നമ്മുടെ കുട്ടികൾ എത്ര നേരം ഈ സ്ക്രീനുകൾക്ക് മുന്നിൽ ചിലവഴിക്കുന്നു? സർക്കാർ ഇത് അറിയുന്നുണ്ടോ?
ഉപകരണങ്ങളിൽ കുട്ടികൾ ചെലവഴിക്കുന്ന മണിക്കൂറുകളെക്കുറിച്ചും, എത്രപേർക്ക് ഇത് ദോഷകരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ടെന്നതിനെക്കുറിച്ചും രാജ്യത്ത് വിശ്വസനീയമായ ദേശീയ കണക്കുകൾ ഇല്ലെന്ന് സർക്കാരിന്റെ തന്നെ 2025-26 സാമ്പത്തിക സർവേ സമ്മതിക്കുന്നു. കുട്ടികൾക്കും യുവാക്കൾക്കുമിടയിലുള്ള ഡിജിറ്റൽ ആസക്തി വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഒരു ആശങ്കയാണെന്ന് അത് വിശേഷിപ്പിച്ചെങ്കിലും, എത്രപേരെ ഇത് ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കൃത്യമായി പറയാനായില്ലയെന്ന് നിങ്ങളുടെ ഇന്ത്യ-യുടെ പുതിയ പംക്തിയിൽ സന്തോഷ് നായർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
വൈകുന്നേരം ഏഴ് മണിക്ക്, തലവേദനയും ഒരു സഞ്ചി പച്ചക്കറികളുമായി രമേശ് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തുന്നു. ചെയ്യാൻ ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവന്റെ എട്ടുവയസ്സുകാരി മകൾ ചിണുങ്ങുകയാണ്. ടെലിവിഷൻ പരിപാടികൾ വിരസമാണ്, ഹോംവർക്ക് തീർന്നു, അമ്മ അടുക്കളയിൽ തിരക്കിലുമാണ്. ക്ഷീണിതരായ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് അച്ഛന്മാർ ചെയ്യുന്നത് അവനും ചെയ്യുന്നു. അവൻ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് ഒരു കാർട്ടൂൺ വെച്ചുകൊടുക്കുന്നു. വീട് നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു. അവൻ ഇരിക്കുന്നു, കണ്ണുകളടയ്ക്കുന്നു; അന്ന് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്ന ഏക ശബ്ദം പ്രഷർ കുക്കറിന്റെ വിസിൽ മാത്രമാണ്. അവൻ ഒരു കുറ്റവും ചെയ്തിട്ടില്ല. അവൻ ഇരുപത് മിനിറ്റ് സമാധാനം വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ഓരോ തലമുറയ്ക്കും അത് വാങ്ങാൻ അതിന്റേതായ വഴികളുണ്ടായിരുന്നു.
വിസിൽ മുഴങ്ങുന്നു, കാർട്ടൂൺ അവസാനിക്കുന്നു, മറ്റൊന്ന് തനിയെ തുടങ്ങുന്നു.
തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ എത്ര സമയം ഇങ്ങനെ ചെലവഴിക്കുന്നുവെന്ന് ഇന്ത്യയ്ക്ക് അറിയില്ല. ഇന്ത്യൻ വീടുകളിൽ ഏറ്റവുമധികം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ആശങ്കകളിലൊന്നിനെക്കുറിച്ച് പറയാനുള്ള ആദ്യത്തെ സത്യസന്ധമായ കാര്യം അതാണ്. ഉപകരണങ്ങളിൽ കുട്ടികൾ ചെലവഴിക്കുന്ന മണിക്കൂറുകളെക്കുറിച്ചും, എത്രപേർക്ക് ഇത് ദോഷകരമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ടെന്നതിനെക്കുറിച്ചും രാജ്യത്ത് വിശ്വസനീയമായ ദേശീയ കണക്കുകൾ ഇല്ലെന്ന് സർക്കാരിന്റെ തന്നെ 2025-26 സാമ്പത്തിക സർവേ സമ്മതിക്കുന്നു. കുട്ടികൾക്കും യുവാക്കൾക്കുമിടയിലുള്ള ഡിജിറ്റൽ ആസക്തി വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ഒരു ആശങ്കയാണെന്ന് അത് വിശേഷിപ്പിച്ചെങ്കിലും, എത്രപേരെ ഇത് ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കൃത്യമായി പറയാനായില്ല. എല്ലാം കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ഇത്രയധികം സായാഹ്നങ്ങളെ നിറയ്ക്കുന്ന ഒന്ന് അളക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നത് വിചിത്രമാണ്.
