പേര് ആവശ്യമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ: ആരും ശ്രദ്ധിക്കാനില്ലാത്തപ്പോൾ നന്മ എങ്ങനെയിരിക്കും?

രോഗങ്ങൾക്ക് ആയിരം പേരുകളുണ്ട്. കാൻസർ, പ്രമേഹം, ഹൃദ്രോഗം, രക്തസമ്മർദ്ദം, വൃക്കരോഗം. ഓരോന്നിനും വ്യത്യസ്ത പരിശോധന, റിപ്പോർട്ട്, മരുന്ന്, അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ഡോക്ടർ എന്നിവയുണ്ട്. ആരോഗ്യം വ്യത്യസ്തമാണ്. ശരീരം ആരോഗ്യമുള്ളതായിരിക്കുമ്പോൾ, ആ അവസ്ഥയ്ക്ക് നാം അപൂർവമായി മാത്രമേ ഒരു പ്രത്യേക പേര് നൽകാറുള്ളൂ. ഹൃദയം വെറുതെ മിടിക്കുന്നു. ശ്വാസകോശം ശ്വസിക്കുന്നു. കാലുകൾ നമ്മെ വഹിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് സംഭവിക്കുമ്പോഴാണ് നാം കൂടുതലും ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ ഇത് ജീവിതത്തിലെ ശാന്തമായ പാഠങ്ങളിലൊന്നാണ്: തകർന്നത് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധ ആവശ്യപ്പെടുന്നു, അതേസമയം പൂർണ്ണമായത് നിശബ്ദമായി അതിന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നു.

പേര് കാര്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാകുമ്പോൾ

ഒരുപക്ഷേ ധർമ്മം, അല്ലെങ്കിൽ ശരിയായ ജീവിതരീതി എന്ന് നാം വിളിക്കുന്നത് ഏറെക്കുറെ സമാനമായിരിക്കാം. തെറ്റ് ചെയ്യുന്നതിന് എണ്ണമറ്റ മുഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകാം. നുണകൾ, ക്രൂരത, അത്യാഗ്രഹം, വിദ്വേഷം, വഞ്ചന, അനീതി, അഹങ്കാരം എന്നിവ ഉണ്ടാകാം. അവ പരസ്പരം വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെടുന്നു, പക്ഷേ അവയ്ക്ക് താഴെ പലപ്പോഴും ഒരേ പ്രസ്ഥാനമുണ്ട്: ഒരു വ്യക്തി സത്യം, ഉത്തരവാദിത്തം, മറ്റൊരു മനുഷ്യനോടുള്ള കരുതൽ എന്നിവയിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി. നന്മയുടെ പേര് പറയാൻ പ്രയാസമാണ്. ഒരാൾ അതിനെ സത്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾ അതിനെ അനുകമ്പ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾ അതിനെ സേവനം, സ്നേഹം, നീതി, കടമ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വാക്കുകൾ മാറുന്നു, പ്രാർത്ഥനകൾ മാറുന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ മാറുന്നു, എന്നാൽ നന്മ യാഥാർത്ഥ്യമാകുമ്പോൾ, ആ വ്യക്തിയുടെ ഉള്ളിലെ എന്തെങ്കിലും സ്വാർത്ഥത കുറയുകയും കൂടുതൽ ഉണർന്നിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഇവിടെ മനോഹരമായ ഒരു വിരോധാഭാസമുണ്ട്. ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് പേരുകൾ ആവശ്യമാണ്, പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ പേര് നമുക്ക് കാര്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ്. പേരിന് പിന്നിലെ മൂല്യം ജീവിക്കുന്നതിനുപകരം ഞങ്ങൾ ആ പേരിനെ പ്രതിരോധിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. നമ്മുടെ പാത നമ്മെ എങ്ങോട്ടാണ് എത്തിച്ചതെന്ന് ചോദിക്കാൻ മറക്കുമ്പോൾ ഏത് പാതയാണ് ശരിയെന്ന് ഞങ്ങൾ തർക്കിക്കുന്നു. സത്യത്തെക്കുറിച്ച് നാം നിരന്തരം സംസാരിക്കുകയും സത്യം അസൗകര്യമാകുമ്പോൾ നുണ പറയുകയും ചെയ്യാം. നാം അനുകമ്പയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയും മറ്റൊരാളുടെ വേദനയാൽ സ്പർശിക്കപ്പെടാതെ തുടരുകയും ചെയ്യാം. പകരം നമുക്ക് എന്ത് ലഭിക്കുമെന്ന് നിശബ്ദമായി ചോദിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് കടമയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം. ലേബൽ നിലനിൽക്കുന്നു, പക്ഷേ പദാർത്ഥം അപ്രത്യക്ഷമായി.

നമ്മുടെ വിശ്വാസം നമ്മെക്കുറിച്ചു എന്തു ചെയ്യുന്നു?

