രാജ്യത്തെ സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികൾ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് എന്നു മുതൽ

നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഒരു ചെറിയ നാട്ടിൻപുറത്തെ സ്കൂളിൽ എട്ടാം ക്ലാസ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ ഒരു ആൺകുട്ടി. വീടിനടുത്തുള്ള ആ സ്കൂളിലേക്ക് അവൻ ദിവസവും നടന്നുപോയി പഠിച്ചു. എന്നാൽ ഒൻപതാം ക്ലാസിലേക്ക് കടക്കാൻ അവന് അടുത്തുള്ള പട്ടണത്തിലെ സ്കൂളിൽ എത്തണം. അവൻ ഇതുവരെ ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്തിട്ടുള്ളതിനേക്കാൾ ദൂരമാണത്; വിശ്വസിച്ചു പോകാൻ കൃത്യമായ യാത്രാസൗകര്യങ്ങളില്ല, കുടുംബത്തിന്റെ ബജറ്റിൽ ഉൾപ്പെടാത്ത അധിക ഫീസും ചിലവുകളും വേറെ. സ്കൂൾ പഠനം അവസാനിപ്പിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ ഒരിടത്തും തുറന്നുപറയുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഒരു പുഴ പെട്ടെന്ന് കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നതിന് പകരം നിശ്ശബ്ദമായി വറ്റിപ്പോകുന്നതുപോലെ, അവൻ പതിയെ സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് നിർത്തുന്നു.

ഏറ്റവും പുതിയ സ്കൂൾ സെൻസസ്

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും പുതിയ സ്കൂൾ സെൻസസ് കണക്കുകൾ പ്രകാരം, കുട്ടികളുടെ പ്രായം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് കൊഴിഞ്ഞുപോക്കിന്റെ തോത് അതിവേഗം ഉയരുന്നതായി കാണാം. പ്രൈമറി തലത്തിൽ (ക്ലാസ് 1 മുതൽ 5 വരെ) കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് നിരക്ക് വെറും 0.3 ശതമാനം മാത്രമാണ്. കുട്ടികളെ കൃത്യമായി സ്കൂളുകളിൽ എത്തിക്കാനും അവിടെ നിലനിർത്താനും പതിറ്റാണ്ടുകളായി നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളുടെ വിജയമാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അപ്പർ പ്രൈമറി തലത്തിൽ (ക്ലാസ് 6 മുതൽ 8 വരെ) ഈ നിരക്ക് 3.5 ശതമാനമായി ഉയരുന്നു. ഇത് താരതമ്യേന കുറവാണെങ്കിലും വർധന വ്യക്തമാണ്. തുടർന്ന് സെക്കൻഡറി തലത്തിലേക്ക് (ക്ലാസ് 9, 10) എത്തുമ്പോൾ കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് നിരക്ക് ഒറ്റയടിക്ക് 11.5 ശതമാനത്തിലേക്ക് കുതിച്ചുയരുന്നു. ഇത് അപ്പർ പ്രൈമറി നിരക്കിന്റെ നാലിരട്ടിയും പ്രൈമറി തലത്തേക്കാൾ മുപ്പത് ഇരട്ടിയിലധികവുമാണ്.

ഒരു ക്ലാസിൽ നിന്ന് അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന നിരക്കുകളും ഇതേ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്. പ്രൈമറി സ്കൂൾ പൂർത്തിയാക്കുന്ന കുട്ടികളിൽ 92.2 ശതമാനം പേരും അപ്പർ പ്രൈമറിയിലേക്ക് കടക്കുന്നുണ്ട്. അപ്പർ പ്രൈമറി പൂർത്തിയാക്കുന്നവരിൽ 86.6 ശതമാനം പേർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിലേക്കും എത്തുന്നു. എന്നാൽ, സെക്കൻഡറി സ്കൂളിലെത്തുന്ന കുട്ടികളിൽ 75.1 ശതമാനം പേർക്ക് മാത്രമേ ഹയർ സെക്കൻഡറിയിലേക്ക് (ക്ലാസ് 11, 12) കടക്കാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, പത്താം ക്ലാസ് വരെ എത്തുന്ന നാലിൽ ഒരു കുട്ടിക്ക് തൊട്ടടുത്ത വർഷം പതിനൊന്നാം ക്ലാസിലേക്ക് പഠനം തുടരാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.

14 മുതൽ 16 വയസ്സുവരെയുള്ള പ്രായത്തിൽ

നേരത്തെയുള്ള ഘട്ടങ്ങളിലെ മാറ്റങ്ങൾ താരതമ്യേന സുഗമമായിരിക്കെ, 14 മുതൽ 16 വയസ്സുവരെയുള്ള പ്രായത്തിൽ ഇത്ര വലിയൊരു കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഇതിന്റെ ഒരു കാരണം അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളിലെ കുറവാണ്. പ്രൈമറി സ്കൂളുകളെ അപേക്ഷിച്ച് സെക്കൻഡറി സ്കൂളുകളുടെ എണ്ണം വളരെ കുറവാണ്; അവ കൂടുതൽ അകലങ്ങളിലാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അതുകൊണ്ട് പ്രൈമറി ഘട്ടത്തിൽ നടന്നുപോയിരുന്ന പല കുട്ടികൾക്കും പിന്നീട് ദീർഘദൂര യാത്രകൾ ഭാരമായി മാറുന്നു. പലപ്പോഴും ഒരു ബസ് ചാർജ്ജ് നൽകാനോ സൈക്കിൾ വാങ്ങി നൽകാനോ കുടുംബത്തിന് ശേഷിയുണ്ടാകില്ല.