സർവേ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ സാവധാനം വായിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അമിതമായ സ്ക്രീൻ ഉപയോഗവും, നേർക്കുനേരെയുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ കുറവും, ദുർബലമായ മാനസികാരോഗ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അത് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. മാതാപിതാക്കൾക്ക് പലപ്പോഴും കാണാൻ കഴിയാത്ത അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അത് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു: സൈബർ ഭീഷണി, ഓൺലൈൻ തട്ടിപ്പ്, ഒരു വിരൽത്തുമ്പിൽ കുട്ടിക്ക് എത്തിച്ചേരാവുന്ന ചൂതാട്ട പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ എന്നിവയാണവ. ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ മുതിർന്നവരെയും ബാധിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അത് കൂട്ടിച്ചേർത്തു—നമ്മളിൽ പലരും ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു നിരീക്ഷണമാണത്. അതേസമയം, മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇതിനെക്കുറിച്ച് അവരുടേതായ ധാരണകളുണ്ട്. കമ്മ്യൂണിറ്റി പ്ലാറ്റ്ഫോമായ ‘ലോക്കൽ സർക്കിൾസ്’ നടത്തിയ സർവേയിൽ, രണ്ട് മാതാപിതാക്കളിൽ ഒരാൾ വീതം തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയ്ക്കോ സ്ട്രീമിംഗിനോ ഗെയിമിംഗിനോ അടിമകളാണെന്ന് കരുതുന്നതായി കണ്ടെത്തി. അതൊരു തോന്നലാണ്, വൈദ്യശാസ്ത്രപരമായ അളവുകോലല്ല; അങ്ങനെ തന്നെ അതിനെ വായിക്കുകയും വേണം. എന്നാൽ ഇത്രയധികം മാതാപിതാക്കൾ ഒരേ തോന്നൽ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ, ആ തോന്നൽ തന്നെ ഒരു വിവരമാണ്.
ALSO READ : നിങ്ങളും അവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം, എന്നാൽ അവൻ ചെയ്യുന്നതൊരു ജോലി മാത്രമോ
ഈ ചർച്ചകളിൽ ഉയർന്നുവന്ന ആശയങ്ങൾ തീവ്രമായവയല്ല, മറിച്ച് പ്രായോഗികമായവയായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടിക്ക് ലളിതമായ ഒരു ഫോൺ, അല്ലെങ്കിൽ പഠനത്തിന് മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ടാബ്ലെറ്റ്. കൃത്യമായ പരിധികളും ഫിൽട്ടറുകളും. ഓൺലൈൻ സുരക്ഷയെയും ക്ഷേമത്തെയും കുറിച്ച് സ്കൂളുകളിൽ പാഠങ്ങൾ, ഒപ്പം കളിക്കാൻ കൂടുതൽ സമയം. വീട്ടിൽ ഫോൺ ഇല്ലാത്ത ഇടങ്ങൾ. ഉപയോക്താക്കളുടെ പ്രായം പരിശോധിക്കുന്നതിനും തുടക്കം മുതൽ തന്നെ സുരക്ഷിതമായ ക്രമീകരണങ്ങൾ നൽകുന്നതിനും ആപ്പുകൾ നിർമ്മിക്കുന്ന കമ്പനികൾ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരായിരിക്കണമെന്ന ആവശ്യവും. ഈ പട്ടികയിൽ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ട കാര്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഫോൺ നിരോധിക്കാൻ ആരും ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. അതേ ഉപകരണം തന്നെയാണ് ഒരു കുട്ടിക്ക് ലൈബ്രറിയും അധ്യാപകനും ഭൂപടവും ദൂരെ താമസിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനെയും നൽകുന്നത്. സ്ക്രീൻ ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതല്ല ഒരിക്കലും ചോദ്യം. ആരാണ് അതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.
രമേശിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വന്നാൽ, അവിടെ കൂടുതൽ നിശ്ശബ്ദമായ മറ്റൊന്ന് സംഭവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മകൾ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ചോദിക്കുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നു. ഒരർത്ഥത്തിൽ അത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്, കാരണം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു ഉച്ചതിരിവ് ഒന്നുമില്ലായ്മയല്ല. ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ ഒരു കുട്ടി പഠിക്കുന്നത് വിരസതയിൽ നിന്നാണ്; അവിടെ ഒരു തീപ്പെട്ടി ഒരു തോണിയായും ഒരു മേഘം ഒരു കഥയായും മാറുന്നു. കാത്തിരിപ്പിലാണ് ക്ഷമ ജനിക്കുന്നത്. ഒരു സ്ക്രീൻ ഓരോ സെക്കൻഡിലും പുതിയ എന്തെങ്കിലും നൽകുന്നു; ഉടനടി ഒരു പ്രതിഫലം, കാത്തിരിപ്പില്ല, ശൂന്യതയുമില്ല. എന്നാൽ ആ ശൂന്യതയ്ക്ക് ചെയ്യാൻ ചില ജോലികളുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഒഴിവുനിമിഷത്തെയും നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു ഉപകരണം, ഒരു മനസ്സ് സ്വയം രൂപപ്പെടുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളെത്തന്നെ കവർന്നെടുത്തേക്കാം. ക്ലാസ്സുകളിൽ ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ കാണുന്നുണ്ടെന്ന് അധ്യാപകർ പറയുന്നു: ഒരു പാഠഭാഗം മുഴുവൻ ഇരുന്നു കേൾക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്ന കുട്ടികൾ, അല്ലെങ്കിൽ രാത്രി ഫോണിൽ ചെലവഴിച്ച ശേഷം ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോകുന്നവർ. ഉറക്കമായിരിക്കാം ഇതിന്റെ നിശ്ശബ്ദ ഇര; കാരണം പഠിക്കാനും ഓർമ്മിക്കാനും ശാന്തമായിരിക്കാനും വളരുന്ന ഒരു ശരീരത്തിന് ഉറക്കം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
കേൾക്കുന്നതിനേക്കാൾ വിശ്വസ്തതയോടെ കുട്ടികൾ അനുകരിക്കുന്നത് അവർ കാണുന്ന കാര്യങ്ങളെയാണ്. “ഭക്ഷണമേശയിൽ ഫോൺ വേണ്ട” എന്ന് പറയുകയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ മെസ്സേജുകൾ പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രക്ഷിതാവ് രണ്ടാമത്തെ പാഠമാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. മുതിർന്നവരും ഒട്ടും വ്യത്യസ്തരല്ല. ഒരു വരി രൂപപ്പെടുന്ന നിമിഷമോ ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ അടയുന്ന നിമിഷമോ നമ്മളിൽ പലരും ഫോണിലേക്ക് കൈ നീട്ടുന്നു; ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നമ്മൾ ഏതാണ്ട് മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു. നമ്മളെ കണ്ടു പഠിക്കുന്ന കുട്ടികളും അത് പഠിച്ചിട്ടില്ല എന്നതിൽ അതിശയിക്കാനില്ല.
രമേശ് ഒടുവിൽ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് തന്റെ മകളെ നോക്കി; തിളങ്ങുന്ന സ്ക്രീനിന് മുകളിൽ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവൾ, അച്ഛൻ നോക്കുന്നത് പോലും അറിയാത്തവിധം അതിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പെട്ടെന്ന്, ഒന്നുമില്ലാതിരുന്ന തന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒരു നീണ്ട ഉച്ചതിരിവിനെയും, അതിൽ നിന്ന് താൻ എന്താണ് സൃഷ്ടിച്ചെടുത്തതെന്നും ഓർത്തുപോയി.
കുട്ടിക്കാലത്ത്, ഒന്നുമില്ലാതിരുന്ന ഒരു ഉച്ചതിരിവ് കൊണ്ട് നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്തിരുന്നത്?