വാർദ്ധക്യത്തെ നേരിടാൻ ഇന്ത്യ സജ്ജം? കാത്തിരിക്കുന്നത് വലിയ പ്രതിസന്ധി

Old Age Man

ന്യൂഡൽഹി: യുണൈറ്റഡ് നേഷൻസ് പോപ്പുലേഷൻ ഫണ്ടിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ റിപ്പോർട്ടുകൾ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് രാജ്യം ഇതുവരെ അഭിമുഖീകരിക്കാത്ത വലിയൊരു സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണെന്നാണ്. ഇത് പ്രകാരം 2050 ആകുമ്പോഴേക്കും ഇന്ത്യയിലെ വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ എണ്ണം രാജ്യത്തെ ആകെ ജനസംഖ്യയുടെ 20 ശതമാനത്തിലധികമായി ഉയരുമെന്നാണ് കണക്കുകൾ. ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, 2046-ഓടെ ഇന്ത്യയിലെ കുട്ടികളുടെ എണ്ണത്തേക്കാൾ (15 വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവർ) കൂടുതലായിരിക്കും വയോധികരുടെ എണ്ണമെന്നും റിപ്പോർട്ട് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

വൃദ്ധരാകുന്ന’ രാജ്യം

വികസിത രാജ്യങ്ങളായ ജപ്പാനും ദക്ഷിണ കൊറിയയും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളുമെല്ലാം സാമ്പത്തികമായി സമ്പന്നമായ ശേഷമാണ് ജനസംഖ്യയിലെ വാർദ്ധക്യത്തെ നേരിട്ടത്. അതിനാൽ കൃത്യമായ പെൻഷൻ, ആരോഗ്യ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു. എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക സമൃദ്ധി പൂർണ്ണമായി കൈവരിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഇന്ത്യ അതിവേഗം പ്രായമാകുന്നു എന്നതാണ് സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധരെ ആശങ്കപ്പെടുത്തുന്നത്.

അതീവ ദയനീയം

40 ശതമാനത്തിലധികം വയോധികരും ജീവിക്കുന്നത് രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും ദരിദ്രമായ ചുറ്റുപാടുകളിലാണ്.

18.7 ശതമാനം ആളുകൾക്ക് പെൻഷനോ, സമ്പാദ്യമോ, കുടുംബത്തിന്റെ സഹായമോ അടക്കം യാതൊരുവിധ വരുമാന മാർഗ്ഗങ്ങളുമില്ല.

അസംഘടിത മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഭൂരിഭാഗം സാധാരണക്കാർക്കും വിരമിക്കൽ ആനുകൂല്യങ്ങളോ സ്ഥിരമായ പെൻഷനോ ലഭ്യമല്ല.

കുടുംബങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം

കാലങ്ങളായി വയോജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം കുടുംബങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ അണുകുടുംബങ്ങളുടെ വർധനവ്, തൊഴിൽ തേടിയുള്ള ദൂരദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റം, താങ്ങാനാവാത്ത ജീവിതച്ചെലവ് എന്നിവ കാരണം മാതാപിതാക്കളുടെ സംരക്ഷണം പലപ്പോഴും പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു. സ്നേഹമില്ലായ്മ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളെ തനിച്ചാക്കി പോകേണ്ടി വരുന്ന മക്കളുടെ എണ്ണം നാൾക്കുനാൾ കൂടുകയാണ്. സ്വന്തം കാര്യം നോക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലാതെ വീടുകളിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുന്ന വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ കാഴ്ച ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ നഗര-ഗ്രാമ വ്യത്യാസമില്ലാതെ വ്യാപകമാണ്.

നടപടി വേണം, അടിയന്തരമായി

വാർദ്ധക്യം വെറുമൊരു ജൈവിക ഘട്ടമല്ല, വലിയൊരു സാമ്പത്തിക-ആരോഗ്യ പരീക്ഷണമാണ്. 2046-ലെ ആ മഹാപ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് കണ്ണുതുറക്കാൻ രാജ്യം ഇനിയും കാത്തിരുന്നുകൂടാ. അസംഘടിത തൊഴിലാളികൾക്കുള്ള സാർവത്രിക പെൻഷൻ പദ്ധതികൾ, വയോജനങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകമായ സൗജന്യ ആരോഗ്യ പരിപാലന സംവിധാനങ്ങൾ , കെയർ ഹോമുകൾ എന്നിവ ഇപ്പോൾത്തന്നെ വിപുലീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ നയങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ഓരോ കുടുംബവും ചിന്തിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു—സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്ന തലമുറയ്ക്ക് കൃത്യമായ വരുമാനവും ആരോഗ്യ പരിരക്ഷയും പ്രാദേശിക പിന്തുണയും ഉറപ്പാക്കാൻ നമ്മൾ എത്രത്തോളം തയ്യാറെടുത്തിട്ടുണ്ട്?