പുരാതന ജ്ഞാനം ആവർത്തിച്ച് പ്രഖ്യാപനത്തിനു മീതെ നടത്തയെ പ്രതിഷ് ഠിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമം ഉത്തരവാദിത്തം വഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ ക്ഷേമത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താനാവാത്തതാണെന്ന് സ്റ്റേറ്റ്ക്രാഫ്റ്റിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പഴയ പഠിപ്പിക്കൽ പറയുന്നു. മറ്റൊരു പുരാതന പാരമ്പര്യം നമ്മുടെ വാക്കുകളേക്കാൾ നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരിശോധിക്കാൻ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ലോകത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള ഒരു പഠിപ്പിക്കൽ പറയുന്നത് ഒരു വൃക്ഷം അതിന്റെ ഫലത്താൽ അറിയപ്പെടുന്നു എന്നാണ്. വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളിൽ എത്തി, പക്ഷേ പരീക്ഷണം ലളിതമായി തുടർന്നു: ഒരു വിശ്വാസം ഒരു മനുഷ്യനിൽ എന്താണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നതെന്ന് നോക്കുക.

ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് അതേ പരീക്ഷണം നമ്മിൽ നടത്താൻ കഴിയും. നിങ്ങളുടെ പേര്, നിങ്ങളുടെ തൊഴിൽ, നിങ്ങളുടെ സാമൂഹിക സ്ഥാനം, നിങ്ങളുടെ സ്വത്തുക്കൾ, നിങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുന്ന ഗ്രൂപ്പ് എന്നിവ എടുത്തുകളയുക. അതിനുശേഷം ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുക: ആരും കാണാത്തപ്പോൾ നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളോട് പെരുമാറുന്ന രീതിയിൽ എന്താണ് അവശേഷിക്കുന്നത് ? നിങ്ങളെക്കാൾ ദുർബലനായ ഒരാൾ മുറിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ദയയുള്ളവരോ കൂടുതൽ അക്ഷമയോ ആയിത്തീരുന്നുണ്ടോ? ആരെങ്കിലും നിങ്ങളോട് വിയോജിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ജിജ്ഞാസയുള്ളവരോ ശത്രുതാപരമോ ആയിത്തീരുന്നുണ്ടോ? നിങ്ങൾക്ക് അധികാരമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് നിങ്ങളെ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതോ കൂടുതൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നതോ ആക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾ നാം വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് ചോദിക്കുന്നില്ല. നമ്മുടെ വിശ്വാസം നമ്മിൽ നിന്ന് എന്താണ് ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് അവർ ചോദിക്കുന്നു.

രോഗവും ആരോഗ്യവും തമ്മിൽ ഇതേ വ്യത്യാസം നിലനിൽക്കുന്നു. ഒരു രോഗം തിരിച്ചറിയണം, കാരണം തിരിച്ചറിയൽ ചികിത്സയെ സഹായിക്കുന്നു. എന്നാല് എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ആരോഗ്യത്തിന് സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് ആവശ്യമില്ല. സന്തുലിതാവസ്ഥ, ഊർജ്ജം, അതിന്റെ ജോലി നിർവഹിക്കാനുള്ള ശരീരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക കഴിവ് എന്നിവയിലൂടെ ഇത് സ്വയം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരുപക്ഷേ നന്മയും സമാനമാണ്. അത് നിരന്തരം സ്വയം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നില്ല. യഥാർഥ ദയയുള്ള ഒരു വ്യക്തി ഒരിക്കലും തന്നെത്തന്നെ ദയയുള്ളവനായി വിശേഷിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. സത്യസന്ധനായ ഒരു വ്യക്തി താൻ സത്യസന്ധനാണെന്ന് നമ്മോടു പറയേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടായേക്കില്ല. യഥാർഥത്തിൽ സേവിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തി എല്ലാ സേവനപ്രവൃത്തികളുടെയും രേഖ സൂക്ഷിക്കുകയില്ല.

നമ്മളുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്ന ആളുകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും?

ഞങ്ങൾ എന്താണെന്ന് പേരിടാൻ ചിലപ്പോൾ വളരെയധികം സമയം ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഇത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഞങ്ങൾ ഐഡന്റിറ്റികൾ, വിശ്വാസങ്ങൾ, ലേബലുകൾ എന്നിവ ശേഖരിക്കുന്നു, കാരണം അവ ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പിന്റെ ഒരു തോന്നൽ നൽകുന്നു. എന്നാൽ ജീവിതം ഒടുവിൽ വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു. അല്ല, “നിങ്ങൾ സ്വയം എന്താണ് വിളിക്കുന്നത്?” അല്ല, “നിങ്ങൾ ഏത് പക്ഷത്താണ്?” “നിങ്ങൾ എന്താണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്?” “നിങ്ങളുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുന്ന ആളുകൾക്ക് എന്ത് സംഭവിക്കും?” എന്ന് അത് ചോദിക്കുന്നു.

ആരോഗ്യം സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അത് ജീവിതത്തെ ചലിപ്പിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ധര് മ്മവും ഒന്നുതന്നെയായിരിക്കാം. അതിന്റെ പേര് ഉച്ചരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

നാം അവകാശപ്പെടുന്ന നന്മ മറ്റൊരു മനുഷ്യന് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ നന്മയാണോ, അതോ നാം ധരിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരു പേര് മാത്രമാണോ?