നാം നമ്മുടെ അച്ഛനോട് ചോദിക്കാൻ മറന്നുപോയ ആ ചോദ്യം!

അച്ഛന്മാരെക്കുറിച്ച് ഒരു വിചിത്രമായ കാര്യമുണ്ട്. നമ്മൾ ചെറുതായിരിക്കുമ്പോൾ, അവർ നമ്മുടെ ലോകം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി, പൊട്ടിയ കളിപ്പാട്ടം എങ്ങനെ നന്നാക്കണം, സ്കൂൾ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് എവിടെ നിന്ന് പണം കണ്ടെത്തണം, എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ എന്തുചെയ്യണം എന്നിവ അവർക്കറിയാം. എല്ലാത്തിനും അവർക്ക് ഒരു ഉത്തരമുണ്ടെന്ന് നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. പിന്നെ നമ്മൾക്ക് പ്രായമാകുന്നു. അതോടെ നമ്മുടെ ലോകം സുഹൃത്തുക്കൾ, ജോലി, വിവാഹം, കുട്ടികൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ എന്നിവയാൽ നിറയുന്നു. നമ്മുടെ അച്ഛൻമാർ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് നമ്മൾ യാത്ര ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നു. അതേസമയം, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതെ, അവരുടെ ലോകം പതുക്കെ ചെറുതാകുന്നു. റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാൻ നമ്മെ കൈപിടിച്ച് സഹായിച്ച മനുഷ്യൻ തന്റെ അവസാന വർഷങ്ങൾ തന്റെ വാതിലിനു പുറത്ത് നമ്മുടെ കാലടികളുടെ ശബ്ദത്തിനായി കാത്തിരുന്നേക്കാം.

ഒരു അച്ഛന് അച്ഛനാകുന്നത് ചിലപ്പോൾ എത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം കർശനക്കാരനാണെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെന്ന് നമ്മൾ പറയും. അദ്ദേഹം സൗമ്യനാണെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന് നമ്മെ നയിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് നമ്മൾ പറയും. അദ്ദേഹം വൈകി ജോലി ചെയ്താൽ, കുടുംബത്തിന് നൽകാൻ സമയമില്ലെന്ന് നമ്മൾ പരാതിപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നാൽ, ഉപയോഗപ്രദമായ എന്തെങ്കിലും അദ്ദേഹം എന്തുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്നില്ലെന്ന് നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നു. നമുക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് അദ്ദേഹം വാങ്ങുമ്പോൾ, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമായി നാം കണക്കാക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ കഴിയാത്തപ്പോൾ, നമുക്ക് നിരാശ തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം വിഷമിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അതിനെ നമ്മൾ ഇടപെടൽ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം നിശബ്ദനാണെങ്കിൽ, അതിനെ നമ്മൾ നിസ്സംഗതയായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം എന്ത് ചെയ്താലും, അദ്ദേഹം വ്യത്യസ്തമായി ചെയ്യേണ്ട എന്തെങ്കിലും എപ്പോഴും ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.

ALSO READ:ജീവിതത്തിൽ ഹാസ്യബോധം അനിവാര്യമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

അച്ഛൻ എന്ന വാക്കിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യൻ

പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു ജീവിതത്തിന് ഉത്തരവാദിയാകുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ് അച്ഛൻ. അയാൾക്ക് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഭയങ്ങളും, തെറ്റുകളിൽ ഖേദിക്കുന്നതും, നിശബ്ദമായി മാറ്റിവെച്ച സ്വപ്നങ്ങളുമുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ അയാളുടെ കർശനത സ്നേഹത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അത് സ്വന്തം ഭയത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അയാൾ തെറ്റുകാരനാകും. അച്ഛന്മാർക്ക് മക്കളെ വേദനിപ്പിക്കാൻ കഴിയും, ഒരു അച്ഛനാകുന്നത് എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും ശരിയാക്കണമെന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും പലരും സ്വന്തം ചോദ്യങ്ങൾ വഹിച്ചുകൊണ്ട് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകാൻ വർഷങ്ങളോളം ശ്രമിക്കുന്നു. നമ്മെ ഉപദേശിക്കുന്ന അച്ഛനെ നമ്മൾ കാണുന്നു, പക്ഷേ ഒരിക്കൽ സ്വയം പദ്ധതികൾ തയ്യാറാക്കിയ യുവാവിനെ അപൂർവമായി മാത്രമേ കാണൂ.

എല്ലാവരും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നതിനു ശേഷം ഒരു അച്ഛൻ ഊണുമേശയിൽ ഇരിക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക. സ്കൂൾ ഫീസ് അടയ്ക്കാനുണ്ട്, അടുത്ത ആഴ്ച അടയ്ക്കേണ്ട ബില്ലും, വീണ്ടും ഒരു അറ്റകുറ്റപ്പണിയും മാറ്റിവച്ചിരിക്കുന്നു. അയാൾ കണക്കുകൾ രണ്ടുതവണ പരിശോധിച്ച്, പേപ്പറുകൾ മാറ്റിവെച്ച് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, മകൾ അവൾക്ക് ആവശ്യമുള്ള എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുന്നു. “ഞാൻ നോക്കട്ടെ” എന്ന് അവൻ പറയുന്നു. അവൾ ഒരു നിരസനം കേൾക്കുന്നു. തനിക്ക് പാലിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഭയപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു വാഗ്ദാനം അയാൾ കേൾക്കുന്നു. മറ്റേയാൾക്ക് എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ആ മൂന്ന് വാക്കുകൾ അവൾ വ്യത്യസ്തമായി ഓർമ്മിച്ചിരിക്കാം. ഒരുപക്ഷേ “ഞാൻ കാണട്ടെ” എന്നത് ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതിയായിരുന്നു, “ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ തന്നിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
‍‍‍
നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് എത്രത്തോളം അറിയാം?