രണ്ടാമത്തെ കാരണം സാമ്പത്തികമാണ്. കൗമാരപ്രായത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ സാധിക്കും. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളിൽ, സ്കൂൾ പഠനം തുടരുന്നതിന് പകരം കുട്ടി ജോലി ചെയ്ത് വരുമാനം കണ്ടെത്തുകയോ വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായിക്കുകയോ ചെയ്യണമെന്ന സമ്മർദ്ദം ഏറുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ കുടുംബങ്ങളിലെ മൂത്ത കുട്ടികൾക്ക്.പെൺകുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ച്, സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത ദീർഘദൂര യാത്രകളും ഈ പ്രായത്തിൽ വർധിച്ചുവരുന്ന സാമൂഹികമായ സമ്മർദ്ദങ്ങളും പഠനം മുടങ്ങാൻ വലിയൊരു കാരണമാകുന്നുണ്ട്.

ഡാറ്റ പരിശോധിക്കുന്ന വിദഗ്ധർ ഗൗരവകരമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നുണ്ട്: സെക്കൻഡറി തലത്തിൽ 11.5 ശതമാനം കൊഴിഞ്ഞുപോക്കും, വെറും 47.2 ശതമാനം മാത്രം നിലനിർത്തൽ നിരക്കും അതായത് സെക്കൻഡറി തലത്തിലെത്തുന്ന പകുതിയിൽ താഴെ കുട്ടികൾ മാത്രമേ പഠനം പൂർത്തിയാക്കുന്നുള്ളൂ) തുടരുകയാണെങ്കിൽ, 2030-ഓടെ സാർവത്രിക സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം കൈവരിക്കുക എന്ന ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയത്തിന്റെ (NEP) ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കാൻ ഇന്ത്യക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കില്ല.

പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ ഒരേ അപ്പർ പ്രൈമറി ക്ലാസിൽ തുല്യമായി പഠിച്ചു മുന്നേറിയ രണ്ട് കുട്ടികളുടെ കാര്യം ചിന്തിക്കുക. ഒരാൾ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിന് അടുത്താണ് താമസിക്കുന്നത്; യാത്രാച്ചെലവും പുസ്തകച്ചെലവും വഹിക്കാൻ ആ കുടുംബത്തിന് കഴിയും. രണ്ടാമത്തെ കുട്ടി ദൂരെയാണ് താമസിക്കുന്നത്; സ്കൂളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഓരോ അധിക രൂപയും ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഭക്ഷണച്ചെലവുമായാണ് മത്സരിക്കുന്നത്. പതിനാറാം വയസ്സിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഇവരിൽ ഒരാൾ മാത്രമേ സ്കൂളിൽ തുടരാൻ സാധ്യതയുള്ളൂ. ഈ വ്യത്യാസത്തിന് ആ കുട്ടികളുടെ കഴിവുമായോ പരിശ്രമവുമായോ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.

കൗമാരക്കാരിൽ നാലിലൊന്ന് പേരും

പത്താം ക്ലാസിലെത്തുന്ന ഇന്ത്യൻ കൗമാരക്കാരിൽ നാലിലൊന്ന് പേരും പതിനൊന്നാം ക്ലാസിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുൻപ് കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നു എന്ന കണക്ക് കൂടുതൽ പൊതുശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. കാരണം, ഇത് കുട്ടികളുടെ കഴിവില്ലായ്മയോ പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹക്കുറവോ കുടുംബത്തിന്റെ താല്പര്യമില്ലായ്മയോ അല്ല. മറിച്ച് ദൂരം, അധികച്ചെലവ്, സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക പ്രായത്തിൽ ഒന്നിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്.പത്താം ക്ലാസിലെത്തുന്ന ഇന്ത്യൻ കൗമാരക്കാരിൽ നാലിലൊന്ന് പേരും പതിനൊന്നാം ക്ലാസിലേക്ക് എത്തുന്നതിന് മുൻപ് കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്നു എന്ന കണക്ക് കൂടുതൽ പൊതുശ്രദ്ധ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. കാരണം, ഇത് കുട്ടികളുടെ കഴിവില്ലായ്മയോ പഠിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹക്കുറവോ കുടുംബത്തിന്റെ താല്പര്യമില്ലായ്മയോ അല്ല. മറിച്ച് ദൂരം, അധികച്ചെലവ്, സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ ഒരു പ്രത്യേക പ്രായത്തിൽ ഒന്നിച്ചു വരുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്.

ഒരു സമൂഹമെന്ന നിലയിൽ, “സ്കൂൾ കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് ഒരു പ്രശ്നമാണോ” എന്ന് മാത്രം ചോദിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല; അതൊരു പ്രശ്നമാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ കുട്ടികൾ കൊഴിഞ്ഞുപോകാൻ ഇടയാക്കുന്ന കൃത്യമായ കാരണങ്ങൾ—യാത്രാസൗകര്യങ്ങളുടെ അഭാവം, താങ്ങാനാവാത്ത ചെലവ്, അല്ലെങ്കിൽ സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത വഴികൾ—തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ, അതോ ഓരോ കൗമാരക്കാരനായി നിശ്ശബ്ദമായി പുറന്തള്ളപ്പെടുകയാണോ എന്നതാണ് നാം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം.