന രീതിയാണ്, സഹജീവികളോട് കാട്ടുന്ന കരുണയാണ്, ചെയ്യുന്ന ജോലിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥതയാണ്. മുത്തശ്ശന് കൊച്ചുമകൻ നൽകിയ ആ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് വെള്ളം ഈ രാജ്യത്തെ മുഴുവൻ മാറ്റിമറിച്ചില്ലായിരിക്കാം. എന്നാൽ അവൻ തുടങ്ങിയ ആ തിരിച്ചറിവ്, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മനുഷ്യരോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നതിനെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു.

രാജ്യത്തെ സേവിക്കുക എന്നാൽ അതിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ കരുതുക എന്നതാണെങ്കിൽ, ഒരു ദേശസ്നേഹിയാകാൻ നമുക്ക് മുന്നിൽ ദിവസവും എത്രയെത്ര നിശ്ശബ്ദമായ അവസരങ്ങളാണ് തുറന്നുകിടക്കുന്നത്!

ഒരു ട്രാഫിക് സിഗ്നലിനടുത്ത് കൈവണ്ടിയിൽ പച്ചക്കറി വിൽക്കുന്ന ഒരാൾ. എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ, "സ്വന്തമായി ജോലി ചെയ്യുന്നു" എന്ന് അദ്ദേഹം പറയും. ശരിയാണ് അദ്ദേഹം സ്വന്തമായി ഒരു 'തൊഴിലുള്ള ആളായി' കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.സാങ്കേതികമായി ഇത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ പ്രായോഗികമായി നോക്കിയാൽ, ഇതിൽ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടിയുണ്ട്. അതിലേക്ക് വരാം,

പിരിയോഡിക് ലേബർ ഫോഴ്സ് സർവേ പ്രകാരം, ഒരാൾ ആഴ്ചയിൽ വെറും ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും ജോലി ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ—അത് കുടുംബ കൃഷിയിടത്തിലോ കടയിലോ പ്രതിഫലമില്ലാതെ ചെയ്ത പണിയാണെങ്കിൽപ്പോലും—ആ വ്യക്തിയെ 'തൊഴിലുള്ളയാൾ' ആയി കണക്കാക്കും എന്നതാണ് സത്. ഇത് സർവേയുടെ പോരായ്മയല്ല; രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള തൊഴിൽക്കണക്കുകൾ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന പൊതു മാനദണ്ഡമാണിത്. എന്നാൽ, ഇതിന്റെ ഫലമായി പുറത്തുവരുന്ന മൊത്തം തൊഴിൽ നിരക്കുകൾ മികച്ചതായി തോന്നുമ്പോഴും, ആ ജോലിയുടെ ഗുണനിലവാരത്തെക്കുറിച്ച് അവ വളരെക്കുറച്ചു മാത്രമേ വ്യക്തമാക്കുന്നുള്ളൂ.

ആരെയും ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കണക്കുണ്ട്

ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽശക്തിയുടെ ഏകദേശം 90 ശതമാനവും ജോലി ചെയ്യുന്നത് അസംഘടിത മേഖലയിലാണ് . നമ്മൾ സാധാരണ ഒരു "സ്ഥിര ജോലി" എന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങളൊന്നും ഇവർക്കില്ല—എഴുതി തയ്യാറാക്കിയ കരാറുകളോ, ശമ്പളത്തോടുകൂടിയ അവധിയോ, പി.എഫ് ആനുകൂല്യങ്ങളോ, പെട്ടെന്ന് ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ യാതൊരുവിധ സുരക്ഷയോ ഇവർക്കില്ല. ചെറിയൊരു പെട്ടിക്കട നടത്തുക, വാടക ഓട്ടോ ഓടിക്കുക, തുണ്ടുഭൂമിയിൽ കൃഷി ചെയ്യുക, വഴിയരികിൽ തട്ടുകട നടത്തുക തുടങ്ങിയവ. ഒരാഴ്ച തള്ളിനീക്കാനുള്ള വരുമാനം മാത്രമാണ് പലർക്കും ഇതിൽനിന്ന് ലഭിക്കുന്നത്.

മഴ പെയ്താലോ, രോഗം വന്നാലോ, കച്ചവടം നിലച്ചാലോ ആശ്രയിക്കാൻ മറ്റൊരു കരുതലും ഇവർക്കില്ല.അതുകൊണ്ട്, ഇന്ത്യയിൽ "തൊഴിലവസരങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ" എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥത്തിൽ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളെ ഒന്നിച്ച് ചോദിച്ച് ഉത്തരങ്ങൾ കൂട്ടിക്കുഴയ്ക്കുകയാണ് നമ്മൾ ചെയ്യുന്നത്.

ആദ്യത്തെ ചോദ്യം: ആളുകൾക്ക് എന്തെങ്കിലും ജോലി ചെയ്ത് വരുമാനമുണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ടോ?ഈ അളവുകോൽ വെച്ചുനോക്കിയാൽ, ഒട്ടുമിക്ക ഇന്ത്യക്കാരും എങ്ങനെയൊക്കെയോ ജീവിച്ചുപോകുന്നുണ്ട്. തീർത്തും ഒരു ജോലിയുമില്ലാത്ത 'തൊഴിലില്ലായ്മ' എന്നത് ഇന്ത്യയുടെ എക്കാലത്തെയും വലിയ പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നിട്ടില്ല.

രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം: ഭാവിയിലേക്ക് സുരക്ഷിതത്വം നൽകുന്ന, കൃത്യമായ വേതനമുള്ള സ്ഥിരമായ ജോലികൾ ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ?ഈ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ യാഥാർഥ്യം അത്ര സുഖകരമല്ല. കരാറുകളില്ലാത്ത ഒരു തൊഴിലാളിയെ മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പറഞ്ഞുവിടാം. പി.എഫ് പോലെയുള്ള സമ്പാദ്യമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് വാർദ്ധക്യകാലത്ത് ആശ്രയമില്ല. ദിവസക്കൂലിക്ക് പണിയെടുക്കുന്ന ഒരാൾക്ക്, എത്ര മണിക്കൂർ വിയർപ്പൊഴുക്കിയാലും, കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവി പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ സ്ഥിരമായൊരു വരുമാനമില്ല.സാധാരണ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ ഈ രണ്ട് ജോലികളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാം—

ഒരു കുടുംബത്തിലെ കല്യാണം. കൃത്യമായ ശമ്പളവും അവധിയുമുള്ള ഒരു ജീവനക്കാരന് ഏതാനും ദിവസത്തെ അവധിയെടുത്ത് കല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുക്കാം; വരുമാനം നഷ്ടപ്പെടില്ല. എന്നാൽ ഒരു ദിവസവേതനക്കാരൻ അത്തരം അവധിയെടുത്താൽ ആ ദിവസങ്ങളിലെ വരുമാനം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, അയാൾ ആ കല്യാണത്തിൽ പങ്കെടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്നത് പരോക്ഷമായി വലിയൊരു സാമ്പത്തിക തീരുമാനം കൂടിയായി മാറുന്നു.അതുകൊണ്ടാണ് ചില സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധർ 'തൊഴിലില്ലായ്മ' എന്നതിന് പകരം 'അർദ്ധതൊഴിൽ' 'അസംഘടിത തൊഴിൽാവസ്ഥ' തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്.

ഒരു കുടുംബത്തിന് അടുത്ത വർഷത്തെക്കുറിച്ച്

കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾ എല്ലാ ദിവസവും ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു കുടുംബത്തിന് അടുത്ത വർഷത്തെക്കുറിച്ച് അല്ലെങ്കിൽ വരും ദശകത്തെക്കുറിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ ആവശ്യമായ സുരക്ഷിതമായ ജോലികൾ ഇല്ലാത്ത ഒരു രാജ്യമായി ഒരു സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് നിലനിൽക്കാൻ കഴിയും.ഇതിനർത്ഥം സ്വയംതൊഴിലോ അസംഘടിത തൊഴിലുകളോ അന്തസ്സില്ലാത്തതാണെന്നല്ല. പല ചെറുകിട സംരംഭകരും ഇതിലൂടെ സ്വന്തം അധ്വാനത്താൽ മികച്ച ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ ആശങ്ക അസംഘടിത ജോലികൾ ഉള്ളതിലല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ അളവ് അത്രയധികം വലുതാണെന്നതിലാണ്.

.ജനങ്ങളെ വെറുതെ എന്തെങ്കിലും ജോലിയിൽ ഏർപ്പെടുത്തി നിർത്തുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും, അവർക്ക് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പുനൽകുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയും തമ്മിൽ വലിയ അന്തരമുണ്ട്. ആദ്യത്തേതിൽ ഇന്ത്യ പതിറ്റാണ്ടുകളായി മുൻപന്തിയിലാണ്. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തേത് യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുക എന്നത് ഇനിയും ബാക്കിയുള്ള, ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും എന്നാൽ ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ളതുമായ കടമ്പയാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ഇനി തൊഴിൽക്കണക്കുകൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ—അത് ആശ്വാസകരമായാലും ആശങ്കയുണ്ടാക്കുന്നതായാലും—"എത്രപേർ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്" എന്നതിനേക്കാൾ കൃത്യമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്:അതിൽ എത്രപേർക്ക് തങ്ങളുടെ ആ ജോലി വെച്ച് അടുത്ത ഒരു വർഷത്തെ ജീവിതം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ കഴിയും?

ഒരു യുവതി തന്റെ ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം രണ്ടാമത്തേതും പൂർത്തിയാക്കുന്നു, അത് അവരുടെ ജോലി സാധ്യതകൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിയും നൽകുന്നു. രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷവും, അവർ ഇപ്പോഴും ശരിയായ ജോലി അന്വേഷിക്കുകയാണ്, അതേസമയം സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കാത്ത അവരുടെ ഒരു ബന്ധു ഇതിനകം തന്നെ ജോലി ചെയ്യുന്നു, ചെറുതാണ് എന്നാലും സ്ഥിരവുമായ വേതനം നേടുന്നുണ്ട്.

മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് നമ്മുടെ കാഴ്ചപാട്. കൂടുതൽ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള വ്യക്തിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ജോലി ലഭിക്കും, അതും ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നമില്ലാത്തത്. എന്നാൽ കണക്കുകൾ ഇവിടെ അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണ് പറയുന്നത്.

ഇന്റർനാഷണൽ ലേബർ ഓർഗനൈസേഷനും ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫോർ ഹ്യൂമൻ ഡെവലപ്‌മെന്റും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കിയ ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽ റിപ്പോർട്ട് അനുസരിച്ച്, ബിരുദധാരികൾക്കിടയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് 29.1 ശതമാനമായിരുന്നു, വായിക്കാനോ എഴുതാനോ അറിയാത്തവരിൽ ഇത് വെറും 3.4 ശതമാനം മാത്രമാണ്. സെക്കൻഡറി വിദ്യാഭ്യാസമോ അതിൽ കൂടുതലോ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള യുവാക്കളിൽ തൊഴിലില്ലായ്മ 18.4 ശതമാനമാണ്. 2000-ൽ 54.2 ശതമാനമായിരുന്ന തൊഴിൽരഹിതരായ ഇന്ത്യൻ യുവാക്കളുടെ എണ്ണം 2022 ആയപ്പോഴേക്കും അത് കുത്തനെ ഉയർന്നു.

ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിക്കുക, ആദ്യം തോന്നുന്ന വിരോധാഭാസം ഇതല്ല.

എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയാത്ത, ഒരു സമ്പാദ്യവും ഇല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് സാധാരണയായി തൊഴിലില്ലാതെ തുടരാൻ കഴിയില്ല. ലഭ്യമായ ഏത് ജോലിയും അവർ ഏറ്റെടുക്കുന്നു തയ്യാറാകുന്നു, അതിപ്പോൾ അനൗപചാരികവും കുറഞ്ഞ ശമ്പളമുള്ളതും സുരക്ഷിതമല്ലാത്തതും തൊഴിലുകൾ അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. അവരുടെ കുറഞ്ഞ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് അവർ നന്നായി ചെയ്യുന്നു എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്. അതിനർത്ഥം അവർക്ക് ഒരിക്കലും കാത്തിരിക്കാൻ വേറെ ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നാണ്.

ഇതിന് വിപരീതമായി, ഒരു ബിരുദധാരിക്ക് പലപ്പോഴും കാത്തിരിക്കാൻ കൂടുതൽ ഇടമുണ്ട്, ചിലപ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ, ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങളുടെ പഠനവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തരം ജോലി, സ്ഥിരമായ ശമ്പളം, തിരിച്ചറിയാവുന്ന ഒരു പദവി എന്നിവ പിന്തുടരുന്നു. ആ കാത്തിരിപ്പ് ഡാറ്റയിൽ തൊഴിലില്ലായ്മയായി കാണപ്പെടുന്നു, എന്നിരുന്നാലും ഇത് സാധാരണയായി മെച്ചപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും തിരയലിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു, ഒരു ജോലിയുടെ അഭാവമല്ല.

അപ്പോൾ ഉത്തരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇതാണ്: തൊഴിലില്ലായ്മ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ശരിയായ ജോലി അന്വേഷിക്കുന്ന ആളുകളെ കണക്കാക്കുന്നു, വിദ്യാസമ്പന്നരായ ഇന്ത്യക്കാർ ആദ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ജോലി സ്വീകരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ കൂടുതൽ പ്രാപ്തരാണ്.

എന്നാൽ മുഴുവൻ കഥയും അതല്ല. രണ്ടാമത്തെ, കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത ഉളവാക്കുന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ട്.

ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ നടത്തിയ പരിശോധനകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വാർഷിക വിലയിരുത്തലായ ഇന്ത്യ സ്കിൽസ് റിപ്പോർട്ട്, 2026 ൽ ഇന്ത്യൻ ബിരുദധാരികളിൽ 56.35 ശതമാനം മാത്രമേ തൊഴിൽയോഗ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ എന്ന് കണ്ടെത്തി, അതായത് തൊഴിലുടമകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യേണ്ട തരത്തിലുള്ള ജോലിക്ക് തയ്യാറാണ്. നാല് വർഷം മുമ്പ് 46.2 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് ആ കണക്ക് വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, ഇത് ശരിക്കും പ്രോത്സാഹജനകമാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പോലും, ഔപചാരിക ബിരുദം നേടിയിട്ടും, അവരെ നിയമിച്ചേക്കാവുന്ന തൊഴിലുടമകൾ, എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ബിരുദധാരികളിൽ പകുതിയോളം പേരെയും പൂർണ്ണമായും ജോലിക്ക് തയ്യാറാണെന്ന് കണക്കാക്കുന്നില്ല എന്നും ഇതിനർത്ഥം.

കോളേജുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതും ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള യഥാർത്ഥ വിടവിലേക്ക് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. ഒരു ബിരുദം ഒരു നിശ്ചിത വർഷത്തേക്ക് ഒരാൾ ഒരു വിഷയം പഠിച്ചുവെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. വ്യക്തമായി ആശയവിനിമയം നടത്താനും, അപരിചിതമായ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ജോലിയുടെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഒരു യഥാർത്ഥ ജോലിയിൽ പ്രയോഗിക്കാനും അവർക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഇത് യാന്ത്രികമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

സത്യസന്ധമായി ഇരിക്കേണ്ട ഒരു ലിംഗപരമായ മാനവുമുണ്ട്. വിദ്യാസമ്പന്നരായ തൊഴിലില്ലാത്ത യുവ ഇന്ത്യക്കാരിൽ, 76.7 ശതമാനം സ്ത്രീകളാണ്, പുരുഷന്മാരിൽ ഇത് 62.2 ശതമാനമാണ്. ഇതിനർത്ഥം കുറച്ച് സ്ത്രീകൾ മാത്രമേ ജോലി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നല്ല. ഗവേഷണം സ്ഥിരമായി വിപരീതമാണ് കാണിക്കുന്നത്. ശമ്പളമുള്ള ജോലി ഏറ്റെടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ സ്ത്രീകൾക്ക് പോലും, ഇപ്പോഴും അസമമായി ലഭിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകളും കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും കൂടാതെ, അവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അനുയോജ്യമായ തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ കുറവാണെന്നും ഇത് പലപ്പോഴും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതൊന്നും വിദ്യാഭ്യാസം പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. ഔപചാരിക സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം ഇല്ലാത്തവരെ അപേക്ഷിച്ച്, ജോലി ചെയ്ത് ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ സമ്പാദിക്കാൻ വിദ്യാസമ്പന്നരായ തൊഴിലാളികൾ ഇപ്പോഴും പ്രവണത കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ പ്രായോഗിക വൈദഗ്ധ്യമോ, യഥാർത്ഥ എക്സ്പോഷറോ, അല്ലെങ്കിൽ തൊഴിലുടമകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പരീക്ഷിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോ ഇല്ലാതെ ഒരു ബിരുദം മാത്രം, ഒരു ഗ്യാരണ്ടി എന്നതിലുപരി ഒരു സ്റ്റാർട്ടിങ് പോയിൻ്റായി മാത്രമാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്.

ഇത് വായിക്കുന്ന ഒരു യുവാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കുറച്ചുകാണുക എന്നതാണ് പ്രായോഗിക തീരുമാനം. ബിരുദത്തെ മുഴുവൻ ജോലിയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തൊഴിൽക്ഷമതയുടെ ഒരു ഭാഗമായി കണക്കാക്കുകയും, അവസാന വർഷ മാർക്ക് ഷീറ്റ് ബാക്കിയുള്ള എല്ലാ ജോലികളും സ്വയം ചെയ്യുമെന്ന് കരുതുന്നതിനുപകരം, ഔപചാരിക പഠനത്തോടൊപ്പം ഇന്റേൺഷിപ്പുകൾ, സർട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ, ആശയവിനിമയ പരിശീലനം എന്നിവ സജീവമായി തേടുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

വർഷങ്ങളോളം പഠിച്ച് ഇപ്പോഴും ശരിയായ ജോലി അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരാളെ അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, ഒരു ലളിതമായ വിധിന്യായത്തെ ചെറുക്കുന്നത് മൂല്യവത്തായിരിക്കാം. പകരം, അവർ പഠിച്ചതിനും ഇന്ന് ഒരു തൊഴിലുടമയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിക്കുക.

ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്ന കഥകൾ, വികാരങ്ങൾ, അനുമാനങ്ങൾ എന്നിവ പശോധിക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ പലപ്പോഴും ആരംഭിക്കുന്നത്. നമുക്ക് എന്തോ അനുഭവപ്പെടുകയും പതുക്കെ ആ വികാരം നമ്മുടെ സത്യമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. നമ്മൾ ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു, താമസിയാതെ ആ വ്യക്തി ചെയ്യുന്നതെല്ലാം ശരിയായി കാണപ്പെടുന്നു. നമ്മൾ ആരെയെങ്കിലും വെറുക്കുന്നെങ്കിലോ, അവരുടെ നല്ല വശം പോലും കാണാൻ പ്രയാസമാണ്. ഒരു വ്യക്തി ഒന്നുകിൽ ഹീറോ അല്ലെങ്കിൽ പൂജ്യമോ ആയിത്തീരുന്നു. പ്രണയം പൂര് ണ്ണമായ ആരാധനയായി മാറുന്നു. കോപം പൂര് ണ്ണമായ തിരസ്കരണമായി മാറുന്നു. ഒരു അഭിപ്രായം നിശബ്ദമായി ഒരു വസ്തുതയുടെ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നു, ഒരു ദിവസം അത് ഒരു അഭിപ്രായം മാത്രമായിരുന്നുവെന്ന് നാം മറക്കുന്നു.

വിവരങ്ങളാലും വസ്തുതകളാലും നമ്മുടെ ചിന്ത പരിശോധിക്കപ്പെടാത്തപ്പോൾ നമ്മുടെ വീക്ഷണം സ്ഥിരമാകുന്നു. നാം നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മാത്രമേ നാം ലോകത്തെ കാണാൻ തുടങ്ങുന്നുള്ളൂ. അല്പം നീങ്ങുക, ഒരേ കാര്യം വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെടും. ഒബ്ജക്റ്റ് മാറിയിട്ടില്ല. ഞങ്ങളുടെ നിലപാട് മാറി. ഒരു അഭിപ്രായം നമ്മുടെ ഉള്ളില് വസിക്കുന്നു. നമുക്ക് പുറത്ത് ഒരു വസ്തുതയുണ്ട്. നാം നിൽക്കുന്നിടത്ത് മാറ്റുമ്പോഴും ഒരു വസ്തുത ഒരു വസ്തുതയായി തുടരണം.

തടവുകാരൻ ഭൂതകാലവുമായി മുഖാമുഖം വരുമ്പോൾ

അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പഴയ കഥയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ഓരോ മനുഷ്യ ഹൃദയത്തോടും എന്തെങ്കിലും പറയാനുള്ളത്. വർണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തിൽ വർഷങ്ങളോളം ജയിലിൽ കിടന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവ് ഒരിക്കൽ ആ ഭയാനകമായ ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരു അഭിമുഖത്തിൽ പറഞ്ഞു. നെല് സണ് മണ്ടേല 27 വര് ഷം ജയിലില് കിടന്നിരുന്നു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, ദക്ഷിണാഫ്രിക്ക തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ഭാവിക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ചില തടവുകാർ അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ കഥ വേദനാജനകമാകും. തടവുകാരോട് നിൽക്കാൻ ഉത്തരവിട്ട ആറടി ആഴമുള്ള ഒരു കുഴിയെക്കുറിച്ച് ഒരു വിവരണം വിവരിക്കുന്നു. കാവൽക്കാർ അവരെ അവിടെ അപമാനിക്കുകയും മൂത്രമൊഴിക്കുകയും ചെയ്യും. വർഷങ്ങളായി നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അത്തരമൊരു അപമാനം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. നിങ്ങളെ മനുഷ്യരേക്കാൾ താഴ്ന്നവരായി പരിഗണിച്ച വ്യക്തിയുടെ മുഖവും യൂണിഫോമും ശബ്ദവും ഓർക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക.

അപ്പോൾ എല്ലാം മാറുന്ന ദിവസം സങ്കൽപ്പിക്കുക. തടവുകാരൻ പുറത്തേക്കു നടന്നു. ജയിലറുടെ നിയന്ത്രണം ഇനി ഇല്ല. ഒരിക്കൽ ജയിലുകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ രാജ്യത്തെ പരമോന്നത ഓഫീസിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്.

1994 മണ്ടേലയുടെ സ്ഥാനാരോഹണ വേളയില് ലോകം അസാധാരണമായി ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു. സമകാലിക റിപ്പോർട്ടുകൾ 46 ഓളം രാഷ്ട്രത്തലവന്മാരെക്കുറിച്ചും രാജകീയ അംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചും പല രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള പ്രതിനിധികളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നു.

ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു കഥ പറയപ്പെടുന്നു. മണ്ടേല ഗ്ലാസിലൂടെ നോക്കി ആരാണ് വന്നതെന്ന് ചോദിച്ചു. മഹാന്മാരെക്കുറിച്ചും പ്രസിഡന്റുമാരെക്കുറിച്ചും പ്രധാനമന്ത്രിമാരെക്കുറിച്ചും രാജകുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു. പിന്നെ വളരെ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു: "ജയിലര് ഇവിടെയുണ്ടോ?"

ഇല്ല എന്നായിരുന്നു ഉത്തരം.

ജയിലര് ഇല്ലെങ്കില് താന് സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യില്ലായിരുന്നുവെന്ന് മണ്ടേല പറഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജയിലറായിരുന്ന ആളെ തുടർന്ന് ചടങ്ങിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

ചരിത്ര രേഖകൾ കഥയ്ക്ക് പിന്നിലെ ആഴത്തിലുള്ള സത്യം സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. മണ്ടേല തന്റെ മൂന്ന് മുന് വാര് ഡര് മാരെ സ്ഥാനാരോഹണ ചടങ്ങിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചിരുന്നു. തടവുകാരും ചില വെളുത്ത വാർഡർമാരും തമ്മിൽ വളർത്തിയെടുത്ത സൗഹൃദങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പിന്നീട് സംസാരിച്ചു, ആ വാർഡർമാർ ആ ദിവസത്തിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരണമെന്ന് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്നും പറഞ്ഞു, കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ അവർ അതിന് സംഭാവന നൽകിയിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക.

27 വര് ഷം ജയിലില് കിടന്ന ഒരാള് തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വലുപ്പം തീരുമാനിക്കാന് ജയിലിനെ അനുവദിച്ചില്ല.

ജയിലിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്നിട്ടും ജയിലറിനെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയുമോ?

ഇവിടെയാണ് കഥ ഉള്ളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. നമ്മളിൽ മിക്കവരും ഒരിക്കലും ജയിലിനുള്ളിൽ പോയിട്ടില്ല, പക്ഷേ മിക്കവാറും എല്ലാവർക്കും ഒരു ജയിലർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു വ്യക്തിയാണ്. ചിലപ്പോള് അതൊരു അപമാനമാണ്. ചിലർക്ക് അതൊരു പഴയ വഞ്ചനയാണ്. ചിലപ്പോൾ അത് ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് സംഭവിച്ച ഒരു കാര്യത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്, ഇന്നും എങ്ങനെ അനുഭവിക്കണമെന്ന് നമ്മോട് പറയുന്നു.

നമ്മുടെ ഉള്ളില് രണ്ടു ശബ്ദങ്ങളുണ്ട്. ഒരാൾ പറയുന്നു, "നിങ്ങൾ എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു, അതിനാൽ ഞാൻ കൂടുതൽ കഠിന ഹൃദയമുള്ളയാളാകും ." മറ്റേയാൾ ശാന്തമായി ചോദിക്കുന്നു, "എന്നെ വേദനിപ്പിച്ച വ്യക്തിയെപ്പോലെ ഞാൻ മാറിയാൽ, ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് രക്ഷപ്പെട്ടത്?"

അതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ വിചിത്രമായ വിരോധാഭാസം. നമ്മൾ ആരുടെയെങ്കിലും എതിരിൽ വിജയിച്ചിട്ടും അവരുടെ തടവുകാരായി തുടരാം. നമുക്ക് മുറിവേറ്റ സ്ഥലം വിട്ട് ആ സ്ഥലം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വഹിക്കാം. കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ നാം മാറ്റിയേക്കാം, എന്നിട്ടും കസേരയെ അപകടകരമാക്കിയ അതേ ചിന്ത നിലനിർത്താം.

അപ്പോൾ യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യം വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ ആരംഭിക്കണമെന്നില്ല. നാളത്തെ പെരുമാറ്റം തീരുമാനിക്കാൻ ഇന്നലത്തെ ജയിലറിനെ അനുവദിക്കുന്നത് നിർത്തുമ്പോൾ ഇത് ആരംഭിച്ചേക്കാം.

നാം ഏതുതരം സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിയായി മാറും?

ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം ഏറ്റവും പഴയ ജ്ഞാനം അതേ ലളിതമായ ആശയത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത്: കോപത്തിന് കാരണമായ വ്യക്തി പോയതിനുശേഷം വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് വഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയെ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം നാം അനുഭവിച്ചത് മറ്റൊരാളെ കഷ്ടപ്പെടുത്താതിരിക്കുക എന്നതാണ്. അത് ഇനി ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തിച്ചേരുകയാണ്.

ഒരിക്കൽ മണ്ടേല ജയിലുകൾക്ക് പിന്നിൽ നിന്നു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം പ്രസിഡന്റായി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു. എന്നാൽ ആ രണ്ട് നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ എവിടെയെങ്കിലും മറ്റൊരു പരിവർത്തനം സംഭവിക്കേണ്ടിവന്നു. താൻ ഏതുതരം സ്വതന്ത്രനായി മാറണമെന്ന് തടവുകാരൻ തീരുമാനിക്കണം.

ഒരുപക്ഷേ നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉള്ളിൽ നിശബ്ദമായി കാത്തിരിക്കുന്ന ചോദ്യം അതായിരിക്കാം: ഒടുവിൽ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ സ്വതന്ത്രനായി പുറത്തുപോകുമോ, അതോ ഞങ്ങളുടെ ജയിലറെ നമ്മോടൊപ്പം കൊണ്ടുപോകുമോ?

സന്തോഷ് നായർ

ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യക്കാരോടും അവരുടെ മൗലികാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ലഭിക്കും: അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, തുല്യതയ്ക്കുള്ള അവകാശം, അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം.

എന്നാൽ അതേ വ്യക്തിയോട് ഒരു മൗലിക കടമയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചുനോക്കൂ. അതിനുശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന നിശബ്ദത ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ഭരണഘടന തിരികെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കാൾ, തങ്ങൾക്ക് എന്തൊക്കെ അവകാശങ്ങളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളതെന്ന് മനഃപാഠമാക്കാനാണ് മിക്ക പൗരന്മാർക്കും എളുപ്പം.

എങ്കിലും, ഈ കടമകൾ ഭരണഘടനയുടെ ഭാഗമായി അനുച്ഛേദം 51A-ൽ (Article 51A) കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നിലവിൽ പതിനൊന്ന് മൗലിക കടമകളാണ് ഉള്ളത്

ഭരണഘടനയെയും ദേശീയപതാകയെയും ദേശീയഗാനത്തെയും ആദരിക്കുക.

സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് പ്രചോദനം നൽകിയ ഉദാത്തമായ ആശയങ്ങളെ പിന്തുടരുക.

രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരവും ഐക്യവും അഖണ്ഡതയും സംരക്ഷിക്കുക.

മതത്തിനും പ്രദേശത്തിനും അതീതമായി എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാർക്കുമിടയിൽ സൗഹാർദ്ദവും സാഹോദര്യവും വളർത്തുക.

നമ്മുടെ സമ്പന്നമായ സംയുക്ത സംസ്കാരത്തിന്റെ പൈതൃകം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക.

കാടുകൾ, തടാകങ്ങൾ, നദികൾ, വന്യജീവികൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രകൃതിപരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കുകയും മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക.

ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവവും അന്വേഷണ ത്വരയും മാനവികതയും വളർത്തിയെടുക്കുക.

പൊതുമുതൽ സംരക്ഷിക്കുകയും അക്രമം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക.

വ്യക്തിപരവും കൂട്ടായതുമായ എല്ലാ മേഖലകളിലും മികവിലേക്ക് ഉയരാൻ പരിശ്രമിക്കുക.

രാജ്യത്തെ സേവിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മുന്നോട്ടുവരിക.

പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേർത്തത്: ആറിനും പതിനാലിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള അവസരം ഒരുക്കുക.

ഈ കടമകൾ 1950-ൽ നിലവിൽവന്ന യഥാർത്ഥ ഭരണഘടനയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സർദാർ സ്വരൺ സിംഗ് കമ്മിറ്റിയുടെ ശുപാർശപ്രകാരം, 1976-ൽ 42-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയിലൂടെയാണ് ഇവ ഉൾപ്പെടുത്തിയത്. ഇവിടെ ഓർക്കേണ്ട ഒരു ചരിത്രപരമായ വസ്തുതയുണ്ട്: 1976 എന്നത് ദേശീയ അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ കാലഘട്ടമായിരുന്നു; മൗലികാവകാശങ്ങൾ പലതും താൽക്കാലികമായി റദ്ദാക്കപ്പെട്ട ഒരു സമയം. അതായത്, മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് തുലനം നൽകേണ്ട പൗരധർമ്മങ്ങൾ ഭരണഘടനയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ ചരിത്രത്തിൽ അവകാശങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഞെരുക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലത്തായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പതിനൊന്നാമത്തെ കടമ വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം, 2002-ലാണ് ചേർത്തത്.

മിക്ക ആളുകളെയും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വസ്തുതയുണ്ട്: മൗലികാവകാശങ്ങളെപ്പോലെ കോടതികൾ വഴി നേരിട്ട് നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയുന്നവയല്ല മൗലിക കടമകൾ. "സ്വാതന്ത്ര്യസമര ആശയങ്ങളെ പിന്തുടർന്നില്ല" എന്നതിനാലോ, "ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം കാട്ടിയില്ല" എന്നതിനാലോ ഒരാളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ഇവ ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് ധാർമ്മികവും പൗരപരവുമായ പ്രതിബദ്ധതകളായാണ് എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.

അതുകൊണ്ട് ഇവ വെറും വ്യർത്ഥമായ വാക്കുകളാണെന്ന് അർത്ഥമില്ല. പല ഘട്ടങ്ങളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും പൊതുമുതൽ സംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ കോടതികൾ മൗലിക കടമകളെ ആധാരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു പൗരനിൽ നിന്ന് ഭരണഘടന പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന മനോഭാവത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയായാണ് കോടതികൾ ഇതിനെ കാണുന്നത്.

ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഇത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. "എനിക്ക് ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെ ആവശ്യപ്പെടാം?" എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ് അവകാശങ്ങൾ ഉത്തരം നൽകുന്നത്. എന്നാൽ "ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി ജീവിക്കുന്നതിനാൽ ഞാൻ തിരികെ എന്ത് നൽകണം?" എന്ന വ്യത്യസ്തമായ ചോദ്യമാണ് കടമകൾ ചോദിക്കുന്നത്. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തുകയും കടമകളെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും ചിന്തിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പൗരൻ ഒരുപക്ഷേ നിയമം ലംഘിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം; എങ്കിലും ഭരണഘടന തന്നെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിന്റെ പകുതി ഭാഗം മാത്രമേ അയാൾ വായിക്കുന്നുള്ളൂ.

ഒരു പൊതു പാർക്ക്, റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം, അല്ലെങ്കിൽ ബസ് സ്റ്റോപ്പ് പോലുള്ള ലളിതമായ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കുക. അത് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നതും കേടുപാടുകൾ വരുത്താതിരിക്കുന്നതും ആരുടെയെങ്കിലും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയല്ല, അവിടെ കാവൽ നിൽക്കാൻ പോലീസുകാരും ഉണ്ടാകില്ല. പൗരന്മാർ സ്വയം ഉത്തരവാദിത്തം കാണിക്കുമെന്ന അനുച്ഛേദം 51A-യുടെ നിശബ്ദമായ പ്രതീക്ഷയിലാണ് അത് നിലനിൽക്കുന്നത്.

എല്ലാ ചെറിയ വീഴ്ചകളെയും നിയമപരമായ കുറ്റങ്ങളാക്കി മാറ്റി, അവകാശങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് പോലെ കടമകളും നിർബന്ധപൂർവ്വം അടിച്ചേൽപ്പിക്കണമെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല; ജനാധിപത്യം സാധാരണയായി അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാറുമില്ല. എന്നാൽ കോടതികൾ വഴി നിർബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതിനർത്ഥം അവ അപ്രധാനമാണെന്നല്ല. ഒരു രാജ്യം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് നിയമങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല, പൗരന്മാരുടെ ശീലങ്ങളിലൂടെ കൂടിയാണ്. ആരും നോക്കാനില്ലെങ്കിലും, ഒരു കോടതിക്കും ശിക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഈ കടമകൾ പ്രധാനമാണെന്ന് കരുതി പൗരന്മാർ നിശബ്ദമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ആ ശീലങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്.

അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു അവകാശത്തിനായി ശക്തമായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഒന്നു നിന്നുകൊണ്ട് സ്വയം ചോദിക്കുക: ഭരണഘടനയുടെ അതേ താളുകളിൽ നിങ്ങളിൽ നിന്നും ചിലത് ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു കടമയുമുണ്ട്; അതെന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ

ഒരു ദിവസം ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഒരു കുടുംബ വാട്‌സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം എത്തുന്നു. അടുത്തുള്ളൊരു പട്ടണത്തിൽവെച്ച് അപരിചിതരായ ചിലർ കുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വ്യക്തതയില്ലാത്ത ഒരു വീഡിയോ ദൃശ്യമാണത്. പ്രദേശത്ത് കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന സംഘങ്ങൾ സജീവമാണെന്ന് അടിക്കുറിപ്പും നൽകിയിരിക്കുന്നു. ഒരാൾ അത് അയൽപക്ക ഗ്രൂപ്പിലേക്ക് ഫോർവേഡ് ചെയ്യുന്നു. മറ്റൊരാൾ അത് വീണ്ടും പങ്കുവെക്കുന്നു.

മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ അവിടെ ആളുകൾ തടിച്ചുകൂടുന്നു—തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ.

2017-നും 2020-നും ഇടയിൽ, കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നവരോ അവയവക്കച്ചവടക്കാരോ പ്രദേശത്തുണ്ടെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട് വാട്‌സാപ്പിലൂടെ പ്രചരിച്ച സമാനമായ വ്യാജസന്ദേശങ്ങളെത്തുടർന്ന്, ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആക്രമണത്തിൽ ഇന്ത്യയിൽ കുറഞ്ഞത് 23 പേർക്കെങ്കിലും ജീവൻ നഷ്ടമായി. ഇത്തരം കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് കാരണമായ ഭൂരിഭാഗം വീഡിയോകളും സന്ദേശങ്ങളും വ്യാജമോ, എവിടെയോ നടന്ന പഴയ സംഭവങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണമായും കെട്ടിച്ചമച്ച കഥകളോ ആയിരുന്നു. കൊല്ലപ്പെട്ടവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഭയന്നുവിറച്ച ആൾക്കൂട്ടത്തിന് അപരിചിതരായി തോന്നിയ യാത്രക്കാരോ പുറത്തുനിന്നുള്ളവരോ ആയിരുന്നു.

ഇതൊരു തീവ്രമായ പ്രത്യാഘാതമാണ്. എങ്കിലും, ഒരു കാര്യം അടിയന്തരമാണെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അത് വിശ്വസിക്കാനും മറ്റുള്ളവർക്ക് അയച്ചുകൊടുക്കാനുമുള്ള ഈ ശീലം വളരെ സാധാരണമാണ്; മിക്കപ്പോഴും അത് മരണത്തിൽ കലാശിക്കാറില്ലെങ്കിലും, ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ എന്താണ് സത്യമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്നതിനെ അത് നിശബ്ദമായി സ്വാധീനിക്കുന്നു.

മൈക്രോസോഫ്റ്റ് നടത്തിയ ആഗോള സർവേ പ്രകാരം, 60 ശതമാനത്തിലധികം ഇന്ത്യക്കാരും ഓൺലൈനിൽ വ്യാജവാർത്തകൾ നേരിട്ടതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇത് ആഗോള ശരാശരിയായ 57 ശതമാനത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണ്. ലോകത്തിൽ തന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വാട്‌സാപ്പ് ഉപയോക്താക്കളുള്ളതും, ഫോർവേഡ് സന്ദേശങ്ങളുടെ നിരക്ക് ഏറ്റവും ഉയർന്നതുമായ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നാണ് ഇന്ത്യ. മറ്റൊരു സർവേയിൽ, കന്നിവോട്ടർമാരായ 88 ശതമാനം യുവാക്കളും വ്യാജവാർത്തകളെ വലിയൊരു പ്രശ്നമായി കാണുന്നുവെങ്കിലും, മുന്നിലെത്തുന്ന വാർത്ത വ്യാജമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പലപ്പോഴും പ്രയാസപ്പെടുന്നുവെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇവിടെ ഉയർന്നുവരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: വ്യാജപ്രചാരണം ഒരു ഗുരുതര പ്രശ്നമാണെന്ന് നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗവും സമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് ഇത്രവേഗം പടരുന്നത്?

ഇതിന്റെ ഒരു കാരണം മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാന മനഃശാസ്ത്രമാണ്. നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുക നമ്മിൽ ഭയമോ ദേഷ്യമോ അഭിമാനമോ ഉണ്ടാക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങളാണ്. "ഇത് ഉടൻ പങ്കുവെക്കൂ, നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവർ അപകടത്തിലായേക്കാം" എന്ന് ഭയം നമ്മോട് പറയുന്നു. "ഇത് ഉടൻ പങ്കുവെക്കൂ, നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന കാര്യം ശരിയാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു" എന്ന് അഭിമാനം പറയുന്നു. എന്നാൽ ഇവയൊന്നും "ദയവായി ഒന്നു കാത്തിരിക്കൂ, ആദ്യം ഇതൊന്ന് പരിശോധിക്കൂ" എന്ന് പറയാറില്ല; കാരണം ജാഗ്രതയേക്കാൾ ജിജ്ഞാസയും ഭയവുമാണ് എപ്പോഴും തിടുക്കം കൂട്ടുന്നത്.

മറ്റൊരു നിശബ്ദ കാരണവുമുണ്ട്. പലർക്കും ഒരു വിവരത്തിന്റെ സത്യാവസ്ഥ എങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് പരിശോധിക്കണമെന്ന് അറിയില്ല. ഇതിന് പ്രത്യേക സങ്കേതങ്ങളോ മാധ്യമപ്രവർത്തകന്റെ വൈദഗ്ധ്യമോ ആവശ്യമാണെന്ന് അവർ കരുതുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല.

ലളിതമായ ചില ശീലങ്ങളിലൂടെ ഭൂരിഭാഗം വ്യാജ ഉള്ളടക്കങ്ങളെയും തടയാൻ സാധിക്കും:

'ഫോർവേഡ് ചെയ്തത്' എന്ന ലേബൽ: വാട്‌സാപ്പിൽ "Forwarded many times" (പലതവണ ഫോർവേഡ് ചെയ്തത്) എന്ന് കാണിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങൾ വേഗത കുറയ്ക്കാനുള്ള സൂചനയാണ്. ആർക്കും സത്യാവസ്ഥ ഉറപ്പുവരുത്താൻ കഴിയാത്തവിധം ഈ സന്ദേശം കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു എന്നതുകൊണ്ടാണ് ആ അടയാളം വരുന്നത്.

റിവേഴ്സ് ഇമേജ് സെർച്ച്: സംശയമുള്ള ഫോട്ടോയോ വീഡിയോയോ റിവേഴ്സ് ഇമേജ് സെർച്ച് വഴി പരിശോധിക്കാം. "സമീപകാലത്തുണ്ടായത്" എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന പല ദൃശ്യങ്ങളും വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ളതോ മറ്റേതെങ്കിലും രാജ്യത്തുനിന്നുള്ളതോ ആണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കും.

ചിന്തിക്കാൻ സമയം തരാത്ത സന്ദേശങ്ങൾ: ചിന്തിക്കാൻ സമയം നൽകാതെ, ഉടൻ നടപടിയെടുക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന അടിയന്തര സന്ദേശങ്ങളെ കൂടുതൽ സംശയത്തോടെ വീക്ഷിക്കുക.

വ്യാജപ്രചാരണങ്ങൾ നിത്യേന പരിശോധിച്ച് വ്യക്തത വരുത്തുന്ന സ്വതന്ത്ര ഫാക്റ്റ്-ചെക്കിംഗ് സ്ഥാപനങ്ങളും, സർക്കാരിന്റെ പ്രസ് ഇൻഫർമേഷൻ ബ്യൂറോയുടെ (PIB) ഫാക്റ്റ്-ചെക്ക് വിഭാഗവും ഇന്ത്യയിലുണ്ട്. അവർക്ക് എല്ലാ വ്യാജവാർത്തകളും തടയാൻ കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല. എങ്കിലും സംശയകരമായ ഒരു സന്ദേശം മറ്റൊരാൾക്ക് ഫോർവേഡ് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് ഇത്തരം സ്രോതസ്സുകളിൽ ഒന്നെങ്കിലും പരിശോധിക്കുന്നത് നാം കരുതുന്നതിലും കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് സാധ്യമാകുന്ന കാര്യമാണ്.

സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും വ്യാജമാണെന്നോ, മറ്റുള്ളവരിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വിശ്വാസത്തിന് പകരം സംശയം മാത്രം മതി എന്നോ ഇതിനർത്ഥമില്ല. കൃത്യതയില്ലാത്തതാണെങ്കിൽ പോലും ആളുകൾ പങ്കുവെക്കുന്ന മിക്ക സന്ദേശങ്ങളും നിരുപദ്രവകരമാണ്. എന്നാൽ 2017-നും 2020-നും ഇടയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ആ 23 ജീവനുകൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നാണ്—ചിലപ്പോഴെങ്കിലും, ഒരു വ്യാജപ്രചാരണവും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള ദൂരം അളക്കപ്പെടുന്നത് വെറുമൊരു അബദ്ധത്തിലല്ല, മറിച്ച് ഗുരുതരമായ ജീവഹാനിയിലാണ്.

ഫോണിൽ വരുന്ന ഓരോ സന്ദേശവും ഒരു പൗരൻ വസ്തുതാപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ ഭയമോ ദേഷ്യമോ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു വിവരം മറ്റൊരാളിലേക്ക് അയക്കുന്നതിന് മുൻപ്, "ഇത് ശരിക്കും സത്യമാണോ?" എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാൻ ഒരു നിമിഷം നീക്കിവെക്കുന്നത് ദിവസവും പലതവണ ചെയ്യാവുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയൊരു പൗരധർമ്മമാണ്.

അടുത്ത തവണ "ഉടൻ ഷെയർ ചെയ്യുക" എന്ന ആവശ്യവുമായി ഒരു സന്ദേശം മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ, വിരലുകൾ ചലിക്കുന്നതിന് മുൻപ് സ്വയം ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കാം: "ഞാൻ ഇത് പങ്കുവെക്കുന്നത് ഇതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ ബോധ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാണോ, അതോ ഇതെന്നിൽ എന്തോ വികാരം ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ടു മാത്രമാണോ?"

