കെ. ആർ. ഉഷാകുമാരി: 20 വർഷത്തോളം വിദ്യാർത്ഥികളെ തേടി പുഴ കടന്നെത്തിയ അധ്യാപിക

K R Usha Kumari

കുറച്ചു കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ വിദ്യാലയം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ, ഇരുപത് വർഷത്തിലേറെക്കാലം എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഒരു പുഴ കടക്കുകയും വനമല കയറുകയും ചെയ്ത ഒരു അധ്യാപികയുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും സ്കൂളിലേക്കുള്ള ആ പഴയ നടത്തം ഓർമ്മയുണ്ടാകും. ചിലർക്ക് അത് ഇടവഴിയിലൂടെയുള്ള ചെറിയൊരു നടത്തമായിരുന്നു, മറ്റു ചിലർക്ക് തിരക്കേറിയ ബസ് യാത്രയായിരുന്നു, ചുരുക്കം ചിലർക്ക് പുസ്തകങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറും പിടിച്ച് മഴയത്തുള്ള നീണ്ട നടത്തമായിരുന്നു.

അതെന്തായിരുന്നാലും, കുട്ടിക്കാലത്ത് നമ്മളെല്ലാവരും ആ യാത്ര നടത്തിയിട്ടുണ്ട്; പിന്നീട് വളർന്നപ്പോൾ നമ്മളത് മറന്നുപോവുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ തെക്കൻ കേരളത്തിൽ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ കഠിനമായൊരു യാത്ര നടത്തിയിരുന്ന ഒരു അധ്യാപികയുണ്ടായിരുന്നു.

ആരാണ് കെ. ആർ. ഉഷാകുമാരി?

കെ. ആർ. ഉഷാകുമാരി എന്നാണ് അവരുടെ പേര്. തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ അമ്പൂരിയിലാണ് അവർ താമസിക്കുന്നത്. രാവിലെ ഏഴര മണിയോടെ അവരുടെ ദിവസം ആരംഭിക്കുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്നും സ്കൂട്ടറിൽ കുമ്പിക്കൽ കടവുവരെ എത്തുന്ന അവർ ഒരു ചെറിയ തോണി സ്വയം തുഴഞ്ഞ് മറുകരയിൽ എത്തുമായിരുന്നു. തുടർന്ന് അവർ നടക്കാൻ തുടങ്ങും. ആദ്യത്തെ രണ്ട് കിലോമീറ്റർ നിരപ്പായ വഴിയായിരുന്നു. അടുത്ത രണ്ട് കിലോമീറ്റർ അഗസ്ത്യകൂടം ബയോസ്ഫിയർ റിസർവിലെ വനത്തിലൂടെയുള്ള കുത്തനെയുള്ള കയറ്റമാണ്.

ഒരു വടിയുടെ സഹായത്തോടെയാണ് അവർ മല കയറിയിരുന്നത്. വഴിമധ്യേ, ഊരിൽ നിന്നുള്ള യൂണിഫോം ധരിച്ച കുട്ടികളും അവരോടൊപ്പം ചേരും. കുന്നിൻ മുകളിൽ കാണി ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരുടെ ഊരിന് സമീപമായിരുന്നു കുന്നത്തുമലയിലെ അഗസ്ത്യ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയം സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്നത്. അവിടുത്തെ ഏക അധ്യാപിക അവരായിരുന്നു. രാത്രി എട്ട് മണിയോടെയാണ് അവർ തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നത്.

എങ്ങനെ അധ്യാപനത്തിലേക്ക് എത്തി?

നീണ്ടൊരു വഴിയിലൂടെയാണ് അവർ ഈ ജോലിയിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നത്. 1980-കളിൽ, പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ കേരളത്തിന്റെ ഗ്രന്ഥശാലാ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്ന പി. എൻ. പണിക്കരുടെ മുതിർന്നവർക്കുള്ള സാക്ഷരതാ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അവർ പങ്കാളിയാവുകയും, സംസ്ഥാന അനൗപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസ സമിതിയുടെ പുരസ്കാരം നേടുകയും ചെയ്തു. ആ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവരെ സാമൂഹിക സേവനത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു.

