അച്ഛൻ, സ്വന്തമായി ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോയ മനുഷ്യൻ
സന്തോഷ് നായർ പറയുന്നു നമ്മൾ അച്ഛന്മാരെ മനസ്സിലാക്കുന്ന രീതിയിൽ വിചിത്രമായ ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. അവരുടെ കർക്കശ സ്വഭാവം കണ്ട ശേഷമാണ് നമ്മൾ അവരുടെ ആർദ്രത ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അവർ നമ്മൾ ചോദിച്ചത് നിരസിച്ച സമയങ്ങൾ നമ്മൾ ഓർക്കാറുണ്ട്; എന്നാൽ നമുക്കുള്ളത് നൽകാൻ അവർ എന്തൊക്കെയാണ് ഇതിനകം വേണ്ടെന്നുവെച്ചതെന്ന് നമ്മൾ അപൂർവ്വമായേ ചോദിക്കാറുള്ളൂ.
ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി ഒരിക്കൽ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു, “അച്ഛൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരിക്കലും കരയാത്തത്?” അമ്മ വാതിൽപ്പടിയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ അച്ഛൻ ഒരു പഴയ ചെരുപ്പ് നന്നാക്കിക്കൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഒരുപക്ഷേ അച്ഛൻ കരയുന്നുണ്ടാകാം, പക്ഷേ നമ്മൾ എപ്പോഴും അത് കാണുന്നില്ലെന്നേയുള്ളൂ.” കുട്ടി അല്പനേരം ആലോചിച്ച ശേഷം അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു. “എങ്കിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ എന്തിനാണ് ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്?” അമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു, “ചിലപ്പോൾ ഒരുപാട് ആശങ്കകൾ ചുമലിലേറ്റുന്നവർക്ക് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാൻ മറന്നുപോകും.” കുട്ടി അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അരികിലിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ തന്റെ കൈ കുട്ടിയുടെ തലയിൽ വെച്ചു. ആ ലളിതമായ സ്പർശനത്തിൽ എത്രത്തോളം സ്നേഹമാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്ന് ആ കുട്ടി അറിഞ്ഞില്ല. വാക്കുകളിലൂടെ അത് കേൾക്കാൻ തന്റെ മകൻ എത്രത്തോളം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ആ അച്ഛൻ അറിഞ്ഞില്ല.
സ്നേഹ പ്രകടനം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലൂടെ
നമ്മൾ അച്ഛന്മാരെ മനസ്സിലാക്കുന്ന രീതിയിൽ വിചിത്രമായ ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. അവരുടെ കർക്കശ സ്വഭാവം കണ്ട ശേഷമാണ് നമ്മൾ അവരുടെ ആർദ്രത ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അവർ നമ്മൾ ചോദിച്ചത് നിരസിച്ച സമയങ്ങൾ നമ്മൾ ഓർക്കാറുണ്ട്; എന്നാൽ നമുക്കുള്ളത് നൽകാൻ അവർ എന്തൊക്കെയാണ് ഇതിനകം വേണ്ടെന്നുവെച്ചതെന്ന് നമ്മൾ അപൂർവ്വമായേ ചോദിക്കാറുള്ളൂ. മക്കൾക്ക് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ ഒരു അച്ഛൻ വർഷങ്ങളോളം ഒരേ ഷർട്ട് തന്നെ ധരിച്ചേക്കാം. മറ്റുള്ളവർക്ക് കഴിക്കാൻ തികയുന്ന ഭക്ഷണം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നതുകൊണ്ട് തനിക്ക് വിശപ്പില്ല എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞേക്കാം. ക്ഷീണിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, ചെയ്തുതീർക്കാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികൾ കേട്ട്, അവ എങ്ങനെ ചെയ്തുതീർക്കാമെന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി ആലോചിച്ചു തുടങ്ങുന്നവരുണ്ടാകാം. എല്ലാ അച്ഛന്മാരും ഇങ്ങനെയല്ല ജീവിക്കുന്നത്, എങ്കിലും പലരും സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പഠിച്ചത് വാത്സല്യത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലൂടെയാണ്. ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ എവിടെയോ വെച്ച് അവരുടെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ വളരെ ചെറുതായി മാറുന്നു; ഒടുവിൽ അവർ പോലും അവ ശ്രദ്ധിക്കാതെയാകുന്നു.
