ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ നാം ചെയ്യുന്ന നന്മ: ധാർമ്മികതയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥമെന്ത്?

ഒരു മുറിയിൽ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പ്ലേറ്റ് നിറയെ മധുരപലഹാരങ്ങളുണ്ട്. ആരും കാണുന്നില്ല. മാതാപിതാക്കളില്ല. അധ്യാപകനില്ല. ക്യാമറയില്ല. കുട്ടിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്ന ദൈവവുമില്ല. കുട്ടി മധുരപലഹാരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുന്നു, എന്നിട്ട് ചുറ്റും നോക്കുന്നു. തുടർന്ന് അവിടെ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്നത് നൂറ് പ്രഭാഷണങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ ധാർമ്മികതയെക്കുറിച്ച് നമ്മോട് പറഞ്ഞേക്കാം.

എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ശരിയായ കാര്യം ചെയ്യുന്നത്? ആരെങ്കിലും നമ്മെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടാണോ? ശിക്ഷയെ ഭയന്നിട്ടാണോ? ഒരു പ്രതിഫലം വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുകൊണ്ടാണോ? അതാണ് ഏക കാരണമെങ്കിൽ, നിരീക്ഷിക്കുന്നയാൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുമ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ആരും കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ശരിയായ കാര്യം ചെയ്യുന്നത്?

ഇവിടെ പ്രയാസകരമായ ഒരു ചോദ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ആരെങ്കിലും നമ്മളോട് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു എന്ന് കരുതുക: “നീ നന്മ ചെയ്താൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പോകും. തെറ്റ് ചെയ്താൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടും.” ഭയം കൈയെ തടഞ്ഞേക്കാം. ആഗ്രഹം കൈയെ ചലിപ്പിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഇവ രണ്ടും മനസ്സിനെ മാറ്റണമെന്നില്ല. ദൈവം കാണുന്നുണ്ട് എന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ ഒരു പേഴ്സ് തിരികെ നൽകിയേക്കാം. മറ്റൊരാൾ അത് നൽകുന്നത്, മറ്റൊരാളുടേത് കൈവശം വെച്ചാൽ തനിക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല എന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം. പ്രവൃത്തി ഒന്നാണ്. ആ പ്രവൃത്തിക്കുള്ളിലെ മനുഷ്യൻ ഒന്നല്ല.

നേടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തതും ഭയപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തതുമായ ആ കൃത്യമായ നിമിഷത്തിലായിരിക്കാം ധാർമ്മികത ആരംഭിക്കുന്നത്.

നിയമങ്ങൾ പാലിക്കുന്നതും സഹാനുഭൂതി തോന്നുന്നതും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം
സ്കൂളിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന രണ്ട് കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി വീഴുന്നത് കണ്ട്, അധ്യാപകൻ അടുത്തുണ്ടാകാം എന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ അവനെ സഹായിക്കുന്നു. കുട്ടി കരയുന്നത് കണ്ട് മറ്റൊരാൾ സഹായിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെയാൾ ഒരു നിയമം പാലിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. രണ്ടാമത്തെയാൾ മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ വേദന അനുഭവിച്ചറിയുകയാണ് ചെയ്തത്. നിയമങ്ങൾ ഉപകാരപ്രദമാണ്. വഴി എവിടെയാണെന്ന് അവ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം സൈൻബോർഡ് ഇല്ലാത്തപ്പോഴും നടക്കാൻ നമ്മൾ പഠിച്ചേ മതിയാകൂ.

മനസ്സാക്ഷി ഭയത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാകുന്നത് എങ്ങനെ

ഇവിടെയാണ് മനസ്സാക്ഷി ഭയത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്. മനസ്സാക്ഷി എപ്പോഴും ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കാറില്ല. ചിലപ്പോൾ അതൊരു വളരെ ചെറിയ ശബ്ദമാണ്. മറ്റാരും അറിയാത്തപ്പോഴും “ഇത് ശരിയല്ല” എന്ന് അത് പറയുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന പണം തിരികെ നൽകാൻ അത് നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. അഭിമാനം വേണ്ടെന്ന് പറയുമ്പോഴും സോറി പറയാൻ അത് നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം ഒരാളുടെ ദൗർബല്യത്തിൽ ചിരിക്കുമ്പോൾ, ചിരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കാൻ അത് നിങ്ങൾക്ക് കരുത്തേകിയേക്കാം.

ALSO READ : നിങ്ങളുടെ ജീവചരിത്രം ഒരൊറ്റ വാക്യത്തിൽ എഴുതേണ്ടി വന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്ത് എഴുതും?