പഠനത്തിന് ശേഷം ഫീൽഡ് വോളന്റിയറായി പ്രവർത്തിച്ച അവർ, സ്കൂളിൽ പോകാത്ത കുട്ടികളെ കണ്ടെത്തി ക്ലാസ്സുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. 1999-ൽ തിരുവനന്തപുരത്തെ ആദിവാസി മേഖലകളിൽ കേരള സർക്കാർ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങൾ ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അവർ അതിനായി അപേക്ഷിച്ചു. കാട്ടാനകൾ വിഹരിക്കുന്ന വനത്തിനുള്ളിലെ കോട്ടൂരിലുള്ള ഒരു ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയത്തിലാണ് അവർ ആദ്യം പഠിപ്പിച്ചത്; തുടർന്ന് ഏകദേശം 2002 മുതൽ കുന്നത്തുമലയിലും സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു.

ഏക അധ്യാപിക

ഒരു സ്കൂളിലെ ഏക അധ്യാപികയായിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. ഒന്ന് മുതൽ നാല് വരെയുള്ള ക്ലാസ്സുകളിലെ കുട്ടികൾക്ക് കണക്ക്, ഇംഗ്ലീഷ്, മലയാളം, പരിസ്ഥിതി പഠനം തുടങ്ങി എല്ലാ വിഷയങ്ങളും അവരാണ് പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്. അവരുടെ കായിക, സാംസ്കാരിക പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതും, ഉച്ചഭക്ഷണത്തിൽ മുട്ടയും പാലും ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതും അവരായിരുന്നു.

ആദ്യവർഷങ്ങളിൽ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടികളെ സ്കൂളിലേക്ക് അയക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം കുട്ടികൾ അവരോടൊപ്പം കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക് പോവുകയും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ പുസ്തകങ്ങൾ തീയിലെറിയപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് മാതാപിതാക്കളോട് സംസാരിക്കാൻ അവർ ഓരോ വീടുകളിലും കയറിയിറങ്ങി. പതിയെ അത് ഫലം കണ്ടു തുടങ്ങി. മാതാപിതാക്കൾ യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാനും തങ്ങളുടെ കുട്ടികളുടെ പഠനനിലവാരത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനും തുടങ്ങി. ഏതാണ്ട് എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളും പിന്നീട് പത്താം ക്ലാസ് വിജയിച്ചു.

സമ്മാനമായി ലഭിച്ച ചെറിയ പുളിപ്പൊതി

അവരിൽ ഒരാളായിരുന്നു ജയചന്ദ്രൻ എന്ന ആൺകുട്ടി; അവന് സംസാരിക്കാൻ പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ പഠനത്തിൽ വലിയ താല്പര്യം കാണിച്ചിരുന്നില്ല. അവന് വാഹനങ്ങളോട് വലിയ ഇഷ്ടമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ടീച്ചർ, അവനായി കാറുകളുടെയും ബസ്സുകളുടെയും ചിത്രങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തു. നാലാം ക്ലാസ്സായപ്പോഴേക്കും അവൻ നന്നായി വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവനെ പഠിപ്പിക്കാൻ ഇത്രയധികം കഷ്ടപ്പെട്ടതിന് തനിക്കൊരു സമ്മാനം അർഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവർ തമാശരൂപേണ അവനോട് പറഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് അവൻ ടീച്ചർക്കായി ഒരു ചെറിയ പൊതി പുളി കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തു. അതെന്തിനാണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അത് ടീച്ചർക്കുള്ള സമ്മാനമാണെന്നായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി. ആ നിമിഷം തനിക്കുണ്ടായ സന്തോഷം വാക്കുകളാൽ വിവരിക്കാനാവില്ലെന്ന് അവൾ പറയുന്നു.