പല വീടുകളിലും മറ്റൊരു നിശബ്ദതയുണ്ട്. നമ്മൾ നമ്മുടെ അച്ഛന്മാരോട് അവരുടെ ജോലി, മരുന്നുകൾ, ഭക്ഷണം, ബില്ല് അടച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതെന്താണ്, അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതെന്താണ്, അല്ലെങ്കിൽ ചെറുപ്പത്തിൽ അവർക്ക് എന്താണ് നഷ്ടമാകുന്നത് എന്ന് നമ്മൾ എത്ര തവണ ചോദിക്കാറുണ്ട്? ഒരു അച്ഛന് തന്റെ കുട്ടികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭക്ഷണങ്ങൾ, ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കൾ, ഏറ്റവും വലിയ ആശങ്കകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരിക്കും, അതേസമയം ജനിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് താൻ ആരാണെന്ന് കുട്ടികൾക്ക് അതിശയകരമാംവിധം വളരെക്കുറച്ചേ അറിയൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് വർഷങ്ങളോളം നാം ചെലവഴിക്കുന്നത്, അദ്ദേഹവും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരിക്കാം എന്നറിയാതെയാണ്.

ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള ദുഃഖം എന്തെന്നാൽ, നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരെ പലപ്പോഴും തെറ്റായ ക്രമത്തിലാണ് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ആദ്യം, നമ്മൾ അവരുടെ നിയമങ്ങൾ കാണുന്നു. പിന്നീട്, നമ്മൾ അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞാണ്, നമ്മൾ അവരുടെ ഏകാന്തത തിരിച്ചറിയുന്നത്. ചിലപ്പോൾ, നമ്മൾ ഒരിക്കലും ചോദിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴേക്കും, അവയ്ക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ ആരും അവശേഷിക്കില്ല. കസേര അവശേഷിക്കുന്നു. പരിചിതമായ വസ്തുക്കൾ അവശേഷിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ കൃത്യമായ ശബ്ദം പോലും നമുക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകാം. പക്ഷേ, “നിങ്ങൾക്ക് സുഖമാണോ?” എന്ന് അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ കൂടി പറയുന്നത് നമുക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല.

ആ നിശബ്ദതയെക്കുറിച്ച് എനിക്കറിയാം. എന്റെ അച്ഛനോട് ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള അവസരം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. എനിക്ക് ഇപ്പോഴും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന സംഭാഷണങ്ങളുണ്ട്, പക്ഷേ ഇനി ഉണ്ടാകില്ല. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ മിസ് ചെയ്യുന്നു എന്നതു മാത്രമല്ല കാരണം. അച്ഛൻ എന്ന വാക്കിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വേണ്ടത്ര അറിയാമോ എന്ന് ഞാൻ ചിലപ്പോൾ ചിന്തിക്കാറുണ്ട്. എന്താണ് അവനെ ഭയപ്പെടുത്തിയത്? ഏത് സ്വപ്നമാണ് അവൻ പൂർത്തിയാക്കാതെ വിട്ടുപോയത്? എപ്പോഴാണ് അവൻ ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചത്? അവൻ എങ്ങനെയുണ്ടെന്ന് ചോദിക്കാൻ ആരെയെങ്കിലും ആവശ്യമായി വന്ന ഒരു ദിവസം ഉണ്ടായിരുന്നോ, ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജീവിതം നയിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു ദിവസം ഉണ്ടായിരുന്നോ?

സമയമുള്ളപ്പോൾ ചോദ്യം ചോദിക്കൂ…

എല്ലാ അച്ഛനും സ്നേഹം എളുപ്പത്തിൽ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല, എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും സ്നേഹനിധിയായ ഒരു പിതാവിനെ ലഭിച്ചിട്ടുമില്ല. ചില ബന്ധങ്ങളിൽ ഒരു ലളിതമായ ഫോൺ കോളിൽ പോലും സുഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത മുറിവുകൾ ഉണ്ട്. എന്നാൽ വാത്സല്യം സാധ്യമാകുന്നിടത്തെല്ലാം, ഒരുപക്ഷേ ഒരു പ്രത്യേക അവസരത്തിനായി നമുക്ക് കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടാതെ നമുക്ക് അവന്റെ അരികിലിരിക്കാം. മുമ്പ് കേട്ട ഒരു കഥ നമുക്ക് കേൾക്കാം. അവന്റെ ബാല്യത്തെക്കുറിച്ചോ, അവന്റെ നിരാശകളെക്കുറിച്ചോ, ഇന്ന് അവൻ എങ്ങനെയിരിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചോ നമുക്ക് ചോദിക്കാം.

കാരണം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ മുഴുവൻ ലോകത്തിനും ഇടം നൽകുന്നതിൽ നമ്മൾ തിരക്കിലായിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു പിതാവ് നിശബ്ദമായി നമുക്കല്ലാതെ മറ്റാരെങ്കിലുമായി ഇടം നൽകുന്നുണ്ടാകാം.

നിങ്ങളുടെ അച്ഛന് ഇപ്പോഴും ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, എല്ലാവരെയും നോക്കേണ്ട ഒരു അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ അല്ല, മറിച്ച് ആരെയെങ്കിലും ആവശ്യമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ, ” അച്ഛാ, നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും സുഖമാണോ? ” എന്ന് നിങ്ങൾ അവസാനമായി ചോദിച്ചത് എപ്പോഴാണ്?