നമ്മൾ ചെറുപ്പമായിരിക്കുമ്പോൾ ഈ നിശ്ശബ്ദതയെ എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നത് എന്ന് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. നമ്മൾ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് അച്ഛൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ അതിൽ സംശയമാണ് കേൾക്കുന്നത്. എപ്പോൾ തിരിച്ചെത്തുമെന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, അത് നിയന്ത്രണമായി നമുക്ക് തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ ചെലവുകളെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുമ്പോൾ, അതൊരു വിമർശനമായി നമ്മൾ കാണുന്നു. ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ ആകുലത നമ്മൾ അപൂർവ്വമായേ കേൾക്കാറുള്ളൂ. ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശങ്ക മോശമായ രീതിയിലാകാം പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദേഷ്യം ന്യായീകരിക്കാനാവാത്തതുമാകാം. സ്നേഹം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം ചെയ്യുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിയാകണമെന്നില്ല. എങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന പല സംഭാഷണങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ, “നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു” എന്ന് പറയാൻ പഠിക്കാത്ത ഒരു മനുഷ്യനുണ്ടാകും. അതിന് പകരം അദ്ദേഹം പറയും, “നേരത്തെ വീട്ടിലെത്തണം.” അച്ഛന് തന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് കുട്ടി അവിടെ നിന്ന് നടന്നകലുന്നു.
എന്നാൽ, സ്വന്തം വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഒരു അച്ഛന് ഇത്രയധികം പ്രയാസം തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? ഒരുപക്ഷേ, വേദന ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്നതാണ് കരുത്ത് എന്ന് ചെറുപ്പം മുതലേ അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടാകാം. വീഴുമ്പോൾ കരയരുതെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ഭയപ്പെടുമ്പോൾ, ആൺകുട്ടികൾ ധൈര്യമുള്ളവരായിരിക്കണമെന്ന് ആരോ ഓർമ്മിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. വളർന്നപ്പോൾ, എത്ര സമ്പാദിക്കുന്നു, എത്ര പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ എത്രത്തോളം സംരക്ഷിക്കുന്നു എന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂല്യം അളക്കപ്പെട്ടത്. പതുക്കെ, കുടുംബത്തിന് തന്റെ കരുത്ത് ആവശ്യമാണെന്നും തന്റെ ബലഹീനതയ്ക്ക് അവിടെ സ്ഥാനമില്ലെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. ദുഃഖങ്ങൾ സ്വകാര്യമായി ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ അദ്ദേഹം പഠിച്ചു; ഒടുവിൽ ആ നിശ്ശബ്ദത എത്രത്തോളം ശീലമായി മാറിയെന്നാൽ, സന്തോഷത്തിന് പോലും വാക്കുകൾ കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമായി.
തനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ഒരിക്കലും ചോദിക്കാറില്ല
ഇവിടെ കൂടുതൽ ആഴമേറിയ ഒരു സങ്കടമുണ്ട്. കുടുംബത്തിന് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ചെലവഴിച്ചേക്കാം, എന്നിട്ടും തനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ഒരിക്കലും ചോദിക്കാറില്ല. സ്കൂൾ ഫീസും മരുന്നുകളും പിറന്നാളുകളും വീട്ടുചെലവുകളും അദ്ദേഹം ഓർമ്മിക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തമായി എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിക്കുമ്പോൾ, പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന് ഉത്തരമുണ്ടാകില്ല. ഒരുപക്ഷേ യാത്ര ചെയ്യാനോ, സംഗീതം പഠിക്കാനോ, ഒരു നദിക്കരയിൽ ഇരിക്കാനോ, ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഒരു ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് ചെലവഴിക്കാനോ അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ആ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒറ്റ വലിയ ത്യാഗത്തിലൂടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടതല്ലായിരിക്കാം. ഓരോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്കൊപ്പമായി അവ പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായതാണ്. അവ മാഞ്ഞുപോയത് ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുകൊണ്ട്, അദ്ദേഹം തന്നെ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെയായി.
ഇത് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുയർത്തുന്നു. ഒരു അച്ഛന്റെ ത്യാഗം എപ്പോഴും സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രകടനമാണോ, അതോ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സ്വയം മറന്നുപോകാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായി അത് മാറുന്നുണ്ടോ? മക്കൾക്ക് എല്ലാം നൽകുന്ന മാതാപിതാക്കളെ നമ്മൾ ആദരിക്കുന്നു. ആഴമേറിയ ബഹുമാനം അർഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയായാണ് പ്രാചീന ഉപദേശങ്ങൾ അച്ഛനെ കാണുന്നത്. എന്നാൽ ബഹുമാനം എന്നത് ഒരു വ്യക്തി തന്റെ കടമകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞുപോകുന്നതിന് കാരണമാകരുത്. ഭയങ്ങളും നിരാശകളും പൂർത്തിയാകാത്ത സ്വപ്നങ്ങളും മനസ്സിലാക്കപ്പെടാനുള്ള ആഗ്രഹവുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ കൂടിയാണ് അച്ഛൻ. കുടുംബത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് നൽകാനാകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ കരുണ മറ്റൊരു സമ്മാനമായിരിക്കില്ല; മറിച്ച് താൻ കുടുംബത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തി എന്ന് തോന്നാതെ തന്നെ ക്ഷീണിക്കാനും, അനിശ്ചിതത്വത്തിലാകാനും, സങ്കടപ്പെടാനുമുള്ള അനുവാദമായിരിക്കും.
ALSO READ : കെ. ആർ. ഉഷാകുമാരി: 20 വർഷത്തോളം വിദ്യാർത്ഥികളെ തേടി പുഴ കടന്നെത്തിയ അധ്യാപിക
നമ്മൾ വളരുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ധാരണ എങ്ങനെ മാറുന്നു എന്ന് ഞാൻ പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാല്യത്തിൽ അച്ഛന് എല്ലാം അറിയാമെന്ന് നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നു. കൗമാരത്തിൽ അവർക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലെന്ന് നമ്മൾ കരുതാൻ തുടങ്ങുന്നു. പിന്നീട് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, വിശദീകരണങ്ങളില്ലാതെ അവർ മുൻപ് എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളുടെ ഭാരം നമ്മൾ തിരിച്ചറിയാൻ തുടങ്ങുന്നു. പഴയ ഒരു തർക്കം ഓർക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അതിന് പിന്നിലെ ആകുലത നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഒരു നിരസിക്കൽ ഓർക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം നേരിട്ടിരുന്ന സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ തിരിച്ചറിവ് ചിലപ്പോൾ എത്തുന്നത്, നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആ സംഭാഷണം ഇനി സാധ്യമല്ലാതാകുമ്പോഴാണ്. വർഷങ്ങളോളം ‘അച്ഛൻ’ എന്ന് മാത്രം കണ്ട് പരിചയിച്ച ശേഷമാണ്, നമ്മൾ ആ അച്ഛനുള്ളിലെ മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്തിത്തുടങ്ങുന്നത്.
നമ്മൾ അപൂർവ്വമായേ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു സത്യവുമുണ്ട്. അച്ഛന്മാരും തെറ്റുകൾ വരുത്താറുണ്ട്. ചിലർ അകലം പാലിക്കുന്നു, ചിലർ ദേഷ്യപ്പെടുന്നു, ചിലർ മക്കൾക്ക് ആവശ്യമായ വാത്സല്യം നൽകുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു. അവരുടെ ത്യാഗങ്ങൾ ആ മുറിവുകളെ മായ്ച്ചുകളയുന്നില്ല. ഒരു സൗമ്യമായ വാക്ക് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്ന കുട്ടി, അച്ഛൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം എല്ലാ പരുക്കൻ വാക്കുകളും മറക്കണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാനാവില്ല. രണ്ട് സത്യങ്ങളും നിലനിൽക്കാൻ നമ്മൾ അനുവദിക്കുമ്പോഴായിരിക്കാം സ്നേഹം കൂടുതൽ സത്യസന്ധമാകുന്നത്. ഒരു അച്ഛൻ ആഴത്തിൽ സ്നേഹിച്ചിരിക്കാം, എന്നിട്ടും അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കാം. ഒരു കുട്ടിക്ക് വേദനിച്ചിരിക്കാം, എന്നിട്ടും നന്ദിയുണ്ടാകാം. എല്ലാം തികഞ്ഞതായിരുന്നു എന്ന് നടിക്കേണ്ടതില്ല മനസ്സിലാക്കാൻ.
വളർന്ന മക്കൾ അവരുടെ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധനായ അച്ഛനെ സങ്കൽപ്പിക്കുക. മരുന്ന് കഴിച്ചോ, എന്തെങ്കിലും വേണോ, ബില്ലുകൾ അടച്ചോ എന്നൊക്കെ അവർ ചോദിക്കുന്നു. എല്ലാം ശരിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു. അടുത്തിടെ എന്താണ് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതെന്ന് ആരും ചോദിക്കുന്നില്ല. വീട് ബഹളങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന് ആരും ചോദിക്കുന്നില്ല. താൻ അവരുടെ അച്ഛനാകുന്നതിന് മുൻപുള്ള യുവത്വത്തിലെ ഒരു കഥ പറയാൻ ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ സംഭാഷണം മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കേട്ടിരിക്കുന്നു. വർഷങ്ങളോളം എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ, തന്നെ ആവശ്യമുള്ളവരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ലോകത്ത് എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിക്കുകയാണ്. തനിക്ക് നൽകാൻ ഒന്നും ബാക്കിയില്ലാത്തപ്പോൾ ആരാണ് അദ്ദേഹം?
ഇനിയും സമയമുള്ളപ്പോൾ നമ്മൾ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് ശ്രമിച്ചുനോക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു പ്രശ്നവും പരിഹരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടാതെ അച്ഛന്റെ അരികിലിരിക്കുക. ചെറുപ്പത്തിൽ എന്താകാനാണ് സ്വപ്നം കണ്ടതെന്ന് ചോദിക്കുക. എന്തിനെയാണ് ഭയപ്പെട്ടിരുന്നത്, എന്താണ് സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നത്, ഇപ്പോഴും എന്താണ് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കുക. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ തിരുത്താതെ കേൾക്കുക. അദ്ദേഹം ഇനി നമ്മോടൊപ്പം ഇല്ലെങ്കിൽ, നൽകിയ കാര്യങ്ങളിലൂടെയോ നൽകാൻ കഴിയാതെ പോയ കാര്യങ്ങളിലൂടെയോ മാത്രമല്ല, പൂർണ്ണനായ ഒരു മനുഷ്യനായി അദ്ദേഹത്തെ ഓർക്കുക. നിങ്ങളും ഒരു അച്ഛനാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ നിശ്ശബ്ദനായി ജീവിക്കുന്ന ആ വ്യക്തിയെ നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നവർ അറിയുന്നുണ്ടോ എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക.
അച്ഛന്റെ അരികിലിരിക്കുന്ന ആ കൊച്ചുകുട്ടിക്ക് പഴയ ചെരുപ്പുകൾക്ക് എന്തിനാണ് ഇത്ര പ്രാധാന്യമെന്ന് ഒരിക്കലും മനസ്സിലായേക്കില്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തന്റെ തലയിൽ പതിഞ്ഞ ആ കൈ അവൻ ഓർത്തേക്കാം; പരസ്പരം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അറിയാതെ പോയ ഒരു ആർദ്രത അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞേക്കാം. അച്ഛന്മാർ ഒരിക്കലും കരയുന്നില്ല എന്നതല്ല ഒരുപക്ഷേ ദുരന്തം. മറ്റുള്ളവരെ എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിപ്പിക്കാൻ കണ്ണീർ ഒളിപ്പിക്കണമെന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് പലരും ജീവിതം ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
നമ്മുടെ വീടുകളിലും എവിടെയോ, ഇതുവരെ ആരും ചോദിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യത്തിനായി ഒരു അച്ഛൻ ഇപ്പോഴും കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടാകാം.
അച്ഛാ, ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിച്ചാണ് അങ്ങ് ജീവിതം മുഴുവൻ ചെലവഴിച്ചത്. അങ്ങയ്ക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ആരെങ്കിലും ഒരിക്കലെങ്കിലും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ?