ജീവിതം ഒരു വാക്ക് വഹിക്കുന്നു; ഒരു വാക്ക് ഒരു വ്യക്തിയെപ്പോലെ

ഒരു അപരിചിതൻ ഒരു വാതിലിലൂടെ നടക്കുന്നത് സങ്കൽപ്പിക്കുക. അയാൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനു മുമ്പ്, നമ്മൾ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നു. അയാളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ, നടത്തം, ഭാവം എന്നിവ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ആരോ നമ്മോട് പറയുന്നു, “അയാൾ ഒരു ഡോക്ടറാണ്.” പെട്ടെന്ന്, ആ മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ കണ്ണുകളിൽ അല്പം വ്യത്യസ്തനാകുന്നു. അയാൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് നമുക്കറിയാം. അപ്പോൾ അയാൾ പൂനെയിൽ നിന്നാണെന്ന് പറയുന്നു. നമ്മൾ ചോദിക്കുന്നു, “നിങ്ങൾക്ക് അയാളെ അറിയാമോ?” അയാൾ അതെ എന്ന് പറയുന്നു. “അയാൾ ഒരു നല്ല സുഹൃത്താണ്.” മറ്റൊരാൾ പറയുന്നു, അയാളുടെ സഹോദരൻ അദ്ദേഹത്തെ അടുത്തറിയാവുന്നതാണ്. കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ, അത് തിരിച്ചറിയാതെ തന്നെ, നമ്മൾ ആ മനുഷ്യന്റെ ഒരു മുഴുവൻ ചിത്രം നിർമ്മിച്ചു. അയാളുടെ തൊഴിൽ, അയാളുടെ നഗരം, അയാളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ, കുടുംബം, അയാളുടെ ബന്ധങ്ങൾ, അയാളുടെ സംസാരരീതി. നമ്മൾ അയാളെ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

വാക്കുകളിലൂടെയും നമ്മൾ അതുതന്നെ ചെയ്യുന്നു

ഒരു വാക്ക് ആദ്യം നമ്മുടെ ചെവിയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് അതിന്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെയാണ്. അതാണ് അതിന്റെ മുഖം. അപ്പോൾ നമ്മൾ അതിന്റെ നിഘണ്ടു അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നു. അതാണ് അതിന്റെ തൊഴിൽ. എന്നാൽ ഒരാൾ അയാളുടെ തൊഴിൽ മാത്രമായി മാറുമോ? തീർച്ചയായും അല്ല. ഒരു വാക്ക് അതിന്റെ നിഘണ്ടു അർത്ഥമായി മാറുന്നില്ല. ഒരു വാക്ക് ഒരു ചരിത്രം വഹിക്കുന്നു. അത് നിലനിർത്തുന്ന കൂട്ടുകെട്ടിനെ വഹിക്കുന്നു. നമ്മൾ കേട്ട സാഹചര്യങ്ങളെ അത് വഹിക്കുന്നു. അതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ട വികാരങ്ങളെ അത് വഹിക്കുന്നു.

“വീട്” പോലുള്ള ഒരു ലളിതമായ വാക്ക് എടുക്കുക. ഒരു നിഘണ്ടു അതിനെ കുറച്ച് വരികളിൽ വിശദീകരിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ഒരാൾക്ക്, വീട് എന്നാൽ ജനാലയ്ക്കരികിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു അമ്മയെ അർത്ഥമാക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക്, അവൻ രക്ഷപ്പെട്ട സ്ഥലം എന്നായിരിക്കാം അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ഒരു കുട്ടിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ആരെങ്കിലും തന്റെ സ്കൂൾ ബാഗ് സൂക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥലമായിരിക്കാം. ഒരു വൃദ്ധനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അത് നിലവിലില്ലാത്ത വീടായിരിക്കാം. വാക്ക് ഒന്നുതന്നെയാണ്. അതിനുള്ളിലെ ജീവിതം വ്യത്യസ്തമാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് രണ്ട് ആളുകൾക്ക് ഒരേ വാചകം കൃത്യമായി കേൾക്കാനും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ വികാരങ്ങളോടെ നടക്കാനും കഴിയുന്നത്.
ഒരു അച്ഛൻ മകനോട് പറയുന്നത്, “ഒരു പുരുഷനായിരിക്കുക” എന്നാണ്. അച്ഛൻ അർത്ഥമാക്കുന്നത്, “ധൈര്യമായിരിക്കുക” എന്നാണ്. മകൻ കേട്ടേക്കാം, “കരയരുത്”. ഒരു വാക്ക് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ജീവിതങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ഇത് വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ ശ്രദ്ധിക്കൂ. നമ്മൾ ഭാഷ ഉപയോഗിക്കുകയാണെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഭാഷ നമ്മെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. നമ്മൾ പലപ്പോഴും ലോകത്തെ കാണുന്ന രീതിയെ രൂപപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങുന്ന ഒരു വാക്ക്. “വിജയം” പതുക്കെ പണമായി മാറിയേക്കാം. “പരാജയം” നാണക്കേടായി മാറിയേക്കാം. “വിശ്വസ്തത” അനുസരണമായി മാറിയേക്കാം. “സ്വാതന്ത്ര്യം” നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തും ചെയ്യുന്നതായി മാറിയേക്കാം. “ബഹുമാനം” ഭയമായി മാറിയേക്കാം. ഒരു വാക്കിന് നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടം നൽകുന്നു, പതുക്കെ അത് മുഴുവൻ വീടായി മാറുന്നു.

