ജീവിതത്തിൽ ഹാസ്യബോധം അനിവാര്യമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

പ്രതീകാത്മക ചിത്രം

ഹാസ്യം അല്ലെങ്കിൽ തമാശ എന്നത് വിചിത്രമായ ഒന്നാണ്. നമ്മൾ എപ്പോഴും കരുതുന്നത് സന്തോഷമുള്ള ദിനങ്ങളിലാണ് അത് ആവശ്യമെന്നാണ്. കാര്യങ്ങളെല്ലാം നന്നായി നടക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ എളുപ്പത്തിൽ ചിരിക്കുന്നു, തമാശകൾ പറയുന്നു, കഥകൾ പങ്കുവെക്കുകയും ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ സന്തോഷമുള്ള ദിനങ്ങൾക്കാണോ ഹാസ്യം വേണ്ടത്? അല്ല. നല്ല ദിവസങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് സംരക്ഷണമൊന്നും ആവശ്യമില്ല. എന്നാൽ, പ്രതിസന്ധികൾ നിറഞ്ഞ ദിനങ്ങളിലാണ് അടിയേറ്റു വീഴാതെ നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന എന്തോ ഒന്ന് ഉള്ളിൽ ആവശ്യമായി വരുന്നത്.

ALSO READ: വീട്ടുപടിക്കൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന മാലിന്യങ്ങൾക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു?

ജീവിതപ്പാതയും ‘ഷോക്ക് അബ്സോർബറും’

ഒരു കാറിലെ ‘ഷോക്ക് അബ്സോർബറുകളെ’ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. തികച്ചും മിനുസമാർന്ന ഒരു റോഡിൽ ഓടിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല അവ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. നല്ല റോഡിൽ അവയുടെ സാന്നിധ്യം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുക പോലുമില്ല. എന്നാൽ കുഴികളും കല്ലുകളും നിറഞ്ഞ, പെട്ടെന്ന് കുലുക്കങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്ന റോഡുകളിൽ എത്തുമ്പോഴാണ് അവയുടെ യഥാർത്ഥ ജോലി ആരംഭിക്കുന്നത്. വാഹനം മുന്നോട്ട് പോയ്ക്കൊണ്ടേയിരിക്കും, എന്നാൽ ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന യാത്രക്കാർക്ക് ആ കുലുക്കത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ആഘാതം അനുഭവപ്പെടുകയുമില്ല.

ജീവിതത്തിനും ഇതുപോലെയുള്ള പാതകളുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങളോളം റോഡ് തികച്ചും ശാന്തമായിരിക്കും. എന്നാൽ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം… ഒരു ആശുപത്രി വാസം, മനസ്സമാധാനം കെടുത്തുന്ന ഒരു ഫോൺ കോൾ, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്ന ജോലി, പ്രതീക്ഷിക്കാതെ മുന്നിലെത്തുന്ന ഒരു വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യത.. എന്നിങ്ങനെ നമ്മൾ തയ്യാറാണോ എന്ന് ചോദിക്കാതെ തന്നെ ജീവിതത്തിന്റെ റോഡുകളിൽ പെട്ടെന്ന് കല്ലുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

വേദനയോടൊപ്പം ചിരിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ വേദനയെ പരിഹസിക്കുക

അപ്പോഴാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹാസ്യബോധം കേവലം ആളുകളെ ചിരിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ് എന്നതിലുപരിയായി മാറുന്നത്. വേദന പൂർണ്ണമായും നമ്മെ കീഴടക്കി ഒരു കഥയായി മാറാൻ അനുവദിക്കാതെ, അതിനെ ഉള്ളിൽ പേറാനുള്ള ഒരു വഴിയായി അത് മാറും. വേദനയെ കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നതും, വേദനകൾ ചുമക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ചിരി സൂക്ഷിക്കുന്നതും രണ്ടാണ്. ആദ്യത്തേത് ക്രൂരമായേക്കാം, എന്നാൽ രണ്ടാമത്തേത് തികച്ചും മാനുഷികമാണ്.

ആശുപത്രിമുറിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് ചെറിയൊരു തമാശ പറഞ്ഞേക്കാം. വലിയൊരു നഷ്ടം സംഭവിച്ച വ്യക്തി ചെറിയൊരു സാധാരണ അബദ്ധത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചേക്കാം. കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു കുടുംബം അത്താഴ മേശയിലിരുന്ന് ഒന്നിച്ചു ചിരിച്ചേക്കാം. ഇതുകൊണ്ടൊന്നും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഏതാനും സെക്കൻഡുകളിലേക്ക്, ആ മുറിയിൽ ആ പ്രശ്നം മാത്രമായിരുന്നില്ല പ്രധാനം.