ഒരു പ്രഭാതത്തിൽ ഒരമ്മ കുഞ്ഞിന്റെ കൈപിടിച്ച് സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്. അവരുടെ വീടിന് മുന്നിലെ നടപ്പാത തടസ്സപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ഒരു പകുതിയിൽ പാർക്ക് ചെയ്ത കാറും മറുപകുതിയിൽ ഒരു പഴക്കച്ചവടക്കാരന്റെ വണ്ടിയും. റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കാൻ നിർബന്ധിതയാകുന്ന ആ അമ്മ, പതിവിലും അല്പംകൂടി മുറുക്കെ കുഞ്ഞിന്റെ കൈകളിൽ പിടിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യയിലെമ്പാടുമുള്ള തെരുവുകളിൽ എല്ലാ ദിവസവും സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണിത്. എന്നാൽ ആരും സ്വയം ചോദിക്കാത്ത ഒരു ലളിതമായ ചോദ്യമുണ്ട്: യഥാർത്ഥത്തിൽ ആ നടപ്പാത ആരുടേതാണ്?

നിയമപരമായി ഇതിനുള്ള ഉത്തരം തികച്ചും വ്യക്തമാണ്; ദൈനംദിന ജീവിതം അത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും.

1985-ൽ 'ഓൾഗ ടെല്ലിസ് വേഴ്സസ് ബോംബെ മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻ' കേസിൽ സുപ്രീം കോടതി ഒരു സുപ്രധാന വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചു: ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 21 ഉറപ്പുനൽകുന്ന 'ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിൽ' ഉപജീവനത്തിനുള്ള അവകാശവും ഉൾപ്പെടുന്നു, കാരണം ജീവിക്കാനുള്ള വരുമാനമാർഗ്ഗമില്ലാതെ ഒരാൾക്ക് നിലനിൽപ്പില്ല. ഒഴിപ്പിക്കൽ ഭീഷണി നേരിട്ട തെരുവ് നിവാസികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരുന്നു ആ കേസ്. ന്യായമായ നിയമനടപടികൾ പാലിക്കാതെ അവരെ വെറുതെ ഇറക്കിവിടാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കോടതി വ്യക്തമാക്കി. എന്നാൽ ഈ അവകാശം പരിപൂർണ്ണമല്ലെന്നും കോടതി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഒരു നടപ്പാത എന്നത് പൊതു ആവശ്യത്തിനായുള്ള പൊതുസ്ഥലമായി തുടരുന്നു, അതിന്റെ ഏത് ഉപയോഗവും ആ ലക്ഷ്യത്തിന് അനുസൃതമായിരിക്കണം.

സമീപകാലത്ത് സുപ്രീം കോടതി ഇതിലും ഒരു പടി കൂടി മുന്നോട്ട് പോയി. സുരക്ഷിതവും വ്യക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയതുമായ ഒരു നടപ്പാതയിലൂടെ നടക്കുക എന്നത് സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുനൽകുന്ന അനുച്ഛേദം 19, ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പുനൽകുന്ന അനുച്ഛേദം 21 എന്നിവ പ്രകാരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മൗലികാവകാശം തന്നെയാണെന്ന് കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ഇതിനെത്തുടർന്ന്, നൂറ് ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലായി പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച പതിനായിരം കിലോമീറ്റർ സുരക്ഷിത നടപ്പാതകൾ നിർമ്മിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ട് 'ഭാരത് ജൻപഥ് യോജന' എന്നൊരു ദേശീയ പദ്ധതിയും മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടു.

അതുകൊണ്ട് ഒരു വശത്ത്, സുരക്ഷിതമായി നടക്കാനുള്ള ഒരു പൗരന്റെ അവകാശത്തെ ഭരണഘടന സംരക്ഷിക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, കച്ചവടക്കാരുടെ ഉപജീവനത്തിനുള്ള അവകാശത്തെയും അത് മാനിക്കുന്നു. 2014-ലെ 'സ്ട്രീറ്റ് വെണ്ടേഴ്സ് ആക്റ്റ്' വഴിയും ഇത് പ്രത്യേകം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കച്ചവടക്കാരുടെ പ്രതിനിധികൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രാദേശിക സമിതികൾ നിശ്ചയിക്കുന്ന പ്രത്യേക മേഖലകളിൽ കച്ചവടം നടത്താൻ രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത വഴിയോരക്കച്ചവടക്കാർക്ക് ഇത് നിയമപരമായ അവകാശം നൽകുന്നു.

ഇവ രണ്ടും ന്യായവും യാഥാർത്ഥ്യവുമായ അവകാശങ്ങളാണ്. ഇതിൽ ഒരു ഭാഗവും പൂർണ്ണമായി തെറ്റുകാരല്ല.

ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലെയും യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം നടപ്പാതയിൽ അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്ന ആളുകൾ കൂടുതലാണ് എന്നതല്ല. മറിച്ച്, നടപ്പാതയുടെ ഏത് ഭാഗമാണ് കാൽനടയാത്രയ്ക്കുള്ളത്, ഏത് ഭാഗമാണ് കച്ചവടത്തിനുള്ളത്, കാറുകൾ പാർക്ക് ചെയ്യാൻ ഇതിൽ എന്തെങ്കിലും ഇടമുണ്ടോ എന്ന് ആരും വ്യക്തമായി തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ്. വ്യക്തമായ തീരുമാനങ്ങളും അത് കൃത്യമായി നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങളും ഇല്ലാതെ വരുമ്പോൾ, വെറും മൂന്നടി വീതിയുള്ള നടപ്പാതയ്ക്കായി എല്ലാവരും മത്സരിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഹോൺ മുഴക്കാനോ തർക്കിക്കാനോ ലൈസൻസ് കാണിക്കാനോ കഴിയാത്ത കാൽനടയാത്രക്കാർ സ്വാഭാവികമായും ആദ്യം തോറ്റുപോകുന്നു.

പ്രായമായവർക്കോ, കാഴ്ചപരിമിതിയുള്ളവർക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുമായി നടക്കുന്നവർക്കോ ഇത് എത്രത്തോളം ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. സാധാരണക്കാർക്ക് മുന്നിലുള്ള തടസ്സം മറികടക്കാൻ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കുന്നത് വെറുമൊരു അലോസരമാണെങ്കിൽ, ഇവർക്കത് ജീവന് തന്നെ ഭീഷണിയാകുന്ന അപകടമാണ്.

ഇതിനെല്ലാം പിന്നിൽ അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു വിരോധാഭാസമുണ്ട്. ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വേഗതയേറിയ നിരക്കിൽ ഇന്ത്യ ഹൈവേകളും മേൽപ്പാലങ്ങളും എക്സ്പ്രസ് വേകളും നിർമ്മിച്ചുകൂട്ടുന്നു. എന്നാൽ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ ഏതാണ്ട് ഓരോ ഇന്ത്യക്കാരനും ഉപയോഗിക്കുന്ന എളിയ നടപ്പാതകൾ, രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും അവഗണിക്കപ്പെട്ടതും തർക്കങ്ങൾ നിറഞ്ഞതുമായ പൊതു ഇടങ്ങളിൽ ഒന്നായി തുടരുന്നു.

ചില നഗരങ്ങൾ നടപ്പാതകളെ ഗൗരവമായി സമീപിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്; കാൽനടയാത്രയ്ക്ക് ആവശ്യമായ വീതി കൃത്യമായി അളന്ന് തിരിക്കുകയും, കച്ചവട മേഖലകൾ ഔദ്യോഗികമായി അനുവദിക്കുകയും, കാൽനടയാത്രക്കാർക്കുള്ള ഇടങ്ങളിൽ നിന്ന് വാഹന പാർക്കിംഗ് പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ശരിയായി നടപ്പിലാക്കിയ ഇടങ്ങളിലെല്ലാം കാൽനടയാത്രക്കാർക്കും കച്ചവടക്കാർക്കും ഒരുപോലെ പ്രയോജനമാണുണ്ടായത്. കാരണം, വ്യക്തമായ അതിർവരമ്പുകൾ സംഘർഷങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഉപജീവനത്തിന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കച്ചവടക്കാരനെയോ വാഹനം പാർക്ക് ചെയ്യാൻ ഇടം തേടുന്ന ഒരു ഡ്രൈവറെയോ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയല്ല ഇതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. നിയമപരമായി എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ട ഒരു പൊതുസ്ഥലം, പ്രായോഗികതലത്തിൽ എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ആദ്യം വരുന്നവന്റെ സ്വന്തമായി മാറുന്നു എന്നൊരു പ്രശ്നമാണിത്.

അടുത്ത തവണ തിരക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് നടപ്പാതയിൽ നിന്ന് നിങ്ങൾക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ആരാണ് നിങ്ങളുടെ വഴി തടസ്സപ്പെടുത്തിയത് എന്ന് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്: അത് ആർക്കൊക്കെ വേണ്ടിയാണോ നിർമ്മിച്ചത്, അവർക്കെല്ലാം ഒരുപോലെ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ വ്യക്തമായ ഒരു അതിർവരമ്പ് വരയ്ക്കാൻ നിങ്ങളുടെ നഗരത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ആരും ഇതുവരെ തയ്യാറാകാത്തത്?

ഇന്ത്യയിലെ ഒരു എം.എൽ.എ (നിയമസഭാ) തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സാധാരണയായി വളരെ പ്രാദേശികമായ വിഷയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നടക്കാറുള്ളത്. അടഞ്ഞുപോയ ഒരു അഴുക്കുചാൽ, പണി പൂർത്തിയാകാത്ത കുടിവെള്ള പൈപ്പ്‌, അല്ലെങ്കിൽ ഓരോ മഴക്കാലത്തും വെള്ളത്തിനടിയിലാകുന്ന ഒരു റോഡ്.

വോട്ടർമാർ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനാർത്ഥിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് കൃത്യമായി ഇത്തരം കാരണങ്ങൾ മുൻനിർത്തിയാണ്; അത് തികച്ചും സ്വാഭാവികവും ന്യായവുമാണ്. കാരണം, ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങളാണ് അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ, ആ അഴുക്കുചാലിനും ബാലറ്റ് പെട്ടിക്കുമിടയിൽ, അധികമാരും സംസാരിക്കാത്ത വളരെ വലുതും സുപ്രധാനവുമായ മറ്റൊരു കാര്യം നിശബ്ദമായി സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.

എം.എൽ.എയുടെ ഏറ്റവും പ്രകടമായ ഉത്തരവാദിത്തം

ഒരു എം.എൽ.എയുടെ ഏറ്റവും പ്രകടമായ ഉത്തരവാദിത്തം സംസ്ഥാന നിയമസഭയ്ക്കുള്ളിലാണ്. ക്രമസമാധാനം, കൃഷി, പൊതുജനാരോഗ്യം, ഭൂമി തുടങ്ങി ഭരണഘടന സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് നീക്കിവെച്ചിട്ടുള്ള വിഷയങ്ങളിൽ അവർ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. മന്ത്രിമാരോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു, സംസ്ഥാന ബജറ്റിന്മേൽ ചർച്ച നടത്തുന്നു, ഒപ്പം സഭയിലെ അവരുടെ അംഗബലം വഴി ആരാണ് മുഖ്യമന്ത്രിയാകേണ്ടതെന്നും അല്ലാതാകേണ്ടതെന്നും തീരുമാനിക്കുന്നു.

ഇതെല്ലാം എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഭൂരിഭാഗം ആളുകളെയും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു കാര്യമാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ എം.എൽ.എയും രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രപതിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന 'ഇലക്ടറൽ കോളേജിലെ' (Electoral College) അംഗം കൂടിയാണ്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഓരോ പാർലമെന്റ് അംഗവും (എം.പി) ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രപതിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, സാധാരണ പൗരന്മാർ നേരിട്ട് വോട്ട് ചെയ്യുന്നില്ല. ജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അവരുടെ എം.എൽ.എമാരും എം.പിമാരുമാണ് വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രപതി ഒറ്റ ദേശീയ വോട്ടിന് പകരം ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും പാർലമെന്റിലെ ഇരുസഭകളിലെയും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധികളോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ആളായിരിക്കണം എന്ന ഭരണഘടനാ ശിൽപികളുടെ ദീർഘവീക്ഷണമാണ് ഈ സംവിധാനത്തിന് പിന്നിൽ.

ഇവിടെയാണ് വിഷയം കൂടുതൽ കൗതുകകരമാകുന്നത്: എല്ലാ എം.എൽ.എമാരുടെയും വോട്ടിന് ഒരേ മൂല്യമല്ല ഉള്ളത്.

ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും ജനസംഖ്യയും അവിടുത്തെ ആകെ നിയമസഭാ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണവും കണക്കാക്കിയാണ് ഒരു എം.എൽ.എയുടെ വോട്ടിന്റെ നിർദ്ദിഷ്ട മൂല്യം (Vote Value) നിശ്ചയിക്കുന്നത്. കഴിഞ്ഞ രാഷ്ട്രപതി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ, ഉത്തർപ്രദേശിൽ നിന്നുള്ള ഒരു എം.എൽ.എയുടെ വോട്ട് മൂല്യം 208 ആയിരുന്നപ്പോൾ, സിക്കിമിൽ നിന്നുള്ള ഒരു എം.എൽ.എയുടെ വോട്ട് മൂല്യം കേവലം 7 മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ, പാർലമെന്റ് അംഗത്തിന്റെ (എം.പി) വോട്ട് മൂല്യം ഏത് സംസ്ഥാനത്തുനിന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആളാണെങ്കിലും തുല്യമായിരുന്നു (700).

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ വ്യത്യാസം?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ വ്യത്യാസം? സമാനമായ എണ്ണം സീറ്റുകളുള്ള, ജനസംഖ്യ വളരെ കൂടുതലുള്ള ഒരു സംസ്ഥാനത്തെ ഓരോ എം.എൽ.എയ്ക്കും കൂടുതൽ വോട്ട് മൂല്യം ലഭിക്കുന്നു. എല്ലാ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും അവരുടേതായ നിയമസഭയും ശബ്ദവും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ, കൂടുതൽ ജനസംഖ്യയുള്ള പ്രദേശങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രപതി തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അർഹമായ പ്രാതിനിധ്യം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാനാണ് ഈ സമവാക്യം. ഇത് ആർക്കെങ്കിലും മുൻഗണന നൽകാനല്ല, മറിച്ച് ഫെഡറൽ സന്തുലിതാവസ്ഥ ഉറപ്പാക്കാനാണ് തയ്യാറാക്കിയിട്ടുള്ളത്. മാത്രമല്ല, ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം വിജയകരമായി നടപ്പാക്കിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് ഭാവിയിൽ പ്രാതിനിധ്യം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ 1971-ലെ സെൻസസ് ജനസംഖ്യാ കണക്കുകളാണ് ഇതിനായി ഇന്നും അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നത്.

ലഖ്‌നൗവിലോ ഗാങ്‌ടോക്കിലോ ഉള്ള ഒരു സാധാരണ വോട്ടറെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. അവരാരും സ്വന്തം കൈകളിൽ രാഷ്ട്രപതി തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ ബാലറ്റ് പേപ്പർ കാണുന്നില്ല. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ തെരുവ് നന്നാക്കാനോ ഒരു ആരോഗ്യ പദ്ധതി നിയമസഭയിൽ അവതരിപ്പിക്കാനോ വേണ്ടി അവർ വോട്ട് ചെയ്തു ജയിപ്പിച്ച വ്യക്തി, അഞ്ച് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ രാഷ്ട്രപതി ഭവനിൽ ആര് ഇരിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന ചരിത്രപരമായ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു.

അടിക്കുറിപ്പിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചെറിയൊരു ചടങ്ങല്ല

ഇത് ഭരണഘടനയുടെ അടിക്കുറിപ്പിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ചെറിയൊരു ചടങ്ങല്ല. രാഷ്ട്രപതി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം നിശബ്ദമായി ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രവർത്തനരീതിയാണിത്; ഭൂരിഭാഗം പൗരന്മാരും ഇതിനെ തങ്ങളുടെ പ്രാദേശിക വോട്ടുകളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണാറില്ല എന്ന് മാത്രം.

ഇതിനർത്ഥം പ്രാദേശിക വിഷയങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യമില്ലെന്നോ, വോട്ടർമാർ തെരുവിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്നോ അല്ല. അതിനടുത്ത് താമസിക്കുന്ന കുടുംബത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു അഴുക്കുചാലിന്റെ പ്രവർത്തനം തീർത്തും നിസ്സാര കാര്യമല്ല. എന്നാൽ ഒരു എം.എൽ.എ ഒരേ പദവിയിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ വഹിക്കുന്നുണ്ട്: ഒന്ന് മണ്ഡലത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ, മറ്റൊന്ന് രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രപതി വരെ നീളുന്നു.

മിക്ക തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങളും ആദ്യത്തെ വിഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമേ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ. രണ്ടാമത്തേതിനെക്കുറിച്ച് ആരും പരാമർശിക്കാറില്ല. ഒരുപക്ഷേ, തടസ്സപ്പെട്ട അഴുക്കുചാൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായതുകൊണ്ടും, അഞ്ചുവർഷത്തിലൊരിക്കൽ അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ നടക്കുന്ന ഇലക്ടറൽ കോളേജ് വോട്ട് നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നായതുകൊണ്ടുമാവാം അത്.

അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ സംസ്ഥാനം നിയമസഭയിലേക്ക് ഒരു പ്രതിനിധിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ, ഒരു റോഡ് ശരിയാക്കാൻ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക മാത്രമല്ല നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഓർക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും. മുഴുവൻ രാജ്യത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രപതി ആരാകണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന വലിയൊരു ഭരണഘടനാ പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായ, മൂല്യമുള്ള ഒരു ചെറിയ അംശത്തെ കൂടിയാണ് നിങ്ങൾ അവിടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

റോഡിനെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിച്ച് ജനങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു വോട്ടിന് ലഭിക്കുന്ന എത്ര വിചിത്രവും ശക്തവുമായ സ്വാധീനമാണിത്!

ഒരു ദിവസം രാത്രി നിങ്ങളുടെ വീടിനു മുന്നിലെ തെരുവുവിളക്ക് അണയുന്നു. അടുത്ത ദിവസവും അത് കത്തുന്നില്ല. മൂന്നാമത്തെ ദിവസമാകുമ്പോഴേക്കും ഓരോ വർഷവും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യക്കാർ പറയുന്ന അതേ വാചകം ആ വീട്ടിൽ നിന്നാരെങ്കിലും പറയും:"ആരെങ്കിലും സർക്കാരിനോട് പരാതിപ്പെടണം."എന്നാൽ ഏത് സർക്കാരിനോട്?

ആ തെരുവുവിളക്കിന് മുകളിലായി മൂന്ന് തലത്തിലുള്ള ഭരണസംവിധാനങ്ങളുണ്ട്: ഡൽഹിയിലെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ, സംസ്ഥാന തലസ്ഥാനത്തിരിക്കുന്ന സംസ്ഥാന സർക്കാർ, കൂടാതെ അതേ തെരുവിൽ നിന്ന് അധികം അകലെയല്ലാതെ ഒരു ചെറിയ ഓഫീസിലിരിക്കുന്ന, അധികമാരും പരാമർശിക്കാത്ത മറ്റൊരു തലം.ആ മൂന്നാമത്തെ തലത്തിന് ഒരു പേരുണ്ട്. പട്ടണത്തിന്റെ വലുപ്പത്തിനനുസരിച്ച് അതിനെ മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻ, മുനിസിപ്പാലിറ്റി (നഗരസഭ) അല്ലെങ്കിൽ ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

പ്രധാനമന്ത്രിയോ മുഖ്യമന്ത്രിയോ അല്ല

പ്രധാനമന്ത്രിയോ മുഖ്യമന്ത്രിയോ അല്ല, നിങ്ങളുടെ വീട്ടുപടിക്കലെ തെരുവുവിളക്കിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവർക്കാണ്.ഇതൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല. 1992-ൽ പാർലമെന്റ് പാസാക്കിയ 74-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയാണ് ഇന്ത്യയിലെ നഗര തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഭരണഘടനയിൽ സ്ഥിരവും സുരക്ഷിതവുമായ സ്ഥാനം ആദ്യമായി നൽകിയത്. അതിനുമുമ്പ്, സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ച് നഗര ഭരണസമിതികളെ മാറ്റാനോ പിരിച്ചുവിടാനോ പോലും സാധിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ 1992-ന് ശേഷം, സ്വതന്ത്ര സംസ്ഥാന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷൻ വഴി നിശ്ചിത കാലാവധിയോടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഉറപ്പാക്കപ്പെട്ടു.

ഭരണഘടനയുടെ പന്ത്രണ്ടാം ഷെഡ്യൂൾ പ്രകാരം

കൂടാതെ, ഭരണഘടനയുടെ പന്ത്രണ്ടാം ഷെഡ്യൂൾ പ്രകാരം ഒരു നഗരസഭ ചെയ്യേണ്ട 18 ചുമതലകൾ പട്ടികപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു: റോഡുകൾ, കുടിവെള്ള വിതരണം, തെരുവ് വിളക്കുകൾ, മാലിന്യ സംസ്കരണം, പൊതുജനാരോഗ്യം, ചേരി നവീകരണം, പാർക്കുകൾ, അഗ്നിശമന സേവനങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ നീളുന്നു ആ പട്ടിക.അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ തെരുവുവിളക്ക് കത്താതിരിക്കുമ്പോഴോ, റോഡുകൾ തകർന്നു കിടക്കുമ്പോഴോ, മാലിന്യം കുന്നുകൂടുമ്പോഴോ ഓർക്കുക—അതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ഓഫീസ് ഒരു ദേശീയ വാർത്തയ്ക്കപ്പുറത്തല്ല, മറിച്ച് നിങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്ത ഫോൺവിളിയുടെ ദൂരത്ത് മാത്രമാണ്.

ഇനി ഇതിലെ സങ്കീർണ്ണമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം: നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ഇത്രയധികം കാര്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരവാദികളായ തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് ഇവ കൃത്യമായി നിർവഹിക്കാനുള്ള സാമ്പത്തിക ശേഷിയുണ്ടോ?റിസർവ് ബാങ്ക് ഓഫ് ഇന്ത്യ (RBI) വർഷം തോറും ഇത് പഠനവിധേയമാക്കുന്നുണ്ട്. ആ കണക്കുകൾ അത്ര ആശ്വാസകരമല്ല. ഇന്ത്യയിലുടനീളമുള്ള മുനിസിപ്പൽ സ്ഥാപനങ്ങൾ അവരുടെ വരുമാനത്തിന്റെ 60 മുതൽ 64 ശതമാനം വരെ മാത്രമേ സ്വന്തമായി കണ്ടെത്തുന്നുള്ളൂ (പ്രധാനമായും കെട്ടിട നികുതിയിലൂടെയും ചെറിയ ഫീസുകളിലൂടെയും). ബാക്കി വരുന്ന 36 മുതൽ 40 ശതമാനത്തോളം പണം സംസ്ഥാന-കേന്ദ്ര സർക്കാരുകളുടെ ഗ്രാന്റുകളെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. സ്വിറ്റ്‌സർലൻഡ്, ഐസ്‌ലാൻഡ്, ഓസ്‌ട്രേലിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ പ്രാദേശിക ഭരണകൂടങ്ങൾ സ്വന്തം വരുമാനത്തിന്റെ 80 ശതമാനത്തിലധികം സ്വയം കണ്ടെത്തുമ്പോഴാണ് ഈ അന്തരം.

ഇന്ത്യയിലെ നഗരസഭകൾ രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തം ജിഡിപിയുടെ (GDP) ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെ മാത്രമാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു ഭരണകൂടത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് വളരെ ചെറിയൊരു വിഹിതമാണ്.സാധാരണ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഒരു നഗരസഭ സംസ്ഥാനത്തോടോ കേന്ദ്രത്തോടോ ഫണ്ടിനായി യാചിക്കുന്നത്, സ്വന്തമായി വരുമാനമില്ലാതെ എല്ലാ മാസവും ബന്ധുക്കളുടെ കാശിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം പോലെയാണ്. മുന്നോട്ട് പോകാം, പക്ഷേ എന്ത് ആദ്യം ചെയ്യണം—തെരുവുവിളക്ക് നന്നാക്കണോ, ഓട വൃത്തിയാക്കണോ, പാർക്ക് നന്നാക്കണോ—എന്ന് സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനിക്കാനുള്ള അധികാരം അവിടെ കുറയുന്നു.ഈ അക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മറ്റൊരു ചരിത്രമുണ്ട്.

74-ാം ഭേദഗതി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ഉറപ്പാക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്; ആകെ സീറ്റുകളുടെ മൂന്നിലൊന്ന് (1/3) സ്ത്രീകൾക്കായി സംവരണം ചെയ്യാനും, ജനസംഖ്യാനുപാതികമായി പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പ്രാതിനിധ്യം നൽകാനും വ്യവസ്ഥ ചെയ്തു. പതിനായിരക്കണക്കിന് നഗരങ്ങളിലും പട്ടണങ്ങളിലും, തെരുവുവിളക്കുകളെയും കുടിവെള്ള പൈപ്പുകളെയും ഡ്രെയിനേജുകളെയും കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്ന മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കുന്നത് ആരെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഇത് നിശബ്ദമായി മാറ്റിമറിച്ചു.എല്ലാ പൗരപ്രശ്നങ്ങളും പണത്തിന്റെ അഭാവം കൊണ്ടു മാത്രമാണെന്നോ, ഉള്ള വിഭവങ്ങൾ എല്ലാ നഗരസഭകളും ഒരുപോലെ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെന്നോ ഇതിനർത്ഥമില്ല.

പരിമിതമായ ഫണ്ട് കാര്യക്ഷമമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ

ചിലർ പരിമിതമായ ഫണ്ട് കാര്യക്ഷമമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലർ അതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഒരു തെരുവുവിളക്ക് കെട്ടുപോകുമ്പോൾ വ്യവസ്ഥിതിയെയും "സർക്കാരിനെയും" മൊത്തമായി പഴിചാരുന്നത്, യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദിത്തം എവിടെയാണെന്നും എന്താണ് അവരുടെ പരിമിതികളെന്നും മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ നിന്നുള്ള വഴിതിരിച്ചുവിടലാകും.ഭരണഘടനയുടെ പന്ത്രണ്ടാം ഷെഡ്യൂളിലെ പതിനെട്ട് ഇനങ്ങളും ഒരു സാധാരണ പൗരൻ മനഃപാഠമാക്കേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ പ്രധാനമന്ത്രിയോ മുഖ്യമന്ത്രിയോ അല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സ്വന്തം മുനിസിപ്പാലിറ്റിയാണ് നാം ആദ്യം മുട്ടേണ്ട വാതിൽ എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് പ്രായോഗികമായ വലിയൊരു മാറ്റമുണ്ടാക്കും.

പരാതി എങ്ങോട്ടാണ് അയക്കേണ്ടതെന്ന ബോധം അതുണ്ടാക്കും; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരുമ്പോൾ ഏത് വാർഡ് കൗൺസിലറോട്/മെമ്പറോട് ചോദ്യം ചോദിക്കണമെന്ന് അത് വ്യക്തമാക്കും; ആരെയാണ് ന്യായമായും പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തേണ്ടതെന്ന് അത് കാട്ടിത്തരും.അടുത്ത തവണ വഴിയിലെ അണഞ്ഞുപോയ തെരുവുവിളക്കിനരികിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, "സർക്കാർ എന്തുകൊണ്ട് ഇത് നന്നാക്കുന്നില്ല" എന്നതിന് പകരം കുറച്ചുകൂടി പ്രായോഗികമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം:"ഈ തെരുവിൽ, കൃത്യമായി ഇതേ തെരുവുവിളക്ക് നന്നാക്കാൻ നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുത്തയച്ച ആ ജനപ്രതിനിധി ആരാണ്?

ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് പുതിയൊരു നിയമം വരികയോ നിലവിലുള്ള നിയമത്തിൽ ഭേദഗതി വരുത്തുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ഭരണകൂടം സഭയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കരട് നിർദ്ദേശത്തെയാണ് ബിൽ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ഒരു ബിൽ പാർലമെന്റിലോ (ലോക്സഭ/രാജ്യസഭ) നിയമസഭയിലോ അവതരിപ്പിച്ച് രാഷ്ട്രപതിയുടെയോ ഗവർണറുടെയോ ഒപ്പുകളോടെ നിയമമായി മാറുന്നതിന് മുൻപ് മൂന്ന് തവണ വായനയ്ക്ക് (Three Readings) വിധേയമാക്കണമെന്ന് ഭരണഘടന വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നു.

ഒരു വൈകുന്നേരം ടെലിവിഷൻ ഓൺ ചെയ്താൽ, ഒരു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അത്തരമൊരു സംഭവം നടന്നേക്കാം. ഒരു ബില്ലിനെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു. ശബ്ദവോട്ടെടുപ്പ് നടക്കുന്നു. അത് പാസായതായി സ്പീക്കർ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ചാനൽ അടുത്ത വാർത്തയിലേക്ക് കടക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം പെട്ടെന്ന് നടക്കുന്നതായി തോന്നാം. എന്നാൽ വാസ്തവത്തിൽ അങ്ങനെയല്ല. ആ പത്ത് സെക്കൻഡ് ദൈർഘ്യമുള്ള ദൃശ്യത്തിന് മുൻപായി, മാസങ്ങളോളം ആ ബിൽ പലതവണ വായിക്കപ്പെടുകയും, അതിന്മേൽ ചർച്ചകളും പരിശോധനകളും നടക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും. നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും ആ ഘട്ടങ്ങൾ കാണാറില്ല. നടപടി അവസാനിക്കുന്ന നിമിഷം മാത്രമാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: ഒരു ബിൽ നിയമമായി മാറുന്നതിന് മുൻപ് എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് മൂന്ന് തവണ വായിക്കപ്പെടേണ്ടത്? ഈ ഔദ്യോഗിക നടപടിക്രമത്തിൽ ഓരോ വായനയ്ക്കും പ്രത്യേക പേരുണ്ട്. 'ഒന്നാം വായന'യിൽ, ഒരു മന്ത്രിയോ അംഗമോ ബിൽ അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള അനുമതി തേടുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അപ്പോൾ ചർച്ചകളൊന്നും നടക്കുന്നില്ല. ബിൽ അച്ചടിച്ച് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ലഭ്യമാക്കുന്നു; അതിനാൽ ആർക്കും അത് വായിച്ചുനോക്കാവുന്നതാണ്.

തുടർന്ന് വരുന്നത്, "പാർലമെന്റ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്" എങ്ങനെയാണെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഭൂരിഭാഗം ആളുകളുടെയും മനസ്സിൽ തെളിയുന്ന ഘട്ടമാണ്. 'രണ്ടാം വായന'യിൽ, ബിൽ ഓരോ വകുപ്പായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഒരു വാക്യത്തിലോ സംഖ്യയിലോ വാക്കിലോ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ അംഗങ്ങൾക്ക് നിർദ്ദേശിക്കാവുന്നതാണ്. ഈ ഘട്ടത്തിന് മുൻപായി, ബിൽ ഒരു കമ്മിറ്റിക്ക് വിടാനും സാധിക്കും. എം.പിമാരുടെ ചെറിയൊരു സംഘമായ ഈ കമ്മിറ്റി ബിൽ വിശദമായി പഠിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ ആഴ്ചകളോളം നീളുന്ന പഠനമായിരിക്കും ഇത്. പുറത്തുനിന്നുള്ള വിദഗ്ധരുടെയും സാധാരണക്കാരുടെയും അഭിപ്രായങ്ങൾ പോലും ഇതിനായി തേടാറുണ്ട്.

'മൂന്നാം വായന' എത്തുമ്പോഴേക്കും ചർച്ചകളും വാദപ്രതിവാദങ്ങളും മിക്കവാറും അവസാനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഈ ഘട്ടത്തിലാണ് ബില്ലിന്റെ അന്തിമ രൂപത്തിന്മേൽ സഭ വോട്ടെടുപ്പ് നടത്തുന്നത്. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് യാത്ര പൂർത്തിയാകുന്നില്ല. ഇന്ത്യയുടെ പാർലമെന്റിന് ലോക്‌സഭ, രാജ്യസഭ എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് സഭകളുണ്ട്. നികുതി, സർക്കാർ ചെലവുകൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതും പ്രത്യേകവും ലളിതവുമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ പിന്തുടരുന്നതുമായ 'ധനബിൽ' ഒഴികെ, സാധാരണ ബില്ലുകൾ രണ്ട് സഭകളിലൂടെയും കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്. ഓരോ സഭയിലും ഇതേ മൂന്ന് വായനകളിലൂടെയും ബിൽ കടന്നുപോകണം. അതിനുശേഷം മാത്രമേ അത് അംഗീകാരത്തിനായി രാഷ്ട്രപതിയുടെ അടുത്തേക്ക് അയക്കൂ. അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഒരു ബിൽ നിയമമായി മാറുന്നത്.

മൂന്ന് വായനകൾ. രണ്ട് സഭകൾ. ഒരൊറ്റ ഒപ്പ്. ഇതാണ് ആ സംവിധാനത്തിന്റെ ഘടന. ഇത് മനഃപൂർവ്വം സാവധാനത്തിൽ നടക്കുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയായാണ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഒരിക്കൽ എടുത്താൽ പിന്നെ തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത ഒരു തീരുമാനത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. ഒരു വായ്പയ്ക്കായി ഒപ്പിടുന്നത്, വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് (ഉദാഹരണത്തിന് താമസം മാറുന്നതിന്) തയ്യാറാകുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഇമെയിൽ അയക്കുന്നത് എന്നിവയൊക്കെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും എന്തെങ്കിലും വായിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം അതിലെ വാക്കുകൾ മനസ്സിലാക്കാനും പിന്നീട് അതിന്റെ അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കാനും ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. നൂറുകോടിയിലധികം ആളുകളെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു നിയമം നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ കുറഞ്ഞപക്ഷം അത്രയെങ്കിലും ശ്രദ്ധ ആവശ്യമാണ്; ഒരുപക്ഷേ അതിൽക്കൂടുതലും വേണ്ടിവന്നേക്കാം. എന്നാൽ ഇവിടെയാണ് കാര്യങ്ങൾ അത്ര സുഖകരമല്ലാത്ത തലത്തിലേക്ക് മാറുന്നത്.

എല്ലാ ബില്ലുകൾക്കും അത്തരം ശ്രദ്ധ ലഭിക്കാറില്ല. പാർലമെന്റിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വർഷങ്ങളായി നിരീക്ഷിച്ചുവരുന്ന 'പി.ആർ.എസ്. ലെജിസ്ലേറ്റീവ് റിസർച്ച്' (PRS Legislative Research) എന്ന സ്ഥാപനത്തിന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, 2004 മുതൽ 2014 വരെയുള്ള 14-ഉം 15-ഉം ലോക്‌സഭകൾ തങ്ങളുടെ ബില്ലുകളിൽ യഥാക്രമം 60 ശതമാനവും 71 ശതമാനവും വിശദമായ പരിശോധനയ്ക്കായി സമിതിക്ക് (കമ്മിറ്റിക്ക്) വിട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ 16-ാം ലോക്‌സഭയിൽ ഈ നിരക്ക് 26 ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. 17-ാം ലോക്‌സഭയുടെ ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ, ഒരു ബിൽ പോലും സമിതിക്ക് വിടാതെ തന്നെ മുഴുവൻ സമ്മേളനങ്ങളിലും പല ബില്ലുകൾ പാസാക്കിയ സാഹചര്യവുമുണ്ടായി.

അതായത്, സ്വന്തം പ്രവർത്തനങ്ങൾ സാവധാനം വിലയിരുത്തി പരിശോധിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യപ്പെട്ട അതേ പാർലമെന്റ്, സമീപകാലത്തായി ആ പ്രക്രിയയിലെ ഏറ്റവും സാവധാനമുള്ളതും സൂക്ഷ്മവുമായ ഘട്ടം ഒഴിവാക്കാൻ മുൻപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ തവണ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഇതൊരു പ്രത്യേക പാർട്ടിയെയോ സർക്കാരിനെയോ കുറിച്ചുള്ള കഥയല്ല. അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന ഏത് പാർട്ടിയും തങ്ങളുടെ ബില്ലുകൾ വേഗത്തിൽ പാസാക്കിയെടുക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്; അതുപോലെ പ്രതിപക്ഷത്തുള്ള ഏത് പാർട്ടിയും കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാനുള്ള സമ്മർദ്ദം ഭരണനിർവ്വഹണത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അമിതവേഗതയിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന അപകടസാധ്യതയും അതിനൊപ്പം തന്നെയുണ്ട്.

യഥാർത്ഥ ചർച്ചകളില്ലാതെ ധൃതിപിടിച്ച് പാസാക്കുന്ന ഒരു നിയമം പോലും ഓരോ പൗരന്റെയും മേൽ പൂർണ്ണമായും ബാധകമായേക്കാം. ഒരു വർഷം നീണ്ട സൂക്ഷ്മമായ ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ രൂപപ്പെട്ട നിയമത്തെപ്പോലെ തന്നെ, അതേ പോലീസും അതേ കോടതികളും ഉപയോഗിച്ച് ഈ നിയമവും നടപ്പിലാക്കാൻ സാധിക്കും. നിയമം രൂപീകരിക്കുമ്പോൾ എത്രത്തോളം ശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയിരുന്നു എന്നത് ആ കടലാസിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നില്ല; അത് അനുഭവിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ അത് അറിയാൻ കഴിയൂ.

ഇക്കാര്യം പ്രധാനമാണ്, കാരണം ഒരു നിയമം പാസാക്കുന്ന ദിവസത്തോടെ അതിന്റെ പ്രക്രിയ പൂർണ്ണമായി അവസാനിക്കുന്നില്ല. എവിടെയെങ്കിലും, ആർക്കെങ്കിലും അതിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴാണ് ഒരു നിയമം യഥാർത്ഥത്തിൽ പൂർണ്ണമാകുന്നത്. അവ്യക്തമായ ഒരു വകുപ്പ്, പരിശോധിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു പാർശ്വഫലം, സമിതിയിൽ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യാതിരുന്ന ഒരു വാക്ക് - ഇവയൊന്നും സ്പീക്കറുടെ ചുറ്റിക താഴെ വീഴുന്നതോടെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ല. കോടതിയിലോ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും സാധാരണക്കാരന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലോ അവ പിന്നീട് വെളിപ്പെടുന്നു.

വേഗത്തിൽ പാസാക്കുന്ന നിയമങ്ങളെല്ലാം മോശമാണെന്നോ, ദീർഘനേരം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടവയെല്ലാം നല്ലതാണെന്നോ ഇതിനർത്ഥമില്ല. വേഗതയല്ല, അശ്രദ്ധയാണ് വില്ലൻ. പത്തു സെക്കൻഡ് ദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു വീഡിയോ ക്ലിപ്പിലൂടെ ഒരു ബിൽ പാസാകുന്നത് അടുത്ത തവണ കാണുമ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും: ഈ ബിൽ അർഹിക്കുന്ന ഗൗരവത്തോടെയാണോ വായിക്കപ്പെട്ടത്, അതോ വെറും നടപടിക്രമം പൂർത്തിയാക്കി പാസാക്കിയെടുക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണോ?

Sources: PRS Legislative Research, "In a Rush to Pass Bills, 17th Lok Sabha Is Not Scrutinising Future Laws Enough"; PRS Legislative Research, "How Is a Law Enacted in Parliament?"; LawBhoomi, "How Does a Bill Become a Law in India"; Constitution of India, Articles 107–111.

]]> https://www.malayalamtv9.com/opinion-analysis/why-did-the-man-who-freed-a-nation-never-rule-it-2236747.html Fri, 02 Oct 2026 19:20:00 +0530 https://www.malayalamtv9.com/opinion-analysis/why-did-the-man-who-freed-a-nation-never-rule-it-2236747.html ഇന്ന് ബാങ്കുകൾ അടച്ചിട്ടിരിക്കും. സ്കൂളുകളും കോടതികളും മിക്ക സർക്കാർ ഓഫീസുകളും അതുപോലെ തന്നെ. ഇതിന്റെ കാരണം ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഒരേ ഉത്തരമേ ലഭിക്കൂ: ഗാന്ധി ജയന്തി. ഈ ദിവസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രം നമ്മളിൽ മിക്കവർക്കും പരിചിതമാണ്: വട്ടക്കണ്ണട, ഒരു ഊന്നുവടി, വെള്ള ഷാൾ; സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ ആദ്യ അധ്യായങ്ങളിൽത്തന്നെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പേര്.

ഇന്ന് ബാങ്കുകൾ അടച്ചിട്ടിരിക്കും. സ്കൂളുകളും കോടതികളും മിക്ക സർക്കാർ ഓഫീസുകളും അതുപോലെ തന്നെ. ഇതിന്റെ കാരണം ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഒരേ ഉത്തരമേ ലഭിക്കൂ: ഗാന്ധി ജയന്തി. ഈ ദിവസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രം നമ്മളിൽ മിക്കവർക്കും പരിചിതമാണ്: വട്ടക്കണ്ണട, ഒരു ഊന്നുവടി, വെള്ള ഷാൾ; സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ ആദ്യ അധ്യായങ്ങളിൽത്തന്നെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പേര്. എന്നാൽ, ഈ അവധി ദിവസത്തിൽ ആരുംതന്നെ ചോദിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: 1947-ൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ഗാന്ധി ഏത് സർക്കാർ പദവിയാണ് ഏറ്റെടുത്തത്?

സത്യസന്ധമായ ഉത്തരം 'ഒന്നുമില്ല' എന്നാണ്. പ്രധാനമന്ത്രിയല്ല, പ്രസിഡന്റല്ല, ഏതെങ്കിലും പദവിയിലുള്ള മന്ത്രിയുമല്ല; പുതിയ പാർലമെന്റിൽ ഒരു സീറ്റ് പോലും അദ്ദേഹം വഹിച്ചില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചതിൽ മറ്റാരെക്കാളും വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചുവെന്ന് ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യക്കാരും കരുതുന്ന ആ വ്യക്തി, താൻ സ്വതന്ത്രമാക്കാൻ സഹായിച്ച രാജ്യത്ത് ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവി പോലും വഹിച്ചിരുന്നില്ല.

അതൊരു ചെറിയ കാര്യമല്ല. അല്പനേരം ചിന്തിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമാണത്. 1924-ൽ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് ഒരു ഭരണകൂടമായി മാറുന്നതിന് മുൻപ് കേവലം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമായിരുന്ന കാലത്ത്, ഗാന്ധിജി അതിന്റെ അധ്യക്ഷനായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനുശേഷം, സ്വന്തം പാർട്ടിയിൽ പോലും ഔദ്യോഗിക നേതൃസ്ഥാനങ്ങൾ വഹിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞുനിന്നു.

1934-ഓടെ, ശുചിത്വം, നൂൽനൂൽപ്പ്, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ ഉന്നമനം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം സജീവ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പിന്മാറി. 1947 ഓഗസ്റ്റിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അധികാരത്തിന്റെ പുതിയ ഇടനാഴികളിൽ ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ അദ്ദേഹം ഡൽഹിയിലായിരുന്നില്ല. വിഭജനകാലത്ത് ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരമുള്ള കൊലപാതകങ്ങൾ തടയാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ബംഗാളിലായിരുന്നു.

അപ്പോൾ, ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവിയിൽ നിന്നല്ലെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്? ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന പിന്നീട് ഓരോ പൗരനും ഉറപ്പുനൽകാൻ ശ്രമിച്ച ഒരു കാര്യത്തിൽ നിന്നാണ് അത് ഉത്ഭവിച്ചത്: സ്വന്തം പെരുമാറ്റത്തിന്റെ കരുത്തും, ആരുടെയും മുൻകൂർ അനുമതിയില്ലാതെ സംഘടിക്കാനും പ്രതിഷേധിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും. ആളുകൾ സ്വയം അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചതിലാണ് ഗാന്ധിയുടെ അധികാരം പൂർണ്ണമായും നിലകൊണ്ടത്. ഒരു നിയമവും അവരെ അതിന് നിർബന്ധിച്ചില്ല; ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവിയും അവരെ അതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതരീതി അവർ കണ്ടു; അത് അവരുടെ പ്രവർത്തനരീതിയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

ഇക്കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. കാരണം, യഥാർത്ഥ മാറ്റത്തിന് ഒരു പദവിയോ ബാഡ്ജോ സ്ഥാനമോ ആവശ്യമാണെന്ന് നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും നിശബ്ദമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരു നേതാവാകാതെ ഒന്നും മാറില്ലെന്ന് വിദ്യാർത്ഥി കരുതുന്നു; കൗൺസിലറുടെ സഹായമില്ലാതെ കോളനിയിൽ ഒന്നും മെച്ചപ്പെടില്ലെന്ന് താമസക്കാരൻ കരുതുന്നു; മുതിർന്ന ഒരാൾ ഇടപെടാതെ കാര്യങ്ങളൊന്നും മാറില്ലെന്ന് തൊഴിലാളി കരുതുന്നു.
എന്നാൽ ഗാന്ധിയുടെ ജീവിതം ഇതിന് വിരുദ്ധമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടാണ് മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നത്.

