ഒരു പുതിയ സൈന്‍ബോര്‍ഡാണ് ഏറ്റവും ചെലവ് കുറഞ്ഞ പരിഷ്‌കാരം

പ്രതീകാത്മക ചിത്രം

ഒരു തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ പെയിന്റർ ഒരു ഏണിയുമായും ഒരു ടിൻ നീല പെയിന്റുമായും വിദ്യാഭ്യാസ ഓഫീസിൽ നിന്നുള്ള ഒരു കടലാസുമായും എത്തി. ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂളിലെ പ്രധാനാധ്യാപകൻ – ക്ഷമാശീലനായ അദ്ദേഹത്തെ നമുക്ക് ‘രഘുനാഥ്’ എന്ന് വിളിക്കാം – താഴെ നിന്ന് പുതിയ വാക്കുകൾ ഓരോന്നായി വായിച്ചു കേൾപ്പിച്ചു. പഴയ ബോർഡിൽ ‘പ്രൈമറി സ്കൂൾ’ എന്നാണ് എഴുതിയിരുന്നത്. പുതിയതിൽ ‘ഫൗണ്ടേഷണൽ സ്റ്റേജ്’ എന്നായി. ഉച്ചഭക്ഷണ സമയമായപ്പോഴേക്കും പഴയ പേര് മാഞ്ഞുപോവുകയും സ്കൂൾ ഗേറ്റ് രാജ്യത്തെ ഏത് ആധുനിക സ്കൂളിനെയും പോലെ കാണപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പെയിന്റർ കൈകൾ തുടച്ച്, ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളവും കുടിച്ച് മടങ്ങി. പെയിന്റിന്റെ ചെറിയ ചെലവും ഒരു രാവിലത്തെ സമയവും മാത്രമാണ് ഈ മുഴുവൻ പരിഷ്കാരത്തിനും വേണ്ടിവന്നത്.

രഘുനാഥ് കുറച്ചുനേരം ആ ബോർഡിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു. തുടർന്ന് തിരിഞ്ഞ് അതിന് പിന്നിലെ ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നോക്കി, അവിടെ സുനിത എന്ന അധ്യാപിക നാൽപ്പത് കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ ഒരു കൂട്ടം നോട്ടുബുക്കുകളും ഒരു ബ്ലാക്ക് ബോർഡുമായി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മുറിയിലെ യാതൊന്നിലും പെയിന്ററുടെ ബ്രഷ് തൊട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതേ ബെഞ്ചുകൾ, അതേ ചോക്ക്, അതേ നാൽപ്പത് മുഖങ്ങൾ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഒരു സർക്കുലർ ലഭിക്കുകയും എന്നാൽ അത് വെച്ച് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ഇതുവരെ കാണിച്ചു കൊടുക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്ത അതേ തളർന്ന അധ്യാപിക. ഒരു പ്രഭാതം കൊണ്ട് മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ബോർഡും വർഷങ്ങളെടുക്കുന്ന ഒരു ക്ലാസ് മുറിയും തമ്മിലുള്ള ആ ചെറിയ ദൂരമാണ് ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കഥ.

ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം

മുപ്പത്തിനാല് വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം 2020-ൽ രാജ്യം ആ നയം അംഗീകരിച്ചു. ഇതിന്റെ ഭൂരിഭാഗം കാര്യങ്ങളും ഇതിനകം തന്നെ രേഖാമൂലം തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു. പഴയ 10+2 രീതിക്ക് പകരം 5+3+3+4 എന്ന രീതി നിലവിൽ വന്നു, മൂന്ന് മുതൽ പതിനെട്ട് വയസ്സ് വരെയുള്ള നാല് ഘട്ടങ്ങളാണവ. 2021-ൽ നിപുൺ ഭാരത് എന്ന മിഷൻ ഏതൊരു മുത്തശ്ശിക്കും മനസ്സിലാകുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യം മുന്നോട്ടുവെച്ചു: മൂന്നാം ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോഴേക്കും ഓരോ കുട്ടിക്കും വായിക്കാനും ലളിതമായ കൂട്ടലുകളും കിഴിക്കലുകളും ചെയ്യാനും കഴിയണം. 2022-ൽ സിയുഇടി എന്ന ഒറ്റ പ്രവേശന പരീക്ഷ നിരവധി സർവ്വകലാശാലകളുടെ വാതിലുകൾ ഒരേസമയം തുറന്നു കൊടുത്തു. ചില സർവ്വകലാശാലകൾ നാല് വർഷത്തെ ബിരുദ കോഴ്സുകൾ ആരംഭിച്ചു, അതിൽ നിന്ന് ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം സർട്ടിഫിക്കറ്റോടെയോ രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം ഡിപ്ലോമയോടെയോ പുറത്തിറങ്ങാം. വളരെ കുറഞ്ഞ ഒരു തുടക്കത്തിൽ നിന്നാണെങ്കിലും പ്രാഥമിക വായനാ ശേഷി മെച്ചപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന് ചില സർവേകൾ പിന്നീട് കാണിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഈ മാറ്റങ്ങൾക്ക് പൊതുവിലുള്ള സവിശേഷത എന്താണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക. ഇവയോരോന്നും ഒരു മേശപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഉത്തരവിടാൻ കഴിയുന്നവയാണ്. ഒരു ഘടന രൂപീകരിക്കാം, പരീക്ഷകൾ ക്രമീകരിക്കാം, ഒരു മിഷന് തീയതി നൽകാം. എന്നാൽ ഇതിലെ സാവധാനത്തിൽ നടക്കുന്ന മാറ്റങ്ങൾക്ക് ഇടപെടൽ അനിവാര്യമാണ്. ഒരു അധ്യാപിക ഒരു കുട്ടിയെ ഒരു പുതിയ രീതിയിൽ എങ്ങനെ വിലയിരുത്തണമെന്ന് പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു പുസ്തകം ശരിയായ റാക്കിൽ എത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു പാഠത്തെ ഡിജിറ്റൽ എന്ന് വിളിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇന്റർനെറ്റ് കണക്ഷൻ കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കത്ത് ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം സുനിത എന്ന അധ്യാപിക പെട്ടെന്ന് മാറുന്നില്ല. ആരെങ്കിലും അത് എങ്ങനെ ചെയ്യണമെന്ന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും സമയം നൽകുകയും ആവശ്യമായ വിഭവങ്ങൾ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവർ മാറുന്നത്.

ആരാണ് തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുക?

പിന്നെ, ആരാണ് തീരുമാനമെടുക്കുക എന്നൊരു ചോദ്യവുമുണ്ട്. ഭരണഘടനയുടെ കൺകറന്റ് ലിസ്റ്റിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു പൊതു വിഷയമായതിനാൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം കേന്ദ്രത്തിനും സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കുമുണ്ട്. ഇത്രയും വിപുലമായ ഒരു നയം നടപ്പിലാക്കുമ്പോൾ, ഈ അധികാര പങ്കിടൽ വിഷയത്തിൽ തർക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത് സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. ഭാഷയുടെ കാര്യത്തിലാണ് ഈ തർക്കം ഉടലെടുത്തത്. കുട്ടികൾ മൂന്ന് ഭാഷകൾ പഠിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നയം സംസാരിക്കുന്നു. ഇത് ചില സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സ്വാഗതം ചെയ്യപ്പെടുകയും മറ്റു ചിലയിടങ്ങളിൽ എതിർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തമിഴ്‌നാട് ഈ നയം നടപ്പിലാക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട രീതിയെ എതിർക്കുകയും, തുടർന്ന് വിദ്യാഭ്യാസ ഫണ്ടുകൾ തടഞ്ഞുവെക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 2025-ൽ സംസ്ഥാനം സുപ്രീം കോടതിയെ സമീപിക്കുകയും ചെയ്തു. മഹാരാഷ്ട്രയിൽ, പ്രൈമറി സ്കൂളുകളിൽ ഹിന്ദി മൂന്നാം ഭാഷയാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ഉത്തരവ് ജനകീയ പ്രതിഷേധത്തെ തുടർന്ന് അതേ വർഷം പിൻവലിച്ചു. ഇരുപക്ഷവും പറയുന്നത് തങ്ങൾ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണെന്നാണ്, ഇരുവർക്കും ഗൗരവമുള്ള വാദങ്ങളുമുണ്ട്. ഇത്രയധികം ഭാഷകളുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ഈ വിഷയം എപ്പോഴും അതീവ സൂക്ഷ്മതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ട ഒന്നായിരിക്കും.