മനസ്സിന് കവചമില്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ഒരേ പ്രയാസമേറിയ ദിവസത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന രണ്ടുപേരെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. ആദ്യത്തെയാൾ പറയുന്നു, “എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇതെല്ലാം എനിക്ക് മാത്രം സംഭവിക്കുന്നത്?”രണ്ടാമത്തെയാൾ പറയുന്നു, “ഇന്ന് തന്നെ ഇത് സംഭവിക്കണമായിരുന്നു! എന്റെ കലണ്ടർ നോക്കിയ ശേഷമാണ് ജീവിതം ഇത്തരം സർപ്രൈസുകൾ അയക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നുന്നു.” ഇവിടെ പ്രശ്നം രണ്ടുപേർക്കും ഒന്നുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെ വ്യക്തി താൻ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് സമ്മതിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുകയാണ്. ആ വിസമ്മതത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്.

ഹാസ്യബോധം എന്ന കുഷ്യൻ ഇല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ചെറിയ പ്രതിസന്ധിയും പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ നേരിട്ട് അടിക്കും. ഓരോ ചെറിയ അബദ്ധവും വലിയ ദുരന്തമായി തോന്നും. ഓരോ വൈകലും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപമായി മാറും. ഓരോ അഭിപ്രായവ്യത്യാസവും തനിക്കെതിരെയുള്ള ആക്രമണമായി മാറും. ഓരോ മോശം ദിവസവും ജീവിതം അനീതി നിറഞ്ഞതാണ് എന്നതിന്റെ തെളിവായി മാറും. അത്തരക്കാർ ബലഹീനരായതുകൊണ്ടല്ല ഇത്, മറിച്ച്, ജീവിതത്തിന്റെ കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ റോഡിനും അവരുടെ ഹൃദയത്തിനുമിടയിൽ ഒരു ‘ഷോക്ക് അബ്സോർബർ’ ഇല്ല എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

പൗരാണിക ജ്ഞാനവും ഹാസ്യത്തിന്റെ പരിണാമവും

നമ്മെ ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ ചിരിപ്പിക്കുന്ന പല ആളുകളും നമ്മൾ അറിയാത്ത പല ഭാരങ്ങളും ഉള്ളിൽ പേറുന്നവരാണ്. അവരുടെ ചിരി എന്നാൽ ജീവിതം അവരോട് കരുണ കാണിച്ചു എന്നതിനർത്ഥമില്ല. അതിനർത്ഥം, വേദന നിറഞ്ഞ ഓരോ സംഭവത്തിനും തങ്ങളുടെ മനസ്സ് മുഴുവനായി കൈയടക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകരുത് എന്ന് അവർ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. മനുഷ്യൻ വയസ്സാകുന്തോറും ഹാസ്യത്തിന് മൂല്യം കൂടുന്നു. ഒരു കുട്ടി ചിരിക്കുന്നത് ഈ ലോകം അവന് പുതിയതായതുകൊണ്ടാണ്. ഒരു മുതിർന്നയാൾ ചിരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നത് ഈ ലോകം എപ്പോഴും കരുണയുള്ളതല്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്.

ഒരു വയോധികൻ ചിരിക്കുന്നത് നാളെ മറ്റൊരു റോഡും, മറ്റൊരു കല്ലും, മറ്റൊരു സർപ്രൈസുമായി പുതിയൊരു ദിവസം വരുമെന്ന കാര്യത്തിൽ മതിയായ അനുഭവസമ്പത്ത് ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ്. നമുക്ക് എപ്പോഴും റോഡുകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ല. എല്ലാ കല്ലുകളും എടുത്തു മാറ്റാനോ, എല്ലാ കുലുക്കങ്ങളും തടയാനോ സാധിച്ചേക്കില്ല. എന്നാൽ അടുത്ത തവണ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുമ്പോൾ, “എന്തുകൊണ്ട് ഇത് എനിക്ക് സംഭവിച്ചു?” എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപ് സ്വയം ചോദിക്കുക, “ഇവിടെ എനിക്ക് പുഞ്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ചെറിയൊരു കാര്യമെങ്കിലും കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കുമോ?”

English Summary:

Humour may matter most not when life is easy, but when it becomes difficult. Small emotional distance that can help us carry pain without letting it become the whole story.