നൽകേണ്ടി വന്ന വില

എളുപ്പത്തിൽ വിസ്മരിക്കപ്പെടാവുന്ന വലിയൊരു വില ഈ ജോലിക്ക് നൽകേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്. കനത്ത മഴയുള്ള ദിവസങ്ങളിലോ, തനിക്ക് സുഖമില്ലാത്തപ്പോഴോ, പിറ്റേന്ന് തിരികെ വരാൻ സാധിക്കാതെ പോയേക്കാം എന്നതുകൊണ്ട് അവർ ആദിവാസി ഊരിലെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു രാത്രി തങ്ങിയിരുന്നത്. അവരുടെ ശമ്പളം വളരെ കുറവായിരുന്നു, അതാകട്ടെ പലപ്പോഴും രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം വൈകിയാണ് ലഭിച്ചിരുന്നതും. പലപ്പോഴും കുട്ടികൾക്കുള്ള പാലും മുട്ടയും അവർ സ്വന്തം കയ്യിൽ നിന്ന് പണമെടുത്താണ് വാങ്ങി നൽകിയിരുന്നത്.

സ്കൂളുകളിൽ ഒന്നിലധികം അധ്യാപകർ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അവർ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു, എന്നാൽ ഇത്രയും കുറഞ്ഞ ശമ്പളത്തിന് ഇങ്ങനെയൊരു ജോലി ഏറ്റെടുക്കാൻ വളരെ ചുരുക്കം പേരേ തയ്യാറാകൂ എന്നും അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. ഈ സേവനത്തിന്റെ രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, 2020-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ദീർഘകാലമായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങളിലെ ജീവനക്കാരുടെ ജോലി സ്ഥിരപ്പെടുത്തണമെന്നും കുടിശ്ശികയുള്ള ശമ്പളം നൽകണമെന്നും സർക്കാരിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവർ തന്റെ സ്കൂളിന് മുന്നിൽ നിരാഹാര സമരം ഇരുന്നു.

ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടിയപ്പോൾ

2022 മാർച്ചിൽ ഏകാധ്യാപക വിദ്യാലയങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടി. അവിടുത്തെ അധ്യാപകർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിൽ സ്വീപ്പർ തസ്തികകളാണ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തത്. ആ വർഷം ജൂണിൽ സ്കൂളുകൾ വീണ്ടും തുറന്നപ്പോൾ, തിരുവനന്തപുരം പേരൂർക്കടയിലെ പി.എസ്.എൻ.എം ഗവൺമെന്റ് ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിൽ ഉഷാകുമാരി സ്വീപ്പറായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. വാർത്തകൾ പുറത്തുവന്നതിനെത്തുടർന്ന് സംസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷൻ വിഷയത്തിൽ ഇടപെട്ടു. ഇതൊരു ശുഭപര്യവസായിയായ കഥയല്ല, അങ്ങനെ പറയാനും പാടില്ല.

ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ആ പുരസ്കാരം

അധ്യാപനമികവിന്ന് ഹൈദരാബാദിലെ ഒരു സംഘടനയുടെ പുരസ്കാരം ഉൾപ്പെടെ നിരവധി അവാർഡുകൾ അവർക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. വായിക്കാൻ പഠിച്ച ഒരു ആൺകുട്ടി, ടീച്ചർ തനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ അവന്റേതായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് നൽകിയ ഒരു ചെറിയ പൊതി പുളിയായിരുന്നു അവര്‍ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട സമ്മാനം.

ഇന്ന് കേരളത്തിൽ എവിടെയോ, ഒരു വനമലയുടെ മുകളിലുള്ള ഊരിൽ നിന്നും തോണി തുഴഞ്ഞ് പുഴ കടന്നും നാല് കിലോമീറ്റർ മല കയറിയും തങ്ങളെ തേടിയെത്തിയ ഒരു അധ്യാപികയിൽ നിന്ന് അക്ഷരങ്ങൾ പഠിച്ച കുറെ യുവതീയുവാക്കളുണ്ട്. അവരിൽ ചിലർ ബിരുദങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി നല്ല ജോലികൾ നേടിക്കഴിഞ്ഞു. ഏതൊരു കുട്ടിയും വളരേണ്ടതുപോലെ അവരും വളർന്നു, ജീവിതത്തിൽ മുന്നോട്ട് പോയി. കുമ്പിക്കൽ കടവിൽ ഇന്നും എല്ലാ പ്രഭാതത്തിലും ആ തോണി അക്കരയ്ക്ക് കടക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അതിലെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തയായ ആ യാത്രക്കാരി ഇന്ന് അതിലില്ല.