ഒരു വസ്തുവിന്റെ പേരിനും വസ്തുവിനും ഇടയിലുള്ള ഈ ദൂരത്തെക്കുറിച്ച് പുരാതന ജ്ഞാനം പലപ്പോഴും നമുക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു ലേബലിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടാൻ കഴിയും, പക്ഷേ അതിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല. സത്യം അതിനെ വിവരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വാക്കുകളേക്കാൾ വലുതാണെന്ന് ഏറ്റവും പഴയ പഠിപ്പിക്കലുകൾ പോലും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ഒരു ജ്ഞാനി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ മാത്രമല്ല, ആ വാക്കിന് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നു.

മറ്റൊരു അപകടമുണ്ട്. വാക്കുകൾ അവ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആളുകളുടെ സ്വഭാവവും അവകാശപ്പെടുന്നു. ക്രൂരമായ ഒരു കാര്യത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ ഒരു മനോഹരമായ വാക്ക് ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിച്ചാൽ, ആ വാക്ക് തന്നെ വ്യത്യസ്തമായി തോന്നാൻ തുടങ്ങുന്നു. “സ്നേഹം” എന്ന വാക്ക് ആരെയെങ്കിലും നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചാൽ, സ്നേഹം ഉടമസ്ഥത പോലെ തോന്നാൻ തുടങ്ങുന്നു. “സത്യം” ആളുകളെ അപമാനിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചാൽ, സത്യം ആക്രമണാത്മകമായി തോന്നാൻ തുടങ്ങുന്നു. നിഘണ്ടു മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ അർത്ഥം മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മിൽത്തന്നെ ഒരു ചെറിയ പരീക്ഷണം നടത്തേണ്ടത്. നിങ്ങൾ ദിവസവും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് എടുക്കുക. അത് എഴുതുക. എന്നിട്ട് ചോദിക്കുക: “ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ എവിടെ നിന്നാണ് പഠിച്ചത്?” അത് എന്റെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നാണോ? സ്കൂളിലോ? മതത്തിലോ? സുഹൃത്തുക്കളിലോ? ടെലിവിഷനിലോ? സമൂഹത്തിലോ? വേദനാജനകമായ അനുഭവത്തിലോ? ഞാൻ വിശ്വസിച്ച ഒരാളിലോ? എന്നിട്ട് കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ചോദ്യം ചോദിക്കുക: “ഈ വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ശരിക്കും ഇതാണോ, അതോ എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഇതു മാത്രമാണോ?”
ആ ചോദ്യത്തിന് നിശബ്ദമായി ഒരു ജീവിതത്തെ മാറ്റാൻ കഴിയും.

നമ്മളും വാക്കുകളാണ്

ആളുകൾ നമ്മളെ തൊഴിൽ, കുടുംബപ്പേര്, വിജയം, പരാജയം, മതം, സമ്പത്ത്, ബന്ധങ്ങൾ, പ്രശസ്തി എന്നിവയിലൂടെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. മറ്റുള്ളവർ നമ്മളെക്കുറിച്ച് വാക്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. നമ്മൾ ആ വാക്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങും. മറ്റൊരാൾ എഴുതിയ ഒരു നിർവചനത്തിനുള്ളിൽ നമ്മൾ അമ്പത് വർഷം ജീവിച്ചുവെന്ന് ഒരു ദിവസം നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകും.

വിവരണത്തിന് പിന്നിലെ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ജിജ്ഞാസ തോന്നുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി, അവരോടൊപ്പം ചേർത്തിരിക്കുന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ച് മറ്റൊരാളെ വിലയിരുത്തുന്നതിന് മുമ്പ്, നമ്മൾ സ്വയം ഒരു അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യം ചോദിക്കണം: ആരെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിഘണ്ടു തുറന്നാൽ, അവർക്ക് എന്റെ അർത്ഥം അവിടെ കണ്ടെത്താനാകുമോ, അതോ മറ്റുള്ളവർ എനിക്ക് നൽകിയ അർത്ഥം മാത്രമാണോ?