അഞ്ച് വർഷത്തിന് ശേഷം ഈ നയം ഒരു പരാജയമാണെന്ന് പറയുന്നത് അനീതിയായിരിക്കും, കാരണം ഇത്തരം വലിയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ പതിറ്റാണ്ടുകളാലാണ് അളക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു കുട്ടി സമയം അളക്കുന്നത് വ്യത്യസ്തമായാണ്. 2020-ൽ ഒന്നാം ക്ലാസിൽ ഇരുന്ന ഒരു കുട്ടി ഇപ്പോൾ മിഡിൽ സ്കൂളിലെത്തിയിരിക്കും. ഒരു നയത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അഞ്ച് വർഷം എന്നത് ഒരു തുടക്കം മാത്രമാണ്. ആ കുട്ടിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു സമ്പൂർണ്ണ പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസ കാലഘട്ടമാണ്; അത് ഒരിക്കൽ മാത്രമേ ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കൂ. പരിഷ്കാരങ്ങൾ നടപ്പിലാകുമ്പോഴേക്കും ആ സമയം കടന്നുപോയിട്ടുണ്ടാകും, പിന്നീട് തിരുത്തലുകൾക്ക് അവസരമുണ്ടാകില്ല.. അതുകൊണ്ടാണ് ഏതൊരു നയത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ പരിശോധന അത് രേഖകളിൽ എങ്ങനെ വായിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതോ ഗേറ്റിലെ പെയിന്റിന് എത്രത്തോളം പുതുമയുണ്ടെന്നതോ അല്ല. ഇൻസ്പെക്ടർ ഇല്ലാത്ത ഒരു സാധാരണ പ്രഭാതത്തിൽ, ക്ലാസ് മുറിയിലെ മൂന്നാമത്തെ നിരയിലുള്ള അവസാന ബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക് എന്താണ് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നത് എന്നതിലാണ്.

രഘുനാഥിന് ആ പുതിയ ബോർഡിൽ വലിയ എതിർപ്പൊന്നും തോന്നിയില്ല. പെയിന്റർ വരുന്നതിന് തലേന്നത്തെ ദിവസവും അതിന് ശേഷമുള്ള ദിവസവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കുട്ടികൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമോ എന്ന് മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടത്.

2020-ന് ശേഷം, നിങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തുള്ള സ്കൂളിൽ എന്താണ് മാറിയത്? സ്കൂൾ കവാടത്തിലെ ബോർഡോ, അതോ അകത്തളങ്ങളിലെ പ്രഭാതങ്ങളോ?

സ്രോതസ്സുകൾ: ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം 2020, വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രാലയം; നിപുൺ ഭാരത് മിഷൻ (2021); കോമൺ യൂണിവേഴ്സിറ്റി എൻട്രൻസ് ടെസ്റ്റ് (2022), നാഷണൽ ടെസ്റ്റിംഗ് ഏജൻസി; ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന, ഏഴാം ഷെഡ്യൂൾ (കൺകറന്റ് ലിസ്റ്റ്); തടഞ്ഞുവെച്ച വിദ്യാഭ്യാസ ഫണ്ടിനെക്കുറിച്ച് തമിഴ്‌നാട് സുപ്രീം കോടതിയിൽ നൽകിയ ഹർജിയെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ (2025); മൂന്നാം ഭാഷാ ഉത്തരവ് പിൻവലിച്ച മഹാരാഷ്ട്രയുടെ നടപടിയെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ (2025). ഈ കഥയിലെ പ്രധാനാധ്യാപകനും അധ്യാപികയും സങ്കൽപ്പികമാണ്; വസ്തുതകൾ സങ്കൽപ്പികമല്ല.