ധാർമ്മികതയെയും പ്രതിഫലത്തെയും കുറിച്ച് പ്രാചീന ജ്ഞാനം പറയുന്നത്

പ്രാചീന ജ്ഞാനം ഈ വ്യത്യാസം പല വിധത്തിൽ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഏറ്റവും ആഴമേറിയ ഉപദേശങ്ങൾ മനുഷ്യരോട് പുറത്തുള്ള ഒരു അധികാരത്തെ അനുസരിക്കാൻ മാത്രമല്ല ആവശ്യപ്പെട്ടത്. നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ നിങ്ങൾ ഏതുതരം മനുഷ്യനായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്ന ചോദ്യം അവ ആവർത്തിച്ച് ഉള്ളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു. മനസ്സ് തന്നെ ഒരാളുടെ മിത്രമോ ശത്രുവോ ആയി മാറാമെന്ന് ഒരു പഴയ ഉപദേശം പറയുന്നു. പ്രതിഫലം നിരന്തരം കണക്കുകൂട്ടാതെ കർമ്മം ചെയ്യണമെന്ന് മറ്റൊന്ന് പറയുന്നു. സന്ദേശം ലളിതമാണ്: ആരെങ്കിലും സമ്മാനം വാഗ്ദാനം ചെയ്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അത് ശരിയായതുകൊണ്ട് ശരിയായ കാര്യം ചെയ്യുക.

നന്മ ഒരു പ്രകടനമല്ലാതാകുമ്പോൾ

ഇവിടെ വിചിത്രമായ ഒരു മാനസിക സത്യമുണ്ട്. ഒരു പ്രതിഫലത്തിന് വേണ്ടി മാത്രം നമ്മൾ നന്നായി പെരുമാറുമ്പോൾ, പ്രതിഫലമാണ് യഥാർത്ഥ കാരണമായി മാറുന്നത്. ഭയമുള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം നമ്മൾ നന്നായി പെരുമാറുമ്പോൾ, ഭയം നമ്മുടെ യജമാനനായി മാറുന്നു. എന്നാൽ ആരും അറിയാത്തപ്പോഴും നമ്മൾ ശരിയായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, എന്തോ ഒന്ന് മാറുന്നു. നമ്മൾ ഇനി നന്മ അഭിനയിക്കുകയല്ല. നമ്മൾ നല്ലവരായി മാറുകയാണ്.

അനുസരണയും വ്യക്തിത്വവും തമ്മിലുള്ള ദൂരം

നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരേ പേഴ്സ് രണ്ട് പേർ കണ്ടെത്തുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഒരാൾ അത് എടുക്കുന്നതിന് മുൻപ് ചുറ്റും നോക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾ ചുറ്റും നോക്കാതെ അത് എടുക്കുന്നു. ആദ്യത്തെയാൾ ചോദിക്കുന്നത്, “ആരാണ് കാണുന്നത്?” എന്നാണ്. രണ്ടാമത്തെയാൾ ചോദിക്കുന്നത്, “ഞാൻ ഏതുതരം വ്യക്തിയായി മാറാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?” എന്നാണ്. അതാണ് അനുസരണയും വ്യക്തിത്വവും തമ്മിലുള്ള ദൂരം.

അംഗീകാരമില്ലാതെ നന്മ ചെയ്യുന്നതിലെ ഒരു ചെറിയ പരീക്ഷണം

ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി നമ്മൾ നമ്മളിൽ തന്നെ ഈ പരീക്ഷണം നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. ആരും ഒരിക്കലും അറിയാത്ത ഒരു ചെറിയ കാര്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. അസത്യമാണ് എളുപ്പമെന്നിരിക്കെ സത്യസന്ധമായ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുക. ആരോടും പറയാതെ ഒരാളെ സഹായിക്കുക. നിങ്ങൾ എടുത്തു എന്ന് ആരും കണ്ടെത്താത്ത ഒരു മുൻഗണന അല്ലെങ്കിൽ ആനുകൂല്യം വേണ്ടെന്നുവെക്കുക. എന്നിട്ട് നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക.

അവിടെ പ്രതിഫലമുണ്ടായേക്കില്ല. കയ്യടി ഉണ്ടായേക്കില്ല. ഫോട്ടോ ഉണ്ടായേക്കില്ല. സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടായേക്കില്ല. ഒരുപക്ഷേ ആരും അറിയുക പോലുമില്ല.
പക്ഷേ നിങ്ങൾ അറിയും.

നേടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോൾ നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്

ദയയുള്ളവരാകാൻ സ്വർഗ്ഗം ആവശ്യമില്ലാത്ത, ഭയപ്പെടാൻ നരകം ആവശ്യമില്ലാത്ത, മനുഷ്യനായി നിലനിൽക്കാൻ ഒരു കാണികളുടെ പിന്തുണ ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു ധാർമ്മികതയുടെ തുടക്കമായിരിക്കാം അത്.

ആരും കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ, നേടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴും ഭയപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴും, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലുള്ള ആ വ്യക്തി ഇപ്പോഴും എന്ത് ചെയ്യാനാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്?