വളരെ ലളിതമായ ഒരു ഉദാഹരണം കൂടി പരിഗണിക്കാം. ഇന്ത്യയിലെ നഗരങ്ങളിൽ 'റെസിഡന്റ്സ് വെൽഫെയർ അസോസിയേഷനുകൾ' പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടെ, സർക്കാർ പദവിയോ പിഴ ചുമത്താനോ ശിക്ഷിക്കാനോ ഉള്ള നിയമപരമായ അധികാരമോ ഇല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക്, കേടായ തെരുവുവിളക്ക് നന്നാക്കാനോ പാർക്ക് വൃത്തിയാക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ ജലവിതരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നം ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്താനോ കഴിയാറുണ്ട്. ആ വ്യക്തിക്ക് ഔദ്യോഗികമായ അധികാരമൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ, കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സ്ഥിരോത്സാഹവും, അയൽവാസികളുടെ വിശ്വാസം ആർജ്ജിച്ച് അവരുടെ അഭിപ്രായം കേൾപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവുമാണ് അവർക്കുള്ളത്.

അതൊരു വലിയ ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ ചെറിയൊരു പ്രതിധ്വനി മാത്രമാണ്. എങ്കിലും, അതിന്റെ പ്രവർത്തനരീതി ഒന്നുതന്നെയാണ്. സ്വാധീനവും ഔദ്യോഗിക പദവിയും ഒന്നല്ല; ഒന്നിന് മറ്റൊന്നിനെ ആശ്രയിക്കാതെ നിലനിൽക്കാനാകും.

പദവിക്ക് പ്രസക്തിയില്ലെന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം; തീർച്ചയായും അതിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. നിയമങ്ങൾ, ബജറ്റുകൾ, ഭരണസംവിധാനം എന്നിവ പ്രവർത്തിക്കാൻ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നവരും ഉത്തരവുകളിൽ ഒപ്പിടുന്നവരും വോട്ടർമാരോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരുമായ ആളുകൾ ആ സംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ ആവശ്യമാണ്. സ്ഥാപനങ്ങളെയും സംവിധാനങ്ങളെയും മറികടക്കാനുള്ള കുറുക്കുവഴിയല്ല ഗാന്ധിയുടെ പാത. മാറ്റം തുടങ്ങുന്നത് സ്ഥാപനങ്ങളിൽ മാത്രമാണെന്ന ധാരണ തിരുത്തുന്ന ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണത്.

അത്ര എളുപ്പമല്ലാത്ത മറ്റൊരു സത്യം കൂടിയുണ്ട്, അതിൽ നിന്ന് കണ്ണുനട്ടാൻ കഴിയില്ല. ഗാന്ധിയുടെ രീതിക്ക് അസാമാന്യമായ ക്ഷമയും അച്ചടക്കവും വ്യക്തിപരമായ റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും ആവശ്യമായിരുന്നു; ഇവയെല്ലാം അഭിനന്ദിക്കാൻ എളുപ്പമാണെങ്കിലും പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ഏറെ പ്രയാസകരമാണ്. അദ്ദേഹം പലതവണ ജയിലിലായി. സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തെയും, ഒരവസരത്തിൽ ജീവനെത്തന്നെയും പണയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ദീർഘമായ നിരാഹാരസമരങ്ങൾ അദ്ദേഹം നടത്തി. അത്തരമൊരു ധാർമ്മികാധികാരം രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന് എളുപ്പത്തിലുള്ള ഒരു പകരക്കാരനല്ല. പല തരത്തിലും, അത് ഒരു വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് കുറച്ചല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങളാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

ബാങ്കുകൾക്ക് അവധിയുള്ള ദിവസമായി മാത്രം ഈ ദിവസം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ഈ വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് അധികം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാത്തതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം.
ഒരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ചോദ്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പമാണ് കറൻസി നോട്ടിലെ മുഖം ഓർമ്മിക്കുന്നത്: ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള ഇന്ത്യക്കാരന് ഒരു രാജ്യത്തെ മാറ്റാൻ ഔദ്യോഗിക പദവിയുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നമ്മൾ ബാക്കിയുള്ളവർ കൃത്യമായി എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്?
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വടിയും ഷാളും മിക്കവർക്കും പരിചിതമാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിനൊപ്പം ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവി ഇല്ലാതിരുന്നത് അത്ര പരിചിതമല്ല. ഒരുപക്ഷേ, അത് പരിചിതമാകേണ്ടതുണ്ട്.

Sources: HISTORY.com, "Mohandas Gandhi — Biography, Facts and Beliefs"; Indian National Congress, official records of past party presidents; Wikipedia, "Gandhi Jayanti"; United Nations General Assembly Resolution declaring 2 October the International Day of Non-Violence (2007).

]]>

രാജസ്ഥാനിലെ ദേവ്ദുംഗ്രി എന്ന ചെറിയൊരു ഗ്രാമത്തിൽ കല്ലും മണ്ണും കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു കൊച്ചു കുടിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ മുറികൾ മാത്രം;
1990-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഏതാനും ചില ആളുകൾ അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നു കിണറുകൾ കുഴിച്ചും റോഡുകൾ പണിതും കാടുകൾ വെട്ടിത്തെളിച്ചും സർക്കാർ പദ്ധതികളിൽ അവർ ആത്മാർത്ഥമായി പണിയെടുത്തു. ആ ജോലിക്ക് അവർക്ക് കൂലി വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ, പലപ്പോഴും മുഴുവൻ കൂലിയും അവരുടെ കൈകളിൽ എത്തിയില്ല. സർക്കാർ ഓഫീസിനും തങ്ങളുടെ പോക്കറ്റുകൾക്കും ഇടയിലെവിടെയോ വെച്ച് കണക്കുകൾ തിരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ സംശയിച്ചു. പക്ഷേ, അതൊന്നു പരിശോധിക്കാൻ അവർക്ക് ഒരു വഴിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം അധ്വാനവും കൂലിയും രേഖപ്പെടുത്തിയ ആ കടലാസുകൾ, അവർക്ക് ഒരിക്കലും പ്രവേശനമില്ലാത്ത ഒരു സർക്കാർ മുറിക്കുള്ളിൽ പൂട്ടിപ്പൂട്ടിവെച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ആ കുടിലിലുണ്ടായിരുന്നവരും ഗ്രാമീണരും ചേർന്ന് അവിശ്വസനീയമാംവിധം ലളിതമായ ഒരു കാര്യം പരീക്ഷിച്ചു. കണക്കുപുസ്തകങ്ങൾ പുറത്തെടുക്കാൻ അവർ ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നിട്ട്, ആ രേഖകൾ ആരെക്കുറിച്ചാണോ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അവർക്കു മുന്നിൽ തുറന്ന വേദിയിൽവെച്ച് ഉറക്കെ വായിപ്പിച്ചു. ഒരു റോഡ് പണിതുവെന്ന് ആ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ വഴിയിൽ താമസിക്കുന്ന നാട്ടുകാർക്ക് എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് അങ്ങനെയൊരു റോഡ് നിലവിലുണ്ടോ എന്ന് പറയാൻ കഴിഞ്ഞു. ഒരു തൊഴിലാളിക്ക് കൂലി നൽകിയെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ തൊഴിലാളിക്ക് തന്നെ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന് തനിക്ക് ആ പണം കിട്ടിയിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് പറയാൻ കഴിഞ്ഞു.

ജൻ സുൻവായി

ഈ കൂട്ടായ്മകളെ അവർ 'ജൻ സുൻവായി' (ജനകീയ വിചാരണകൾ) എന്ന് വിളിച്ചു. 1994 ഡിസംബറിൽ കോട്ട് കിരാന എന്ന ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ജനകീയ വിചാരണകൾ നടന്നത്. തുടർന്ന് മറ്റു പലയിടങ്ങളിലും അത് ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. ആ വിചാരണകളിൽ ഞെട്ടിക്കുന്ന ചില സത്യങ്ങൾ പുറത്തു വന്നു.
രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾക്കായി നീക്കിവെച്ച പണം, സർക്കാർ ഓഫീസിന് പുറത്തുള്ള ആർക്കും കാണാൻ അനുവാദമില്ലാത്ത കണക്കുപുസ്തകങ്ങൾക്കുള്ളിലേക്ക് ചോർന്നുപോവുകയായിരുന്നു.

ഇതിൽ നിന്നാണ് വർഷം തോറും ആ ചോദ്യം ഉയർന്നു വന്നത്. "ഇത് പൊതുപണമാണെങ്കിൽ, ഇത് എങ്ങോട്ടാണ് പോയതെന്ന് കാണാൻ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് അവകാശമില്ല?"

ആ ചോദ്യം രാജസ്ഥാനിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. 1990-കളുടെ അവസാനത്തോടെ മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളും സ്വന്തം നിലയിൽ വിവരവകാശ നിയമങ്ങൾ പാസാക്കാൻ തുടങ്ങി. വർഷങ്ങൾ തോറും ആ ആവശ്യം ശക്തമായി വളർന്നു. ഒടുവിൽ 2005-ൽ പാർലമെന്റ് ദേശീയ വിവരവകാശ നിയമം (RTI Act) പാസാക്കി. ഇന്ന് ഏതൊരു ഇന്ത്യൻ പൗരനും ഏതൊരു സർക്കാർ ഓഫീസിലെയും രേഖകൾ കാണാൻ ആവശ്യപ്പെടാനും, മുപ്പത് ദിവസത്തിനകം മറുപടി നേടാനും അധികാരം നൽകുന്ന ആ നിയമം അങ്ങനെയാണ് നിലവിൽ വന്നത്.

നൂറുകോടിയിലധികം ജനങ്ങൾക്ക് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒരു നിയമം ആരംഭിച്ചത്—തീർത്തും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ—ഒരു ചെറിയ കുടിലിൽ ഇരുന്ന് സ്വന്തം കണക്കുപുസ്തകം ഉറക്കെ വായിക്കാൻ ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് ആവശ്യപ്പെട്ട ഏതാനും ഗ്രാമീണരിൽ നിന്നായിരുന്നു.

ഇതേക്കുറിച്ച് നാം അല്പം ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, നമ്മളിൽ പലരും ചോദിക്കാൻ മറന്നുപോകുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഇത് ഉത്തരം നൽകുന്നുണ്ട്: യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു നിയമം എവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങുന്നത്?

പാർലമെന്റിൽ നിന്നല്ല.

പാർലമെന്റിൽ നിന്നല്ല. ഒരു നിയമം അതിന്റെ നീണ്ട യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യാനും വോട്ട് ചെയ്യാനുമെത്തുന്ന ഇടം മാത്രമാണ് പാർലമെന്റ്. അതിനുമുമ്പ്, സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രശ്നമായാണ് ഒരു നിയമം എപ്പോഴും പിറവിയെടുക്കുന്നത്; മാറ്റിവെക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രശ്നം. ചിലപ്പോൾ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങളിലൊന്നിലും ഉൾപ്പെടാത്ത ഒരു വിടവ് ഒരു കോടതിയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നതാവാം അതിന്റെ തുടക്കം. ചിലപ്പോൾ ഒരു സർക്കാർ വകുപ്പ് സ്വയം ഒരു പ്രശ്നം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതാവാം. മറ്റു ചിലപ്പോൾ, വിവരവകാശ നിയമത്തിന്റെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ, നിശബ്ദതയെ ഒരു ഉത്തരമായി സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച—ഡൽഹിയിൽ ആരും കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത—ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കൂട്ടം സാധാരണ മനുഷ്യരാവാം അതിന്റെ തുടക്കക്കാർ.

അവിടെനിന്ന് ആ വഴി സാധാരണയായി നീങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ആ ആശയം ഒരു ഔദ്യോഗിക നിർദ്ദേശമായി മാറുന്നു. ഒരു മന്ത്രാലയം അതിനെ ഒരു കരട് ബില്ലാക്കി മാറ്റുന്നു. മന്ത്രിസഭ അത് പാർലമെന്റിലേക്ക് അയക്കാൻ അനുമതി നൽകുന്നു. തുടർന്ന് പാർലമെന്റിലെ ചർച്ചകളിലൂടെയും വോട്ടെടുപ്പിലൂടെയും, ചിലപ്പോൾ പല മാറ്റങ്ങൾക്കും വിധേയമായി കടന്നുപോയി, ഒടുവിൽ അത് രാജ്യത്തിനാകെ ബാധകമായ ഒരു നിയമമായി മാറുന്നു.

എന്നാൽ, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ തുടക്കം, ആ വിത്ത്, ഒരിക്കലും തലസ്ഥാനത്തെ ഒരു വലിയ കൊട്ടാരക്കെട്ടിടമല്ല. അതിനേക്കാൾ വളരെ ചെറുതും, നിശബ്ദവും, സാധാരണ മണ്ണിലേക്ക് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതുമായ ഒരിടത്താണ് അത് മുളപൊട്ടുന്നത്.

ഒരു കോണിൽ കത്തിച്ചുവെച്ച ഒരു ചെറിയ വിളക്കിന് വളരെ വലിയൊരു മുറിയെ പ്രകാശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ദേവ്ദുംഗ്രിയിലുള്ളവർ ആ തിരി കൊളുത്തുമ്പോൾ അവർ നിയമനിർമ്മാണത്തെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ അധ്വാനത്തിന്റെ കൂലി തെളിഞ്ഞുകാണാൻ മാത്രമാണ് ശ്രമിച്ചത്. എന്നാൽ സാധാരണയായി മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്.

നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ നീതികേടായോ, അവ്യക്തമായോ, തെറ്റായോ തോന്നിയ ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. നിങ്ങൾക്ക് കാണാൻ അനുവാദമില്ലാത്ത ഒരു രേഖ. കാര്യകാരണങ്ങൾ കൃത്യമായി വ്യക്തമാക്കാത്ത ഒരു നിയമം. ഉത്തരം ലഭിക്കേണ്ടിടത്ത് അവശേഷിക്കുന്ന ഒരു മൂകത.

ഒരിക്കൽ രാജസ്ഥാനിലെവിടെയോ, ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യർ അത്തരമൊരു നിശബ്ദതയെ നേരിട്ടു നോക്കി; ഒടുവിൽ ആ കടലാസുകൾ തുറന്നുറക്കെ വായിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടാൻ തന്നെ അവർ തീരുമാനിച്ചു.

തകർന്ന റോഡുകളെച്ചൊല്ലി നമ്മൾ കുറ്റപ്പെടുത്താറുള്ള രണ്ടുപേരെ കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ലേഖനങ്ങളിലൂടെ നമ്മൾ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു; നിങ്ങളുടെ എം.പി.യെയല്ല, എം.എൽ.എ.യെയുമല്ല. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആരാണ് ഇതിന് ഉത്തരവാദി? അതാണ് നിങ്ങളുടെ കൗൺസിലർ, ചിലയിടങ്ങളിൽ കോർപ്പറേറ്റർ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്.

ഇന്ത്യൻ നഗര ഭരണസംവിധാനത്തിലെ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലുള്ള, ഏറ്റവും ജനകീയമായ ജനപ്രതിനിധിയാണിത്. മേയറുടെ അധികാരപരിധിയേക്കാളും, എം.എൽ.എ.യുടെയോ എം.പി.യുടെയോ മണ്ഡലങ്ങളേക്കാളും വളരെ ചെറുത്. നിങ്ങളുടെ ഇടവഴിയെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായി അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടത് ആരാണെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഈ വ്യക്തിയാണ്. നഗരമെന്നത് ഒറ്റൊരു ഘടകമല്ല. ഏകദേശം 30,000 മുതൽ 40,000 വരെ ജനസംഖ്യയുള്ള വാർഡുകളായി അതിനെ വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ വാർഡും സ്വന്തമായി ഒരു കൗൺസിലറെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.

ഒരു കൗൺസിലറുടെ യഥാർത്ഥ ചുമതല

നഗരത്തിലെ തങ്ങളുടെ ചെറിയ പ്രദേശത്തിന് വേണ്ടി ഏറ്റവും ശക്തമായി ശബ്ദമുയർത്തുക എന്നതാണ് ഒരു കൗൺസിലറുടെ യഥാർത്ഥ ചുമതല. മാലിന്യം നീക്കം ചെയ്യാതിരിക്കുക, ആഴ്ചകളായി തെരുവുവിളക്ക് കത്താതിരിക്കുക, ഓരോ മഴക്കാലത്തും ഓട കവിഞ്ഞൊഴുകുക... ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ട നഗരസഭാ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ നേരിട്ടെത്തിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥനായ വ്യക്തിയാണ് കൗൺസിലർ.

കൗൺസിലർമാർ നിർവ്വഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ഭരണഘടനാ ചുമതല കൂടിയുണ്ട്: അവരൊത്തുചേർന്നാണ് മേയറെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലും മേയർ പദവി എന്നത് പ്രധാനമായും അലങ്കാരപരമായ ഒന്നാണെന്ന് മുൻപത്തെ ലേഖനത്തിൽ നാം കണ്ടതാണ്. നഗരസഭാ കൗൺസിലിനുള്ളിൽ തങ്ങളുടെ വോട്ടുകളിലൂടെ മേയറെ ആ കസേരയിലിരുത്തുന്നത് കൗൺസിലർമാരാണ്.

1992-ലെ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി പ്രകാരം

വലിയ നഗരങ്ങളിൽ ഇതിനൊപ്പം മറ്റൊരു തലം കൂടിയുണ്ട്. 1992-ലെ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി പ്രകാരം, മൂന്ന് ലക്ഷത്തിലധികം ജനസംഖ്യയുള്ള ഏത് നഗരത്തിലും വാർഡ് കമ്മിറ്റികൾ (Ward Committees) രൂപീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാധാരണയായി പ്രാദേശിക കൗൺസിലറാണ് ഇതിന്റെ അധ്യക്ഷൻ. ജനങ്ങളും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള നേരിട്ടുള്ള പാലമാണ് വാർഡ് കമ്മിറ്റി. വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥ നൂലാമാലകളിൽപ്പെട്ട് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ പ്രാദേശിക പ്രശ്നങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനും അവയുടെ പുരോഗതി വിലയിരുത്താനുമുള്ള ഇടമാണിത്.

അപ്പോൾ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു, അല്ലേ? പരാതിപ്പെടാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യനായ വ്യക്തി കൗൺസിലർ തന്നെയാണ്.

എന്നാൽ, നഗരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനത്തിലെ ആ ട്വിസ്റ്റ് ഓർമ്മയുണ്ടോ? മേയർമാർ നേരിടുന്ന അതേ തടസ്സം കൗൺസിലർമാർക്കും മുന്നിലുണ്ട്. ദൈനംദിന അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ ജോലികളിൽ ഭൂരിഭാഗവും നടപ്പിലാക്കുന്നത് സംസ്ഥാന സർക്കാർ നിയമിക്കുന്ന മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണറാണ്. ഇദ്ദേഹം കൗൺസിലറോട് യാതൊരു വിധത്തിലും മറുപടി പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥനല്ല. നിങ്ങളുടെ മാലിന്യപ്രശ്നം കൗൺസിലർക്ക് ഉറക്കെ ഉന്നയിക്കാം, വാർഡ് കമ്മിറ്റിയിൽ വാദിക്കാം, കത്തുകളയക്കാം, നിരന്തരം പിന്നാലെ നടക്കാം — എന്നിരുന്നാലും പൂർണ്ണമായും മറ്റൊരിടത്തേക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്ന ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അത് പരിഹരിക്കുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ പ്രദേശത്തെ യഥാർത്ഥ അധികാര ശൃംഖല: പ്രശ്നം നേരിട്ട് കാണാനും അത് ഉന്നയിക്കാനും കൗൺസിലറുണ്ട്; കാരണം അവർ ജനങ്ങളോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്നു. അത് പരിഹരിക്കാൻ മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണറുടെ വകുപ്പുണ്ട്. ഇവർ രണ്ടുപേർക്കും പിന്നിൽ ഫണ്ടും പ്രധാന തീരുമാനങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്ന സംസ്ഥാന സർക്കാരുമുണ്ട്.

മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത കണ്ണികൾ. ഇതിൽ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ പ്രവർത്തനം നിലച്ചാൽ നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗവും അനുഭവിച്ച അതേ അവസ്ഥയുണ്ടാകും: ഒരു യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം, അതിനെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണ ബോധ്യമുള്ള ഒരു ജനപ്രതിനിധി, എന്നിട്ടും മാസങ്ങളോളം മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്ന ദുരിതം.

ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നിങ്ങൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നത്

ഈ അഞ്ച് ലേഖനങ്ങളുടെയും സത്ത ഇതാണ്: ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യം നിങ്ങൾക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നത് ഒറ്റ ജനപ്രതിനിധിയെ മാത്രമല്ല, വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിലായി ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ പങ്കിട്ടെടുത്ത പലരെയാണ്. ഗ്രാമം അല്ലെങ്കിൽ വാർഡ്, നഗരം അല്ലെങ്കിൽ ജില്ല, സംസ്ഥാനം, രാജ്യം. ഇതിൽ ഏത് വ്യക്തിയാണ് നിങ്ങളുടെ നിർദ്ദിഷ്ട പ്രശ്നത്തിന് ഉത്തരവാദിയെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് വെറുമൊരു സാങ്കേതിക വിവരമല്ല. ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിലവിളിക്കുന്നതും ശരിയായ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമാണത്.

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ പ്രദേശത്ത് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടാകുമ്പോൾ വെറുതെ വായുവിൽ പരാതി പറയാതെ ഇങ്ങനെ ചെയ്തുനോക്കൂ: നിങ്ങളുടെ കൗൺസിലറുടെ പേര് കണ്ടെത്തുക. നിങ്ങളുടെ നഗരത്തിൽ വാർഡ് കമ്മിറ്റി യോഗങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിൽ പങ്കെടുക്കുക. നിങ്ങളുടെ തെരുവിനുവേണ്ടി അവർ എന്തൊക്കെ ആവശ്യങ്ങളാണ് മുന്നോട്ടുവെച്ചതെന്നും അധികാരികളിൽ നിന്ന് എന്ത് മറുപടിയാണ് ലഭിച്ചതെന്നും അവരോട് നേരിട്ട് ചോദിക്കുക.

അങ്ങനെ ആരെങ്കിലും ഒരാൾ തങ്ങളോട് വന്ന് ചോദിക്കുമെന്ന് കാത്തിരിക്കുന്ന എത്രയോ കൗൺസിലർമാർ ഉണ്ടെന്നറിയുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടേക്കാം.

കഴിഞ്ഞ തവണ നമ്മൾ ഒരു എം.പി എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് പരിശോധിച്ചു. എന്നാൽ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്: നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന മിക്ക കാര്യങ്ങളിലും, ഒരു എം.പിയേക്കാൾ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നത് നിങ്ങളുടെ എം.എൽ.എയാണ്.

എം.എൽ.എ എന്നാൽ നിയമസഭാംഗം (Member of the Legislative Assembly). പാർലമെന്റിലെ ഒരു എം.പിയെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ ചെറിയൊരു പ്രദേശത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് സംസ്ഥാന നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന ജനപ്രതിനിധിയാണ് എം.എൽ.എ. മിക്ക ആളുകളും കരുതുന്നതിലും അപ്പുറം നമ്മുടെ നിത്യജീവിതവുമായി ഏറ്റവും അടുത്തുനിൽക്കുന്ന വിഷയങ്ങളാണ് എം.എൽ.എമാർ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്.

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന കേന്ദ്ര സർക്കാരും സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളും തമ്മിലുള്ള അധികാരങ്ങളെയും ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെയും വിഭജിച്ചു നൽകിയിട്ടുണ്ട്. പ്രതിരോധം, വിദേശകാര്യം, നാണയം, റെയിൽവേ തുടങ്ങിയ വലിയ ദേശീയ വിഷയങ്ങൾ കേന്ദ്രത്തിന്റെ പരിധിയിലാണ് വരുന്നത്; ഇവയാണ് പ്രധാനമായും ഒരു എം.പി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ ക്രമസമാധാനവും പോലീസും, ഭൂമി സംബന്ധമായ രേഖകൾ, കൃഷി, പൊതുജനാരോഗ്യം, സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നിവയിൽ ഭൂരിഭാഗവും സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ നേരിട്ടുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.

അതായത്, പരാതിയുമായി നിങ്ങളുടെ വാതിൽപ്പടിയിലെത്തുന്ന പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ, നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ഭൂമി പോക്കുവരവ് രേഖകൾ, നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ താലൂക്ക് ആശുപത്രി, പ്രദേശത്തെ കർഷകർ പാലിക്കേണ്ട നിയമങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഡൽഹിയിലിരിക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളേക്കാൾ കൂടുതൽ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ സംസ്ഥാന സർക്കാരും, അതുവഴി നിങ്ങളുടെ എം.എൽ.എയുമാണ്.

മണ്ഡല വികസനത്തിനായി ഫണ്ട്

എം.പിമാരെപ്പോലെ തന്നെ എം.എൽ.എമാർക്കും തങ്ങളുടെ മണ്ഡലത്തിന്റെ വികസനത്തിനായി വികസന ഫണ്ട് (MLALAD - Member of Legislative Assembly Local Area Development Scheme) ലഭിക്കാറുണ്ട്. എം.പി ഫണ്ടിന്റെ അതേ പ്രവർത്തനരീതി തന്നെയാണ് ഇതിനും. എം.എൽ.എ ഒരു വികസന പദ്ധതി ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു, തുടർന്ന് ജില്ലാ ഭരണകൂടത്തിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥർ അത് പരിശോധിച്ച് അനുമതി നൽകി നടപ്പിലാക്കുന്നു. എം.എൽ.എമാർ നേരിട്ടല്ല പണം ചിലവഴിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ, ഇതിൽ കൗതുകകരമായ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഈ ഫണ്ട് രാജ്യത്തുടനീളം ഒരേ തുകയല്ല; ഓരോ സംസ്ഥാനത്തെയും അടിസ്ഥാനമാക്കി ഇതിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഡൽഹിയിൽ ഒരു എം.എൽ.എക്ക് പ്രതിവർഷം 15 കോടി രൂപ വരെ ലഭിക്കുമ്പോൾ, കേരളം, പഞ്ചാബ്, രാജസ്ഥാൻ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇത് 5 കോടി രൂപയാണ്. അസം, ഛത്തീസ്ഗഡ്, മഹാരാഷ്ട്ര, കർണാടക തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലാകട്ടെ ഇത് 2 കോടി രൂപ മാത്രമാണ്. ഒരേ ഭരണഘടനയ്ക്ക് കീഴിൽ ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് ഇന്ത്യക്കാരുടെ ജനപ്രതിനിധികൾക്ക്, അതത് സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ കാരണം പ്രാദേശിക വികസന ഫണ്ടിൽ ഏഴിരട്ടിയോളം വ്യത്യാസം വരുന്നു.

ഒരു എം.പിക്കില്ലാത്ത മറ്റൊരു സ്വാധീനവും അധികാരവും

ഫണ്ടുകൾക്ക് പുറമെ, ഒരു എം.പിക്കില്ലാത്ത മറ്റൊരു സ്വാധീനവും അധികാരവും എം.എൽ.എയ്ക്കുണ്ട്. തന്റെ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടി സംസ്ഥാനത്ത് അധികാരത്തിൽ വരികയാണെങ്കിൽ, ഒരു എം.എൽ.എക്ക് സംസ്ഥാന മന്ത്രിയാകാൻ സാധിക്കും. ആരോഗ്യം, കൃഷി, ആഭ്യന്തരം തുടങ്ങിയ വകുപ്പുകളുടെ ചുമതല നേരിട്ട് വഹിച്ച്, ജനജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ശക്തമായ ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയും. എന്നാൽ ഭൂരിഭാഗം എം.പിമാർക്കും ഇത്തരം നേരിട്ടുള്ള ഭരണപരമായ അധികാരം ലഭിക്കാറില്ല; പാർലമെന്റിന്റെ അധികാരം പ്രധാനമായും ചർച്ചകളിലൂടെയും നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലൂടെയും മേൽനോട്ടത്തിലൂടെയുമാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

എന്നിട്ടും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രാദേശിക പ്രശ്നമുണ്ടായാൽ നമ്മളിൽ പലരും ആദ്യം എം.പിയെ ഓർക്കുകയും എം.എൽ.എയെ വിസ്മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

ഒന്നാമതായി, ദൃശ്യപരത തന്നെയാണ് കാരണം. സംസ്ഥാന നിയമസഭാ നടപടികളേക്കാൾ കൂടുതൽ ടെലിവിഷൻ കവറേജും മാധ്യമ ശ്രദ്ധയും ലഭിക്കുന്നത് ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിനാണ്. രണ്ടാമതായി, കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപോലെ തോന്നുന്ന ഈ രണ്ട് പദവികൾ തമ്മിലുള്ള ആശയക്കുഴപ്പമാണ്. ഇനി മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യം കൂടിയുണ്ട്—നിങ്ങളുടെ വീടിന് മുന്നിലെ റോഡ് നന്നാക്കാനോ ഓട വൃത്തിയാക്കാനോ ഉള്ള പ്രാദേശിക ഉത്തരവാദിത്തം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവരിൽ രണ്ടുപേർക്കുമല്ല, മറിച്ച് തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കാണ് (മുനിസിപ്പാലിറ്റി അല്ലെങ്കിൽ പഞ്ചായത്ത്).

മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത സ്ഥാനങ്ങൾ, മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ:

1. എം.എൽ.എ: ആരോഗ്യം, ക്രമസമാധാനം, ഭൂമി, മറ്റ് സംസ്ഥാന നയങ്ങൾ എന്നിവ രൂപീകരിക്കുന്നു.
2. എം.പി: ദേശീയതലത്തിൽ നിയമനിർമ്മാണം നടത്തുകയും കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിലയിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
3. പഞ്ചായത്ത് / മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷൻ:റോഡുകൾ നിർമ്മിക്കുന്നു, തെരുവ് വിളക്കുകൾ പരിപാലിക്കുന്നു, ഡ്രെയിനേജുകൾ വൃത്തിയാക്കുന്നു.

ഏത് പ്രശ്നത്തിന് ആരെയാണ് സമീപിക്കേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് കേവലം ഒരു ഔപചാരിക വിവരമല്ല. മറിച്ച്, നമ്മുടെ പരാതികൾ അർത്ഥമില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിൽ പോയി മുട്ടി മടങ്ങാതെ, കൃത്യമായ ആളുകളിലേക്ക് എത്തിക്കാനുള്ള പൗരബോധമാണത്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു ചെറിയ കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ: നിങ്ങളുടെ പ്രദേശത്ത് നിങ്ങളെ അലട്ടുന്ന ഒരു പ്രശ്നം മനസ്സിൽ കരുതുക. എന്നിട്ട് സ്വയം ചോദിക്കുക—ഇത് പരിഹരിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ എം.എൽ.എയുടെ ചുമതലയാണോ, എം.പിയുടെ ചുമതലയാണോ, അതോ പഞ്ചായത്തിന്റെയോ മുൻസിപ്പാലിറ്റിയുടെയോ ചുമതലയാണോ?

മഴക്കാലത്ത് എല്ലാ വർഷവും വഴിയിൽ വെള്ളക്കെട്ട് രൂപപ്പെടുന്നു. മടുപ്പ് തോന്നിയ ഒരു നാട്ടുകാരൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു: "ഇവിടുത്തെ എം.പി ഇതൊന്നും കാണുന്നില്ലേ? എന്താണ് അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്?" പ്രതികരണം സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ആ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നത് ഒരുപക്ഷേ തെറ്റായ ജനപ്രതിനിധിയോടായിരിക്കാം.

ഒരു പാർലമെന്റ് അംഗം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നത് നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ഇടവഴികൾ നന്നാക്കാനല്ല. ആ ജോലി സാധാരണയായി നിങ്ങളുടെ മുനിസിപ്പൽ കോർപ്പറേഷന്റെയോ പഞ്ചായത്തിന്റെയോ പരിധിയിൽ വരുന്നതാണ്. ഒരു എം.പിയുടെ ഭരണഘടനാപരമായ യഥാർത്ഥ ചുമതല അതിനും ഒരു പടി മുകളിലാണ്—മുഴുവൻ രാജ്യത്തിന്റെയും തലത്തിലാണ് അവരുടെ പ്രവർത്തനം.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ഒരു എം.പി എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

നിയമനിർമ്മാണം: പ്രധാനമായും അവർ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ഒരു ബിൽ നിയമമായി മാറണമെങ്കിൽ അത് പാർലമെന്റിൽ പാസാകണം. അതിന്മേൽ ചർച്ചകൾ നടത്തുന്നതും, ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നതും, വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തുന്നതും എം.പിമാരാണ്.

സർക്കാരിനോട് നേരിട്ട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കൽ: പാർലമെന്റ് സമ്മേളിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ ആദ്യത്തെ ഒരു മണിക്കൂർ ചോദ്യോത്തര വേള (Question Hour) ആണ്. വകുപ്പ് മന്ത്രിമാരോട് കൃത്യമായ ചോദ്യങ്ങൾ രേഖാമൂലം ഉന്നയിക്കാനും, രാജ്യം മുഴുവൻ കാണുന്ന തരത്തിൽ അവയ്ക്ക് മറുപടി വാങ്ങാനും എം.പിമാർക്ക് ഇതിലൂടെ സാധിക്കുന്നു. തൊട്ടുപിന്നാലെ വരുന്ന ശൂന്യവേളയിൽ (Zero Hour) അടിയന്തര പ്രാധാന്യമുള്ള പ്രാദേശികമോ ദേശീയമോ ആയ വിഷയങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാം. കുഴിയടക്കുക എന്നതിലുപരി, സ്വന്തം നാട്ടിലെ ഒരു വലിയ പ്രശ്നം ഡൽഹിയിലെ കേന്ദ്രമന്ത്രിയുടെ മുന്നിലെത്തിക്കുക എന്ന രീതിയിലാണ് പലപ്പോഴും ഒരു എം.പി തന്റെ മണ്ഡലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

പാർലമെന്ററി കമ്മിറ്റികൾ: ക്യാമറകൾക്ക് മുന്നിലല്ലാത്ത, അധികമാരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരു മേഖലയാണിത്. ബില്ലുകൾ, വിവിധ മന്ത്രാലയങ്ങളുടെ ബജറ്റുകൾ തുടങ്ങിയവ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ച് തിരുത്തലുകൾ വരുത്തുന്നത് ഈ സമിതികളിലാണ്. പലപ്പോഴും മാധ്യമങ്ങളിൽ നിറയുന്ന പ്രസംഗങ്ങളേക്കാൾ ഫലപ്രദമായ ഭരണപരിശോധന നടക്കുന്നത് ഇത്തരം കമ്മിറ്റി മുറികളിലാണ്.

ഫണ്ട് സംബന്ധിച്ച തെറ്റിദ്ധാരണ:
ഓരോ എം.പിക്കും സ്വന്തം മണ്ഡലത്തിലെ വികസനത്തിനായി എം.പി.ലാഡ്സ് (MPLADS) പദ്ധതി വഴി പ്രതിവർഷം ₹5 കോടി ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിലൊരു പ്രധാന ട്വിസ്റ്റുണ്ട്: ഈ പണം ഒരിക്കലും എം.പിയുടെ കൈകളിലേക്ക് നേരിട്ടെത്തുന്നില്ല.

ഒരു റോഡോ, സ്കൂൾ കെട്ടിടമോ, കുടിവെള്ള പദ്ധതിയോ നടപ്പിലാക്കാൻ എം.പിക്ക് നിർദ്ദേശം (recommendation) നൽകാൻ മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ. ആ പദ്ധതിക്ക് അംഗീകാരം നൽകുന്നതും അത് നിർമ്മിച്ച് നടപ്പിലാക്കുന്നതും അതത് ജില്ലാ ഭരണകൂടമാണ്. അതായത്, പ്രാദേശികമായി എന്തെങ്കിലും നിർമ്മിക്കാൻ എം.പി വിചാരിച്ചാലും, അദ്ദേഹം ശുപാർശ ചെയ്യുന്ന ആളാണ്, നേരിട്ട് പണിയുന്ന ആളല്ല.

ഇവിടെയാണ് പലപ്പോഴും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാകുന്നത്. സ്വന്തം വഴിയിൽ വെള്ളക്കെട്ട് മാറിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് വോട്ടർ എം.പിക്കെതിരെ അമർഷം കൊള്ളുമ്പോൾ, തനിക്ക് നേരിട്ട് നിർമ്മിക്കാൻ അധികാരമില്ലാത്ത ഒരു കാര്യത്തിനാണ് ആളുകൾ തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതെന്ന് എം.പിയും കരുതുന്നു. ഒരർത്ഥത്തിൽ രണ്ടുപേരും പറയുന്നത് ശരിയാണ്.

അതുകൊണ്ട് എം.പിമാർക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമൊന്നുമില്ലെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. ചിലർ പാർലമെന്റിൽ കൃത്യമായി പങ്കെടുക്കുന്നു, മൂർച്ചയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു, കമ്മിറ്റികളിൽ സജീവമായി ഇടപെടുന്നു, എം.പി ഫണ്ട് കാര്യക്ഷമമായി വിനിയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ മറ്റു ചിലർ സഭയിൽ തികച്ചും നിഷ്ക്രിയരുമാണ്.

ഈ വ്യത്യാസം കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമില്ല. പി.ആർ.എസ് ലെജിസ്ലേറ്റീവ് റിസർച്ച് (PRS Legislative Research) പോലുള്ള സ്വതന്ത്ര സംഘടനകൾ ഓരോ എം.പിയുടെയും പ്രവർത്തന വിവരങ്ങൾ പരസ്യമായി പുറത്തുവിടുന്നുണ്ട്:

പാർലമെന്റിലെ ഹാജർ നില

ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങളുടെ എണ്ണം

പങ്കെടുത്ത ചർച്ചകൾ

വിനിയോഗിച്ച എം.പി ഫണ്ട്

ഇതെല്ലാം ഏതൊരാൾക്കും ഇന്റർനെറ്റിൽ നേരിട്ട് പരിശോധിക്കാവുന്ന വിവരങ്ങളാണ്.

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ റോഡിൽ വെള്ളക്കെട്ട് കാണുമ്പോൾ ദേഷ്യപ്പെട്ട് എം.പിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് മുൻപ് ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വേർതിരിച്ച് ചിന്തിക്കുക:

ഇത് യഥാർത്ഥത്തിൽ പരിഹരിക്കേണ്ടത് എം.പിയാണോ, അതോ പഞ്ചായത്തോ മുനിസിപ്പാലിറ്റിയോ?

ആരുടെ ചുമതലയാണെങ്കിലും, ആ ഉത്തരവാദിത്തപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധി തന്റെ പണി കൃത്യമായി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?

രണ്ടും വ്യത്യസ്ത ചോദ്യങ്ങളാണ്; കണക്കു ചോദിക്കേണ്ടത് രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ഓഫീസുകളോടുമാണ്. ഇവയെ പരസ്പരം കൂട്ടിക്കുഴച്ചാൽ പഴി തെറ്റായ ആളിലേക്ക് പോവുക മാത്രമല്ല, യഥാർത്ഥ ഉത്തരവാദികൾ ഒരു ചോദ്യം ചെയ്യലുമില്ലാതെ സുരക്ഷിതരായി രക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്യും.

ഇന്ത്യയിലെ ഒട്ടുമിക്ക ഗ്രാമങ്ങളിലും ഭരണച്ചുമതലയുള്ള വ്യക്തിയെ ‘സർപഞ്ച്’ (പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡൻ്റ്) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഗ്രാമവാസികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന, പഞ്ചായത്തിന്റെ തലവനായ ഇദ്ദേഹത്തെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൻ്റെ തന്നെ മേയർ എന്ന് വിളിക്കാം. സർപഞ്ചിന് താഴെ, മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ‘പഞ്ചായത്ത് സെക്രട്ടറി’ എന്നൊരു പദവിയുണ്ട്. സർക്കാർ നിയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ഉദ്യോഗസ്ഥനാണ് ഫയലുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതും കണക്കുകൾ സൂക്ഷിക്കുന്നതും ദൈനംദിന ഭരണം നടത്തുന്നതും. നഗരങ്ങളിലെ മേയറും കോർപ്പറേഷൻ കമ്മീഷണറും തമ്മിലുള്ള അധികാര വ്യത്യാസത്തിന്റെ ഗ്രാമീണ രൂപമാണിത്.

വിഷയത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുൻപ് മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന കണക്കുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലാകെ പഞ്ചായത്തുകളിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രതിനിധികളിൽ 15 ലക്ഷത്തിലധികം പേർ സ്ത്രീകളാണ്. ബിഹാർ പോലുള്ള ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ പഞ്ചായത്ത് സീറ്റുകളിൽ പകുതിയിലധികവും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് സ്ത്രീകളാണ്. ലോകത്തെവിടെയും ഇത്രയധികം വനിതകൾ ഒരേസമയം തദ്ദേശ ഭരണകൂടങ്ങളിൽ അധികാരത്തിലെത്തിയ മറ്റൊരു ചരിത്രമില്ല.

ഇതൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല. 1992-ൽ ഭരണഘടനയിൽ കൊണ്ടുവന്ന 73-ാം ഭേദഗതിയിലൂടെയാണ് ഇത് സാധ്യമായത്. ഗ്രാമീണ ഇന്ത്യക്ക് രണ്ട് പ്രധാന വാഗ്ദാനങ്ങളാണ് ഈ ഭേദഗതി നൽകിയത്:

എല്ലാ ഗ്രാമങ്ങളിലും അഞ്ച് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്ന സ്വന്തം പഞ്ചായത്ത് ഭരണകൂടം നിലവിൽ വരും.

രാജ്യത്തെ എല്ലാ പഞ്ചായത്തുകളിലും മൂന്നിലൊന്ന് സീറ്റുകൾ സ്ത്രീകൾക്കായി സംവരണം ചെയ്യപ്പെടും. പിൽക്കാലത്ത് പല സംസ്ഥാനങ്ങളും ഇത് 50 ശതമാനമായി ഉയർത്തി.

73-ാം ഭേദഗതി ‘ഗ്രാമസഭ’ എന്ന മറ്റൊരു ആശയത്തിനും രൂപം നൽകി. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ സമിതിയല്ലിത്; ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ വോട്ടറും ഇതിലെ അംഗമാണ്. പഞ്ചായത്തിന്റെ പദ്ധതികളും പ്രവർത്തനങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യാനും അംഗീകരിക്കാനും വർഷത്തിൽ ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് തവണയെങ്കിലും ഇവർ ഒത്തുചേരണം. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള രൂപമാണിത്. അഞ്ച് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ വോട്ട് ചെയ്ത് വെറുതെയിരിക്കുകയല്ല, ഗ്രാമത്തിലെ ഓരോ പൗരനും ഒത്തുകൂടി സ്വന്തം നാടിന്റെ ബജറ്റും വികസനവും തുറന്ന് ചർച്ച ചെയ്യുന്ന വേദി.

 യാഥാർഥ്യം കുറച്ചുകൂടി സങ്കീർണ്ണമാണ്.

1992-ലെ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ശുദ്ധജലം, റോഡുകൾ, പ്രാഥമികാരോഗ്യം, കൃഷി, പ്രാദേശിക വിദ്യാലയങ്ങൾ എന്നിവയുൾപ്പെടെ 29 അധികാര മേഖലകളാണ് പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് വിഭാവനം ചെയ്തത്. പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഭൂരിഭാഗം സംസ്ഥാനങ്ങളും ഈ 29 അധികാരങ്ങളും പൂർണ്ണമായി പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് വിട്ടുനൽകിയിട്ടില്ല. കൃത്യവും സുരക്ഷിതവുമായ സ്വന്തം ഫണ്ടിന് പകരം, സംസ്ഥാന സർക്കാർ അനുവദിക്കുന്ന തുകയെയാണ് പഞ്ചായത്തുകൾ പലപ്പോഴും ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു കിണർ നന്നാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സർപഞ്ചിന് പോലും കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെയുള്ള ഒരു സർക്കാർ ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള പണത്തിനായി കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

മറ്റൊരു യാഥാർഥ്യം തുറന്നുപറയേണ്ടതുണ്ട്. സംവരണ സീറ്റുകളിൽ സ്ത്രീകൾ ജയിക്കുമ്പോൾ, പലയിടത്തും അവരുടെ ഭർത്താവോ മറ്റ് പുരുഷ ബന്ധുക്കളോ ആണ് യഥാർത്ഥ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത്. ഗവേഷകരും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും ഇതിനെ ‘സർപഞ്ച് പതി’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും ഇതല്ല അവസ്ഥ; സ്വന്തം പഞ്ചായത്തുകൾ മികച്ച രീതിയിൽ, ഉറച്ച നിലപാടുകളോടെ നയിക്കുന്ന അനേകം വനിതാ പ്രതിനിധികളുണ്ട്. എങ്കിലും, സംവരണ സീറ്റിൽ വിജയിക്കുന്നതും യഥാർത്ഥ അധികാരം കൈയാളുന്നതും രണ്ടാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഇതൊരു വെല്ലുവിളിയായി തുടരുന്നു.

യഥാർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ഗ്രാമം ഭരിക്കുന്നത് ആരാണ്?

നിയമപരമായി പറഞ്ഞാൽ ഉത്തരം ലളിതമാണ്: നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത സർപഞ്ചും, നിങ്ങളും മറ്റ് വോട്ടർമാരും അടങ്ങുന്ന ഗ്രാമസഭയും. എന്നാൽ പ്രായോഗിക തലത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ മാറാം. സർക്കാർ എത്രമാത്രം ഫണ്ട് യഥാസമയം നൽകി എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും അത്. വിജയിച്ച വ്യക്തി തന്നെയാണോ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും. അതിലുപരി, ഗ്രാമസഭ കൂടുമ്പോൾ എത്ര ആളുകൾ അവിടെ എത്തുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും—കാരണം ആളില്ലാത്ത ഒരു ഹാളിൽ ആരെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനോ ഉത്തരവാദിത്തം ഏൽപ്പിക്കാനോ കഴിയില്ല.

ഇതിൽ അവസാനത്തെ കാര്യം മാത്രമാണ് ഒരു ഗ്രാമവാസിയുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ളത്. ഗ്രാമസഭയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ആരുടെയും പ്രത്യേക അനുവാദത്തിന്റെ ആവശ്യമില്ല. നിങ്ങളവിടെ ഒരു അതിഥിയല്ല; വോട്ടവകാശം ലഭിച്ച നിമിഷം മുതൽ നിയമാനുസൃതമായി ആ സഭയിലെ ഒരംഗമാണ് നിങ്ങൾ.

പലയിടങ്ങളിലും ഗ്രാമസഭകൾ പകുതി ഒഴിഞ്ഞ കസേരകളോടെയാണ് നടക്കുന്നത്. അതിനർത്ഥം, അവിടെ എത്തിച്ചേരുന്ന ചുരുക്കം ചിലരുടെ കൈകളിലേക്ക് ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ തങ്ങളുടെ ഭരണാധികാരം നിശബ്ദമായി കൈമാറുന്നു എന്നാണ്.

അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ ഗ്രാമസഭ അടുത്തിടെ ചേർന്നിരുന്നോ? അങ്ങനെ കൂടിയിരുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങളും ആ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ?

ആരോട് ചോദിച്ചാലും നമ്മുടെ നഗരം ഭരിക്കുന്നത് മേയർ ആണെന്ന് പറയും. ഇത് ന്യായമായ ഒരു ഉത്തരമാണ്. പല രാജ്യങ്ങൾ വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, ആ ഉത്തരം കൃത്യമായി ശരിയാണ്. ഒരു മേയർ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നു, നഗരം ഭരിക്കുന്നു, ഭരണകാര്യങ്ങൾ നല്ലതോ മോശമോ ആകുമ്പോൾ കുറ്റമോ ക്രെഡിറ്റോ അത് അവർ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ മിക്ക ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലും, അത് അത്ര നന്നായി പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.

മേയർ യാഥാർഥ്യമാണ്. ആ പദവിയും യഥാർഥ്യം തന്നെയാണ്. ഔദ്യോഗിക ചടങ്ങുകളിലെ അവർക്കു്ള ഇരിപ്പിടവും യഥാർഥ്യമാണ്. എന്നാൽ മിക്ക ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലും, മേയറുടെ ജോലി കൂടുതലും ആചാരപരമാണ് - അതിഥികളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുക, റിബൺ മുറിക്കുക, പരിപാടികളിൽ നഗരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുക. നഗരം എങ്ങനെ ദൈനംദിനം പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ തീരുമാനിക്കുന്ന വ്യക്തി സാധാരണയായി മേയറല്ല. അത് മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണർ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരാളാണ്.

മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണറെ നഗരത്തിലെ ജനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല. അവരെ സംസ്ഥാന സർക്കാരാണ് നിയമിക്കുന്നത്. സാധാരണയായി ഒരു മുതിർന്ന സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സംസ്ഥാന അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് കേഡറിൽ നിന്നും നിയമിക്കപ്പെടുന്നു ഉദ്യോഗസ്ഥനാകും ആ പദവിയിലേക്കെത്തുന്നത്. ഒരു നഗരത്തെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്ന വകുപ്പുകൾ അവർ നടത്തുന്നു - ജലവിതരണം, മാലിന്യ ശേഖരണം, റോഡുകൾ, ഡ്രെയിനേജ്, കെട്ടിട അനുമതികൾ തുടങ്ങി എല്ലാ മഴക്കാലത്തും നിങ്ങളുടെ തെരുവിൽ വെള്ളം കയറുകയോ മാലിന്യം കൃത്യസമയത്ത് ശേഖരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അത് പരിഹരിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം സാധാരണയായി കമ്മീഷണറുടെ ഓഫീസിനാണ്, മേയറുടെതല്ല.

ഇവിടെയാണ് ഈ അപരിചിതനെ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഒരു മേയർ ഉത്തരം നൽകുന്നത് അവരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആളുകൾക്കോ, ഒരു മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണർ ഉത്തരം നൽകുന്നത് അവരെ നിയമിച്ച സംസ്ഥാന സർക്കാരിനോടാണ്, നഗരത്തിലെ വോട്ടർമാരോടല്ല. കമ്മീഷണർമാർ സാധാരണയായി അവർ ആരംഭിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടത്ര സമയം താമസിക്കാറില്ല. ഇന്ത്യയിലുടനീളം, ശരാശരി കമ്മീഷണർ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് ഏകദേശം പത്ത് മാസം മാത്രമേ ജോലിയിൽ തുടരുന്നുള്ളൂ. ഒരു നഗരത്തിലെ ജലപ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ അഞ്ച് വർഷത്തെ പുതിയ റോഡുകൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുക, വർഷം തികയുന്നതിന് മുമ്പ് നിങ്ങളെ വീണ്ടും നിയമിച്ചേക്കാം.

ഇന്ത്യ എന്തുകൊണ്ടാണ് അതിന്റെ നഗരങ്ങളെ ഈ രീതിയിൽ നടത്തുന്നത്?

1992-ൽ, ഈ പ്രശ്നം കൃത്യമായി പരിഹരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനായി ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്തു. 74-ാം ഭേദഗതി മേയർമാർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നഗര സർക്കാരുകൾക്ക് യഥാർത്ഥ അധികാരം കൈമാറേണ്ടതായിരുന്നു, നഗരാസൂത്രണം, ചേരി മെച്ചപ്പെടുത്തൽ, പൊതുജനാരോഗ്യം തുടങ്ങിയ പതിനെട്ട് പ്രത്യേക മേഖലകളിൽ അവർക്ക് നിയന്ത്രണം നൽകേണ്ടതായിരുന്നു. മുപ്പത് വർഷത്തിലേറെയായി, ഇന്ത്യയിലെ ഒരു സംസ്ഥാനവും പതിനെട്ട് കാര്യങ്ങളും കൈമാറിയിട്ടില്ല. മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളും ആസൂത്രണം, ബജറ്റ്, യഥാർത്ഥ ഭരണ നിയന്ത്രണം എന്നിവ അവരുടേതായി നിലനിർത്തി, മേയർമാരെ ഒരു പ്രത്യേക പദവിയിൽ നിലനിർത്തി, എന്നാൽ പ്രായോഗികമായി പരിമിതമായ അധികാരം നൽകി. മേയർമാരെ സ്വന്തം നഗരങ്ങളിലെ ചെറുകിട മുഖ്യമന്ത്രിമാരെപ്പോലെയാക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച നിയമം ഒരിക്കലും അവിടെ എത്തിയില്ല.

പൊതുജനങ്ങൾ നേരിട്ട് മേയറെ തിരഞ്ഞെടുക്കണോ അതോ നഗര കൗൺസിലർമാരിൽ നിന്ന് പരോക്ഷമായി തിരഞ്ഞെടുക്കണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ ഭരണഘടന ഓരോ സംസ്ഥാനത്തിനും സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു. മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളും പരോക്ഷ മാർഗം തിരഞ്ഞെടുത്തിട്ടുണ്ട്, ഇത് നഗരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ തങ്ങളുടെ പാർട്ടിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മേയർമാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, ഒരു ബെംഗളൂരു നിവാസി ഗതാഗതത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോഴോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മുംബൈ നിവാസി മഴക്കാലത്ത് വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോഴോ, "ആരാണ് ഉത്തരവാദി" എന്നതിനുള്ള സത്യസന്ധമായ ഉത്തരം സാധാരണയായി സംസ്ഥാനം നിയമിച്ച ഒരു മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണറിലൂടെയോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനുമുകളിൽ, സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയിലൂടെയോ, നഗരത്തിന്റെ സ്വന്തം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട മേയറിലൂടെയല്ല കടന്നുപോകുന്നത്.

ഇതൊരു ചെറിയ സാങ്കേതിക വിശദാംശമല്ല. നമ്മുടെ നഗരങ്ങൾ എങ്ങനെ നടത്തപ്പെടുന്നുവെന്ന് നമ്മളിൽ മിക്കവരും കരുതുന്നതിനും അവ യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെ നടത്തപ്പെടുന്നു എന്നതിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു യഥാർത്ഥ വിടവാണിത്. ഇത് പ്രധാനമാണ്, കാരണം യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണ് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതെന്ന് അറിയുന്നത് അവരോട് ശരിയായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിനുള്ള ആദ്യപടിയാണ്. അപ്പോൾ, പരീക്ഷിച്ചു നോക്കേണ്ട ഒരു ചെറിയ പരീക്ഷണം ഇതാ. നിങ്ങളുടെ നഗരത്തിലെ ഇപ്പോഴത്തെ മേയറുടെ പേര് പറയാമോ? ഇനി,

നിങ്ങളുടെ നഗരത്തിലെ മുനിസിപ്പൽ കമ്മീഷണറുടെ പേര് പറയാമോ?

രണ്ടാമത്തെ പേര് ഓർമ്മിക്കാൻ പ്രയാസമാണെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ അത് ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. മിക്ക ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലെയും മിക്ക നിവാസികൾക്കും ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ഈ വർഷം നിങ്ങളുടെ തെരുവ് നന്നാക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ തീരുമാനിച്ചത് ആദ്യത്തെ ആളല്ല, രണ്ടാമത്തെ ആളായിരിക്കാനാണ് സാധ്യത. അടുത്ത തവണ ഒരു കുഴി ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ അത് കണ്ടെത്തുന്നത് മൂല്യവത്തായിരിക്കാം.

ഒരു രാജ്യത്തെ സർക്കാർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യുന്നത് എന്താണെന്ന് അറിയുമോ? ജീവിതത്തിൽ പല തരത്തിൽ സർക്കാർ നിങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ രാവിലത്തെ ചായ കുടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, സർക്കാർ നിങ്ങളുടെ പ്രഭാതത്തെ ഒരു ഡസൻ തവണയെങ്കിലും സ്പർശിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.ഉണരുക. സമയം നോക്കുക. നിങ്ങൾ നോക്കിയ ആ ക്ലോക്ക് ഓടുന്നത് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് സർക്കാർ രാജ്യമൊട്ടാകെ നിശ്ചയിച്ച ഒരു സമയമേഖലയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ്.

പൈപ്പ് തുറക്കുക

അതിലൂടെ വരുന്ന വെള്ളം ശുദ്ധീകരിച്ചതും പമ്പ് ചെയ്തതും ഒരു സർക്കാർ വാട്ടർ അതോറിറ്റിയാണ്; അതും ഒരു സർക്കാർ ഏജൻസി സ്ഥാപിച്ച പൈപ്പുകളിലൂടെ.

ലൈറ്റ് ഇടുക

ആ വൈദ്യുതി നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മിക്കവാറും എത്തിയിരിക്കുന്നത് ഒരു സംസ്ഥാന വൈദ്യുത ബോർഡ് പരിപാലിക്കുന്ന കമ്പികളിലൂടെയാകും.

കാലാവസ്ഥ പരിശോധിക്കുക

ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾ നോക്കിയത് മറ്റൊരു സർക്കാർ സ്ഥാപനമായ ഇന്ത്യൻ കാലാവസ്ഥാ വകുപ്പിന്റെ (IMD) പ്രവചനമായിരിക്കും; നിങ്ങൾ കാലാവസ്ഥ ഊഹിച്ചു വിഷമിക്കാതിരിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കായി ആകാശം നിരീക്ഷിക്കുന്നത് അവരാണ്.

പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടക്കുക

നിങ്ങളുടെ കാൽച്ചുവട്ടിലെ റോഡ് നിർമ്മിച്ചതും അറ്റകുറ്റപ്പണി നടത്തിയതും ഒരു സർക്കാർ വകുപ്പാണ്. ആ കവലയിലെ ട്രാഫിക് സിഗ്നൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് സർക്കാർ തയ്യാറാക്കിയ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ചാണ്.

കയ്യിലെ പണം കൊടുത്ത് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങുക.

നിങ്ങളുടെ കയ്യിലുള്ള നോട്ട് അച്ചടിച്ചത് സർക്കാർ സ്ഥാപനമായ റിസർവ് ബാങ്ക് ഓഫ് ഇന്ത്യയാണ് (RBI), അതിന്റെ മൂല്യത്തിന് പിന്നിലുള്ളത് സർക്കാർ നൽകുന്ന ഉറപ്പാണ്.

ഇതൊന്നും നടക്കുന്നതിന് നിങ്ങൾക്ക് "സർക്കാരിനെ" കുറിച്ച് ഒരിക്കൽ പോലും ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അതാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ. ഒരു സർക്കാരിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ജോലി വാർത്തകളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നാടകീയമായ കാര്യങ്ങളല്ല. മറിച്ച്, ആരോ ഒരാൾ ഇത് നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ മറന്നുപോകുന്ന വിധം നിശ്ശബ്ദമായും സുഗമമായും കാര്യങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ്.

അപ്പോൾ, ലളിതമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ ഒരു സർക്കാർ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

പ്രധാനമായും മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾ

നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു — ആർക്കൊക്കെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യാം, എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ പാടില്ല എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ. നൂറ് കോടിയിലധികം വരുന്ന ഒരു ജനതയ്ക്ക് നിരന്തരമായ സംഘർഷങ്ങളില്ലാതെ ഒത്തൊരുമയോടെ ജീവിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കുന്നു. പാർലമെന്റിലൂടെ ഈ നിയമങ്ങൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞ ലേഖനത്തിൽ നാം കണ്ടതാണ്.

സേവനങ്ങൾ നടത്തുന്നു

സ്കൂളുകൾ, ആശുപത്രികൾ, റോഡുകൾ, റെയിൽവേ, പോലീസ്, കോടതികൾ, തപാൽ സംവിധാനം, ശുദ്ധജലം, പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലെയും വൈദ്യുതി — ഇവയെല്ലാം ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും നിർമ്മിക്കാനും തടസ്സമില്ലാതെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനും എല്ലാ ദിവസവും, എക്കാലവും ആളുകൾ ആവശ്യമാണ്. ഭൂരിഭാഗം സർക്കാർ ജീവനക്കാരും തങ്ങളുടെ സമയം വിനിയോഗിക്കുന്നത് ഇതിനാണ്. ഇന്ത്യയിലെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ മാത്രം ഏകദേശം 48 ലക്ഷം ആളുകൾക്ക് തൊഴിൽ നൽകുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യൻ റെയിൽവേയിൽ മാത്രം പത്ത് ലക്ഷത്തിലധികം ജീവനക്കാരുണ്ട്; ഇത് ഇന്ത്യയിൽ മാത്രമല്ല, ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ തൊഴിൽദാതാക്കളിൽ ഒന്നാണ്.

സംരക്ഷണം

സൈന്യം അതിർത്തികൾ കാക്കുന്നു. പോലീസ് ആഭ്യന്തര ക്രമസമാധാനം പാലിക്കുന്നു. ആളുകൾക്ക് സ്വന്തമായി പരിഹരിക്കാൻ കഴിയാത്ത തർക്കങ്ങൾ കോടതികൾ തീർപ്പാക്കുന്നു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ ഇതൊന്നും നിങ്ങളുടെ പ്രഭാതത്തിൽ നേരിട്ട് കാണാറില്ല; അങ്ങനെ കാണുന്നില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് കാര്യങ്ങൾ ശരിയായി നടക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവ്.

പണം കണ്ടെത്താൻ

സർക്കാർ പ്രധാനമായും നികുതികളിലൂടെ വരുമാനം സമാഹരിക്കുന്നു; ഈ പരമ്പരയുടെ ഒന്നാം ഭാഗത്തിൽ നാം സംസാരിച്ചതും ഇതേക്കുറിച്ചാണ്. പിന്നീട് ആ പണം മുകളിൽ പറഞ്ഞ മൂന്ന് കാര്യങ്ങൾക്കും, ഒപ്പം അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങൾക്കും — പ്രളയം, പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങൾ, വിളനാശം, പകർച്ചവ്യാധികൾ തുടങ്ങിയവ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ — വിനിയോഗിക്കുന്നു.

ഇവിടെയാണ് നാം അല്പം ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുള്ളത്: നിങ്ങളുടെ സർക്കാർ ഇന്ന് ചെയ്ത കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നുപോലും നിങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു തീരുമാനവും ആവശ്യമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ശുദ്ധജല വിതരണത്തിന്റെ സമയക്രമം നിങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല. റോഡ് അറ്റകുറ്റപ്പണിയുടെ ബജറ്റ് നിങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടില്ല. കറൻസി അച്ചടിക്കുന്ന രീതി നിങ്ങൾ ഓഡിറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും നിങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കപ്പ് ചായ കുടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, നിശ്ശബ്ദമായി അതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ പ്രഭാതത്തെ സ്വാധീനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മറ്റൊരാൾ കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യട്ടെ എന്ന് വെച്ച് ഇത്രയധികം ചുമതലകൾ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് ചെറിയൊരു കാര്യമല്ല. ഒരുപക്ഷേ, രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാതെ നാം ഓരോരുത്തരും ദിവസവും മറ്റുള്ളവരെ ഏൽപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

അത് ന്യായമായ ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു — ഒരു ദേഷ്യത്തോടെയല്ല, മറിച്ച് സാമാന്യബുദ്ധിയോടെയുള്ള ഒരു ചോദ്യം. സർക്കാർ ഇത്രയധികം കാര്യങ്ങൾ ഇത്രയും നിശ്ശബ്ദമായി, നിരന്തരമായി ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിൽ — അത് എത്രത്തോളം നന്നായിട്ടാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് എത്രമാത്രം അറിയാം?

പൊതുവായി നിങ്ങളുടെ നഗരത്തെക്കുറിച്ചല്ല. നിങ്ങളുടെ തെരുവ്, നിങ്ങളുടെ സ്കൂൾ, നിങ്ങളുടെ ആശുപത്രി, നിങ്ങളുടെ കുടിവെള്ള വിതരണം എന്നിവയെക്കുറിച്ച്... കൃത്യമായി നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?

നമ്മുടെ അടുക്കള, ശമ്പളം, കുടുംബത്തിന്റെ ചെലവുകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവസാനത്തെ പൈസയുടെ കണക്ക് വരെ കൃത്യമായി പറയാൻ നമ്മിൽ മിക്കവർക്കും കഴിയും. എന്നാൽ, ഇന്ന് രാവിലെ പ്രാതൽ വരെ നമ്മെ സുരക്ഷിതരായി എത്തിച്ച ഈ വലിയ സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ നമ്മിൽ എത്രപേർക്ക് സാധിക്കും?

ഒരുപക്ഷേ, ആ അവസ്ഥ മാറേണ്ട സമയമായിരിക്കാം — ഓരോ ചെറിയ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ.

ഈ വർഷം ഏപ്രിലിൽ സർക്കാർ ഒരു വലിയ നിർദ്ദേശം പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ലോക്‌സഭയിലെ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം 543-ൽ നിന്ന് 850 ആയി ഇരട്ടിയോളം വർദ്ധിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അത്.

വോട്ടെടുപ്പ് നടന്നു. 298 അംഗങ്ങൾ അനുകൂലിച്ചും 230 പേർ എതിർത്തും വോട്ട് ചെയ്തു.

എതിർത്തവരെക്കാൾ കൂടുതൽ ആളുകൾ അനുകൂലിച്ചു. സാധാരണ വോട്ടെടുപ്പുകളിലെല്ലാം അതൊരു വിജയമാണ്. എന്നിട്ടും ഈ ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

എന്തുകൊണ്ട്?

കാരണം ഇത് ഒരു സാധാരണ നിയമമായിരുന്നില്ല; ഭരണഘടനയിൽ വരുത്തുന്ന ഭേദഗതിയായിരുന്നു. ഭരണഘടന മാറ്റിയെഴുതുക എന്നത് സാധാരണ ചട്ടങ്ങൾ പാസാക്കുന്നത് പോലെയല്ല. അതിന് കേവലഭൂരിപക്ഷത്തേക്കാൾ വലുതായ മറ്റൊന്ന് ആവശ്യമാണ്: ഹാജരായ അംഗങ്ങളിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗത്തിന്റെ പിന്തുണ വേണം.

അന്ന് വോട്ടെടുപ്പിന് എത്തിയത് 528 അംഗങ്ങളായിരുന്നു. ഇതിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗം എന്നാൽ ഏകദേശം 352 വോട്ടുകൾ വരും. സർക്കാരിന് ലഭിച്ചതോ, 298 വോട്ടുകൾ മാത്രം. അതായത് 54 വോട്ടുകളുടെ കുറവ്.

അങ്ങനെ, എതിർത്തതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പിന്തുണ വ്യക്തമായി ഉണ്ടായിട്ടും ആ നിർദ്ദേശം ഒരു നിയമമായി മാറിയില്ല. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഇത് വിചിത്രമായി തോന്നാം; എന്നാൽ ഒരു പാർലമെന്റ് നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ മുഴുവൻ ഉദ്ദേശ്യവും ഇതുതന്നെയാണ്.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇന്ത്യയിലെ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന വേദിയാണ് പാർലമെന്റ്. അതിന് രണ്ട് സഭകളുണ്ട്. സാധാരണ പൗരന്മാർ നേരിട്ട് വോട്ട് ചെയ്ത് അംഗങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ലോക്‌സഭയും, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കൂടി ഉറപ്പാക്കാനായി സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ പ്രതിനിധികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രാജ്യസഭയും.

മിക്ക സാധാരണ നിയമങ്ങൾക്കും പാർലമെന്റിൽ ഒരു കേവലഭൂരിപക്ഷം മാത്രം മതിയാകും — അതായത്, എതിർപ്പിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അനുകൂല വോട്ടുകൾ. ദൈനംദിന നിയമങ്ങൾ പാസാക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്.

ബില്ലുകളിൽ വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല പാർലമെന്റിന്റെ ചുമതല. സർക്കാരിന് അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വിശദീകരണം നൽകേണ്ടി വരുന്ന ഇടം കൂടിയാണിത്. പാർലമെന്റ് ചേരുമ്പോൾ ചോദ്യോത്തരവേളയിൽ (Question Hour) മന്ത്രിമാരോട് കടുത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അംഗങ്ങൾക്ക് അധികാരമുണ്ട്. രാജ്യം മുഴുവൻ ഉറ്റുനോക്കുന്ന സഭയിൽ, ഔദ്യോഗിക രേഖകളുടെ ഭാഗമായി മന്ത്രിമാർക്ക് മറുപടി നൽകേണ്ടിയും വരുന്നു. വ്യത്യസ്ത പാർട്ടികളിലെ എം.പിമാർ ഉൾപ്പെടുന്ന സമിതികൾ ഓരോ ബില്ലും നിയമമാകുന്നതിന് മുൻപ് വരിവരിയായി പരിശോധിച്ച് വിലയിരുത്തുന്നു. ഇതെല്ലാം രഹസ്യമായി അടച്ചിട്ട മുറികളിലല്ല നടക്കുന്നത്; പൗരന്മാർക്ക് കാണാനും, വായിച്ചറിയാനും, വിലയിരുത്താനും കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ പൂർണ്ണമായും സുതാര്യമായാണ്.

എന്നാൽ ചില തീരുമാനങ്ങൾ ദൈനംദിന ഭരണകാര്യങ്ങൾക്കും അപ്പുറമുള്ളതാണ്. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി അത്തരത്തിലൊന്നാണ്. ഭരണഘടന എന്നത് സാധാരണ നിയമമല്ല; മറ്റെല്ലാ നിയമങ്ങളും പിന്തുടരേണ്ട അടിസ്ഥാന ചട്ടക്കൂടാണത്. നേരിയ ഭൂരിപക്ഷം കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു സർക്കാരിന് ഈ ചട്ടക്കൂട് മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, നേരിയ വ്യത്യാസത്തിൽ അധികാരം നേടിയ ഒരു പാർട്ടിക്ക് രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടനയെത്തന്നെ അട്ടിമറിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു. അടുത്ത സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വരുമ്പോൾ അവരത് വീണ്ടും മാറ്റുകയും ചെയ്യാം. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഒരു സ്ഥിരതയും ഉണ്ടാവില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന സ്വന്തം അസ്തിത്വം സ്വയം സംരക്ഷിക്കുന്നത്. ഇതിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തണമെങ്കിൽ വളരെ വലിയ ജനപിന്തുണയും സമവായവും ആവശ്യമാണ്. വെറുമൊരു ഭൂരിപക്ഷം പോരാ, വ്യക്തമായ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം തന്നെ വേണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ ചട്ടങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നത് ഭരണകക്ഷിയുടെ മാത്രം ആഗ്രഹപ്രകാരമല്ലാതെ, പാർലമെന്റിന്റെ ഭൂരിഭാഗം അംഗങ്ങളുടെയും പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെയാകൂ.

ഏപ്രിലിൽ സംഭവിച്ചതും ഇതുതന്നെയാണ്. പാർലമെന്റിലെ സീറ്റുകളിൽ മൂന്നിലൊന്ന് വനിതകൾക്കായി സംവരണം ചെയ്യുമെന്ന 2023-ലെ നിയമം നടപ്പിലാക്കണമെങ്കിൽ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് സർക്കാർ വാദിച്ചു. പല പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളും ഈ ലക്ഷ്യത്തോട് യോജിച്ചെങ്കിലും, സീറ്റുകൾ എങ്ങനെ പുനർനിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിലായിരുന്നു അവരുടെ ആശങ്ക. ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം വിജയകരമായി നടപ്പാക്കിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾ (പ്രത്യേകിച്ച് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ), കൂടുതൽ ജനസംഖ്യാ വളർച്ചയുള്ള ഉത്തരേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് തങ്ങൾക്ക് പ്രാതിനിധ്യം കുറഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തിന്റെ അധികാര പങ്കിടലിനെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഗൗരവമുള്ളൊരു വിഷയത്തിലായിരുന്നു ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും തർക്കം. വോട്ടെണ്ണലിൽ ഭൂരിപക്ഷം എം.പിമാരും എതിർത്തതുകൊണ്ടല്ല ഈ ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടത്; മറിച്ച്, രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടനയിൽ മാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ 'കേവലഭൂരിപക്ഷ'ത്തേക്കാൾ വലിയ സമവായം ആവശ്യമാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

പാർലമെന്റ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഭരണത്തിലുള്ള സർക്കാർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊക്കെയും വേഗത്തിലും നിശബ്ദമായും പാസാക്കിയെടുക്കാൻ മാത്രമല്ല പാർലമെന്റ്. രാജ്യത്തെ അടിമുടി ബാധിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മാറ്റം വരുമ്പോൾ, നാടിന്റെ വിവിധ കോണുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മതിയായ ആളുകൾക്കിടയിൽ ആത്മാർത്ഥമായ യോജിപ്പുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ കൂടിയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിച്ചു എന്നത് കൊണ്ടുമാത്രം രാജ്യത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റിയെഴുതണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വാദങ്ങളിലും ഒരു സർക്കാരിന് വിജയം അവകാശപ്പെടാനാവില്ല.

അതുകൊണ്ട്, "ഭൂരിപക്ഷ പിന്തുണ ഉണ്ടായിട്ടും ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടു" എന്നൊരു വാർത്ത ഇനി കാണുമ്പോൾ, അതൊരു ഭരണഘടനാ തകരാറാണെന്ന് കരുതരുത്. മറിച്ച്, വ്യവസ്ഥിതി എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന് ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ ആഗ്രഹിച്ചോ, കൃത്യമായി അതുപോലെ തന്നെയാണ് അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

1947-ൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയത്, നൂറുകണക്കിന് കൊച്ചു രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിലായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിൽ 565 നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു ഓരോന്നിനും സ്വന്തമായി രാജാവോ രാജ്ഞിയോ ഉണ്ടായിരുന്നു; സ്വന്തം നിയമങ്ങൾ, സ്വന്തം നാണയം, തനതായ ഭരണരീതികൾ. ഒന്നിച്ച് നോക്കിയാൽ, ഈ ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾ ഇന്ത്യയുടെ ഭൂവിസ്തൃതിയുടെ പകുതിയോളം വരും. ഔദ്യോഗികമായി ഇവയൊന്നും ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭാഗമായിരുന്നില്ല. അരികിലരികിലായി നിലകൊണ്ട 565 കൊച്ചു രാജ്യങ്ങളെപ്പോലെ, അവ തനതായ രീതിയിൽ വേറിട്ടുനിന്നു.

തുടർന്നുള്ള രണ്ടു വർഷങ്ങളിൽ സർദാർ വല്ലഭ്ഭായ് പട്ടേലും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സെക്രട്ടറി വി.പി. മേനോനും ചേർന്ന് ഈ നാട്ടുരാജ്യങ്ങളെയെല്ലാം ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമാക്കാനുള്ള പ്രയജ്ഞം ആരംഭിച്ചു. ഇത് ഒട്ടും എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഓരോ ഭരണാധികാരിയെയും നേരിട്ട് ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരുന്നു—ചിലപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വാക്കുകളിലൂടെ, ചിലപ്പോൾ കർക്കശമായ സമ്മർദ്ദത്തിലൂടെ. ചില രാജാക്കന്മാർ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ സന്നദ്ധത പ്രകടിപ്പിച്ചു. തിരുവിതാംകൂർ ആദ്യം സ്വതന്ത്രമായി നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, പിന്നീട് തീരുമാനം മാറ്റി ഇന്ത്യയോട് ചേർന്നു. ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളും ഹിന്ദുക്കളായിരുന്നിട്ടും പാകിസ്താനൊപ്പം ചേരാൻ ശ്രമിച്ച ജുനഗഢിന്റെ തീരുമാനം പിന്നീട് തിരുത്തപ്പെട്ടു. ഏറ്റവും സമ്പന്നവും പിടിവാശിയുമുള്ള നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായ ഹൈദരാബാദ് ലയനത്തെ ഏറെക്കാലം എതിർത്തുനിന്നു; ഒടുവിൽ 1948-ൽ ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിന് നേരിട്ട് ഇടപെടേണ്ടി വന്നു (ഓപ്പറേഷൻ പോളോ). അങ്ങനെ 1950 ആയപ്പോഴേക്കും, 565 നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമായി മാറി.

ഇന്നും പ്രസക്തമായ ഒരു സുപ്രധാന വശം

ഇന്ത്യയോട് ചേർന്നതുകൊണ്ടു മാത്രം, അതിനുമുമ്പുള്ള കാലങ്ങളിൽ ഓരോ നാട്ടുരാജ്യവും സ്വന്തം ജനങ്ങൾക്കായി ചെയ്തതോ ചെയ്യാതിരുന്നതോ ആയ കാര്യങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് കേരളം. സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുന്നതിനും എത്രയോ മുമ്പ്, കേരളത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയ തിരുവിതാംകൂർ നാട്ടുരാജ്യം ജനങ്ങൾക്കായി സ്കൂളുകളും ആശുപത്രികളും സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു; രാജ്യത്തിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ഏറെ നേരത്തെയും ഗൗരവത്തോടെയും. വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു സാർവത്രിക ലക്ഷ്യമായി ഇന്ത്യ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് എത്രയോ മുൻപേ അവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികൾ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇന്ത്യയിൽ മറ്റൊരിടത്തും സാധാരണമാകുന്നതിനും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് അവിടെ പെൺകുട്ടികൾ പള്ളിക്കൂടങ്ങളിൽ പോയിത്തുടങ്ങി. തിരുവിതാംകൂർ ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗമായപ്പോൾ ആ സവിശേഷമായ അടിത്തറ ഇല്ലാതായില്ല; മറിച്ച്, അത് കേരളത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു വലിയ മുൻതൂക്കമായിമാറി.

മറ്റു ചില നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ സ്ഥിതി ഇതല്ലായിരുന്നു. ചില രാജാക്കന്മാരുടെ ശ്രദ്ധ മറ്റ് കാര്യങ്ങളിലായിരുന്നു; ചിലർക്ക് വിഭവങ്ങൾ കുറവായതിനാൽ സ്കൂളുകൾ കുറവായിരുന്നു. ഇനി, തദ്ദേശീയ രാജാക്കന്മാരല്ലാതെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ നേരിട്ട് ഭരിച്ച പ്രദേശങ്ങളിലാകട്ടെ, സ്ഥിതി ഇതിലും പരിതാപകരമായിരുന്നു. കാരണം ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ലക്ഷ്യം നികുതി പിരിക്കലും ചരക്കുകൾ തുറമുഖങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കലും മാത്രമായിരുന്നു; അവിടുത്തെ കുട്ടികൾക്കായി പള്ളിക്കൂടങ്ങൾ പണിയുക എന്നതായിരുന്നില്ല.

1950-ൽ ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് 'ഇന്ത്യ'

അതുകൊണ്ട്, 1950-ൽ ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് 'ഇന്ത്യ' എന്ന ഒരൊറ്റ രാജ്യമായി മാറിയപ്പോൾ, എല്ലാവരും തുടങ്ങിയത് ഒരേ സ്ഥാനത്തുനിന്നല്ല. ചില സംസ്ഥാനങ്ങൾ തുടക്കത്തിലേ മുൻപന്തിയിലായിരുന്നു; മറ്റു ചിലതാകട്ടെ പിന്നിലുമായിരുന്നു. ഈ അന്തരം അവിടുത്തെ സാധാരണക്കാരായ ജനങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തതുകൊണ്ടോ ചെയ്യാതിരുന്നതുകൊണ്ടോ ഉണ്ടായതല്ല. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് അവിടുത്തെ ഭരണാധികാരികൾ എടുത്ത ചില തീരുമാനങ്ങളുടെ ഫലമായിരുന്നു അത്; ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അതിൽ യാതൊരു പങ്കുമില്ലായിരുന്നു.

ഈ ചരിത്രപശ്ചാത്തലം ഇന്നും ഇന്ത്യയെ സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും ആരോഗ്യത്തിലും നേരത്തെ മുന്നേറിയ കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങൾ ആ മുൻതൂക്കം ഇപ്പോഴും ഏറെക്കുറെ നിലനിർത്തുന്നു. തുടക്കത്തിൽ പിന്നിലായിപ്പോയ സംസ്ഥാനങ്ങളാകട്ടെ, ഭരണഘടന എഴുതപ്പെടുന്നതിനും വളരെ മുമ്പേ തങ്ങൾക്കുണ്ടായ ആ പിന്നോക്കാവസ്ഥ മറികടക്കാൻ പതിറ്റാണ്ടുകളായി ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

ഇന്നത്തെ വ്യത്യാസങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ചരിത്രം കൊണ്ടുമാത്രമാണെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല. 1950-ന് ശേഷം ഓരോ സംസ്ഥാന സർക്കാരും എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളും—അവയിൽ ചിലത് മികച്ചതും മറ്റു ചിലത് അല്ലാത്തതുമായിരുന്നു—തുല്യ പ്രാധാന്യമുള്ളവയാണ്. എങ്കിലും, ഈ ഓട്ടമത്സരത്തിൽ രണ്ട് സംസ്ഥാനങ്ങളും ഒരേ 'സ്റ്റാർട്ടിംഗ് ലൈനിൽ' നിന്നല്ല ഓടിത്തുടങ്ങിയത് എന്നത് ഓർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട്, ഇനി ഒരു ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനത്തെ മറ്റൊന്നുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, ആദ്യം ശാന്തമായി സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്:

"ഈ സംസ്ഥാനം എത്ര ദൂരം മുന്നിലെത്തി?" എന്ന് മാത്രമല്ല,

"ഇതിന്റെ കഥ യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെനിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്?" എന്നും.

2014-ൽ ആന്ധ്രാപ്രദേശ് സംസ്ഥാനം രണ്ടായി പിളർന്നു. സ്വന്തം തലസ്ഥാനം, സ്വന്തം സർക്കാർ, സ്വന്തം നിയമസഭ എന്നിവയുള്ള തെലങ്കാന ഇന്ത്യയുടെ 29-ാമത്തെ സംസ്ഥാനമായി. പാർലമെന്റ് നിയമം പാസാക്കി. അതിർത്തി മാറി. പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സംസ്ഥാനം പൂർണ്ണമാകുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു.

ബാധിത സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു റഫറണ്ടവും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിൽ നിന്ന് ഏകകണ്ഠമായ സമ്മതം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ഭരണഘടന നൽകുന്ന അധികാരങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പാർലമെന്റ് ഭൂപടം പുനർനിർമ്മിച്ചു.
അത് നിയമപരമായി സാധ്യമല്ലെന്ന് തോന്നുകയാണെങ്കിൽ, അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. ഭരണഘടനയുടെ ആദ്യ വരിയിൽ തന്നെ ഉത്തരം ഉണ്ട്: "ഇന്ത്യ, അതായത് ഭാരത്, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു യൂണിയനായിരിക്കും." ഒരു ഫെഡറേഷനല്ല. ഒരു യൂണിയൻ.

ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വിവർത്തനത്തിന്റെ ആകസ്മികതയല്ല. ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിൽ മനഃപൂർവ്വം വാദിക്കപ്പെട്ടു, അത് ഡോ. ബി.ആർ. ഡ്രാഫ്റ്റിംഗ് കമ്മിറ്റിയുടെ അധ്യക്ഷനായ അംബേദ്കർ, "യൂണിയൻ" എന്ന വാക്ക് അവർ ആഗ്രഹിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് വിശദീകരിച്ചു.

പരമ്പരാഗത അർത്ഥത്തിൽ, മുമ്പ് സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ സ്വമേധയാ ചേരാൻ സമ്മതിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നത് ഒരു ഫെഡറേഷനാണ്, 1787-ൽ പതിമൂന്ന് അമേരിക്കൻ കോളനികൾ ചെയ്തതുപോലെ. സ്വതന്ത്ര പാർട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു കരാറായിട്ടാണ് ഒരു ഫെഡറേഷൻ ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, യുക്തി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ആ പാർട്ടികൾക്ക് അത് ഉപേക്ഷിക്കാനും തിരഞ്ഞെടുക്കാം - 1861-ൽ അമേരിക്കൻ സൗത്ത് ഉന്നയിച്ച വാദവും അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ പരിഹരിക്കാൻ പോരാടിയതും ഇതുതന്നെയാണ്. ആ ചരിത്രത്തെ അംബേദ്കർ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു, യുദ്ധത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ആദ്യം തന്നെ ചോദ്യം തുറന്നിടാതെ ഇന്ത്യയുടെ കരട് തയ്യാറാക്കിയവർ അത് പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം അസംബ്ലിയിൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.

അമേരിക്കൻ കോളനികൾ ഒരു ഫെഡറേഷനിൽ ചേർന്നതുപോലെ ഇന്ത്യയിലെ സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു യൂണിയനിൽ ചേർന്നിട്ടില്ലെന്ന് അംബേദ്കർ വാദിച്ചു. ഒരു സംസ്ഥാനവും പൂർണ്ണമായും പരമാധികാരമുള്ളതും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു രാജ്യമായി നിലനിന്നില്ല, അയൽക്കാരുമായി ഒരു കരാറിൽ ഒപ്പിടാൻ സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളായി മാറിയ പ്രദേശങ്ങൾ പ്രവിശ്യകളും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും ഒരു രാജ്യമായി സംയോജിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഉടമ്പടിയിലൂടെ ലയിക്കുന്നില്ല. തുല്യവും പരമാധികാരമുള്ളതുമായ പാർട്ടികൾക്കിടയിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ കരാറും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, പിന്നീട് ഒരു ഭാഗത്തിനും അതിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ അവകാശമില്ലെന്ന് അംബേദ്കർ ന്യായവാദം ചെയ്തു. യൂണിയൻ ഒരു യൂണിയനാണ്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ അത് നശിപ്പിക്കാനാവാത്തതാണ്.

അതിനുശേഷം ഭരണഘടനാ പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ള രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്ക, നശിപ്പിക്കാനാവാത്ത സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു നശിപ്പിക്കാവുന്ന യൂണിയനായി മാറിയെന്ന് അവർ പറയുന്നു - സൈദ്ധാന്തികമായി വാഷിംഗ്ടണിന് പിരിച്ചുവിടാൻ കഴിയും, എന്നാൽ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും അതിർത്തികൾ ഫെഡറൽ ഗവൺമെന്റിന് അതിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ത്യ വിപരീത ക്രമീകരണം നിർമ്മിച്ചു: നശിപ്പിക്കാനാവാത്ത സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു നശിപ്പിക്കാനാവാത്ത യൂണിയൻ. രാജ്യത്തെ മൊത്തത്തിൽ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിനോ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സംയോജനത്തിനോ നിയമപരമായി പിരിച്ചുവിടാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ 2014-ൽ ആന്ധ്രാപ്രദേശ് ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെയോ, 1956-ൽ രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ ആന്തരിക ഭൂപടവും ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിൽ പുനർനിർമ്മിച്ചതുപോലെയോ, വ്യക്തിഗത സംസ്ഥാനങ്ങളെ പാർലമെന്റിന് വിഭജിക്കാനോ ലയിപ്പിക്കാനോ പുനർനാമകരണം ചെയ്യാനോ പുനർരൂപകൽപ്പന ചെയ്യാനോ കഴിയും.

ഇതൊരു ചെറിയ സാങ്കേതിക വ്യത്യാസമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് നൂറുകണക്കിന് നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനും, അതിന്റെ ആന്തരിക അതിർത്തികൾ പലതവണ പുനർനിർമ്മിക്കാനും, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ പൂർണ്ണമായും പുതിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിഞ്ഞത്. ആ മാറ്റങ്ങളൊന്നും തന്നെ രാജ്യം തന്നെ നിലനിൽക്കാൻ അനുവദിക്കണമോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭരണഘടനാ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണമായില്ല. നിയമപരമായി, സംസ്ഥാനങ്ങൾ യൂണിയന്റെ സ്വന്തം സൗകര്യത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്, അത് വീണ്ടും ചർച്ചകൾ നടത്തേണ്ട ഒരു യഥാർത്ഥ വിലപേശലിൽ പങ്കാളികളല്ല.

ആ അധികാരം വ്യക്തമായും യഥാർത്ഥ സംഘർഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാർലമെന്റിന് അതിർത്തി പുനർനിർമ്മിക്കാനാകുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ പാർലമെന്റിന് ഒടുവിൽ പ്രത്യേക പദവി മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാർ, ആ ബന്ധത്തിലെ അസന്തുലിതാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ, സംസ്ഥാനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രത്തോളം സ്വയംഭരണാവകാശം നിലനിർത്തുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. "യൂണിയൻ" എന്ന വാക്ക് വിഭജനത്തിന്റെ നിയമപരമായ ചോദ്യം പരിഹരിച്ചു. കേന്ദ്രത്തിനും സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ഓരോന്നും ദിവസേന എത്രത്തോളം അധികാരം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വാദങ്ങളും പരിഹരിക്കുമെന്ന് അത് ഒരിക്കലും അവകാശപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

എന്നാൽ എഴുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി, വിഭജനത്തിലൂടെ, അഞ്ഞൂറിലധികം നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ സംയോജനത്തിലൂടെ, ഭാഷാ കലാപങ്ങളിലൂടെ, കലാപങ്ങളിലൂടെ, പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുതിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കായുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ വഴി, കോർ ഡിസൈൻ നിലനിൽക്കുന്നു. ഓരോ തവണയും, രാജ്യം ഒരു രാജ്യമായി തുടരാൻ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനുപകരം അതിന്റെ ആന്തരിക രേഖകൾ ക്രമീകരിച്ചു.

അതിനാൽ, അടുത്ത തവണ ഒരു പുതിയ സംസ്ഥാനം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുമ്പോഴോ, പഴയ അതിർത്തി പുനർനിർമ്മിക്കുമ്പോഴോ, യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് പ്രയോഗിക്കുന്നതെന്ന് ഓർമ്മിക്കേണ്ടതാണ്. യൂണിയന് ഭീഷണിയല്ല. 1949-ൽ, മനഃപൂർവ്വം, അതിനായി തിരഞ്ഞെടുത്ത പദത്തിൽ നേരിട്ട് സംയോജിപ്പിച്ച, യൂണിയന് എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ശക്തി.