ഇന്ത്യയിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയധികം മതങ്ങൾ ഉള്ളത്?

Representational Image

ഒരു പഴയ ഇന്ത്യൻ നഗരത്തിലെ ഒരു തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, നൂറുകണക്കിന് മീറ്ററുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ക്ഷേത്രം, ഒരു മുസ്ലീം പള്ളി, ഒരു ക്രിസ്ത്യൻ പള്ളി, ഒരു ഗുരുദ്വാര എന്നിവ കാണാം, ചിലപ്പോൾ ഒരേ റോഡിൽ, ചിലപ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള ഏതൊരു പഴയ
കെട്ടിടത്തിലും. ആരും അത് അങ്ങനെ ആസൂത്രണം ചെയ്തതല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളായി, ഒരു നഗരത്തിന്റെ ഭൂപടം പതുക്കെ നിറയുന്ന രീതിയിലാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

കഴിഞ്ഞ സെൻസസ് പ്രകാരം, ഏകദേശം 80 ശതമാനം ഇന്ത്യക്കാരും ഹിന്ദുക്കളും, 14 ശതമാനത്തിൽ അധികം മുസ്ലീങ്ങളും, ബാക്കിയുള്ളവർ ക്രിസ്ത്യാനികളും, സിഖുകാരും, ബുദ്ധമതക്കാരും, ജൈനരും, സൊരാഷ്ട്രിയക്കാരും, ജൂതന്മാരും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചെറിയ സമൂഹങ്ങളുമാണ്. അങ്ങനെ എഴുതിയാൽ, അത് ഒരു വലിയ ഗ്രൂപ്പായും നിരവധി ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളായും തോന്നാം. ആ വിവരണത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെന്ന് മന്ദഗതിയിലാക്കുന്നത് മൂല്യവത്താണ്.

നാല് പ്രധാന ലോക മതങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ ജനിച്ചു. ഹിന്ദുമതത്തിന് ഒരൊറ്റ സ്ഥാപകനും ഒരൊറ്റ ആരംഭ തീയതിയും ഇല്ല; ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു നീണ്ട, പാളികളായ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്നാണ് അത് വളർന്നത്. ബുദ്ധമതവും ജൈനമതവും ഏകദേശം 2,500 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ആചാരങ്ങളെയും അധികാരശ്രേണിയെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളായി ഉയർന്നുവന്നത് ഒരേ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. സിഖ് മതം വളരെ അടുത്തിടെയാണ് എത്തിയത്, പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പഞ്ചാബിൽ ഗുരു നാനാക്ക് സ്ഥാപിച്ചതാണ്. നാലെണ്ണവും എല്ലാ അർത്ഥവത്തായ അർത്ഥത്തിലും ഈ ദേശത്തിന്റേതാണ്.

മറ്റ് പ്രധാന വിശ്വാസങ്ങൾ പുറത്തുനിന്ന് ഇന്ത്യയിലെത്തി, ഇവിടെ സമയക്രമം പലപ്പോഴും ആളുകളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ക്രിസ്തുമതം സാധാരണയായി യൂറോപ്യൻ കോളനിവൽക്കരണത്തിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യയിലെത്തിയതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ അങ്ങനെയല്ല. ക്രിസ്തുമതം യൂറോപ്പിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും വ്യാപിക്കുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ്, യേശുവിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ, എഡി 52-ഓടെ സെന്റ് തോമസ് അപ്പോസ്തലൻ കേരള തീരത്ത് വന്നിറങ്ങിയതായി പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. വിശ്വാസം ആരംഭിച്ചതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, വടക്ക് കീഴടക്കലിലൂടെ അത് എത്തുന്നതിന് വളരെ മുമ്പുതന്നെ, അറബ് വ്യാപാരികൾ വഴി ഇസ്ലാം ഇന്ത്യയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ തീരത്ത് എത്തി; കേരളത്തിലെ ചേരമാൻ ജുമാ മസ്ജിദ് ലോകത്തിലെവിടെയും നിലനിൽക്കുന്ന ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന പള്ളികളിൽ ഒന്നായി പലപ്പോഴും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു.

ആയിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് പേർഷ്യയിൽ നിന്ന് മതപരമായ പീഡനങ്ങളിൽ നിന്ന് സൊറാസ്ട്രിയക്കാർ പലായനം ചെയ്യുകയും ഗുജറാത്തിൽ അഭയം നൽകുകയും ചെയ്തു; അവരുടെ പിൻഗാമികളായ പാർസികൾ ഭൂമിയിൽ അവശേഷിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സൊറാസ്ട്രിയൻ സമൂഹമായി തുടരുന്നു. കേരളത്തിലും കൊങ്കൺ തീരത്തും വളരെക്കാലമായി ചെറിയ, പുരാതന ജൂത സമൂഹങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നതിനാൽ, അവരുടെ വരവ് കൃത്യമായി ആർക്കും നിർണ്ണയിക്കാൻ കഴിയില്ല, കാരണം അത് ആധുനിക ഇസ്രായേലിനോ ലോകത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ ആധുനിക യഹൂദവിരുദ്ധതയ്‌ക്കോ വളരെ മുമ്പാണ്.

വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇന്ത്യയുടെ മതവൈവിധ്യം വളരെ കുറവാണ്, അതിൽ വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ ആകസ്മികവുമാണ്. അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും ഇന്ത്യയെ ഒരൊറ്റ രാഷ്ട്രീയ രാഷ്ട്രമെന്ന ആശയത്തേക്കാൾ പഴയതാണ്. അത് വ്യക്തമായ ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. ഒരു രാജ്യം എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയധികം മതപരമായ വ്യത്യാസം നിലനിർത്തുന്നത്, അത് രാജ്യത്തിന്റെ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കില്ലേ?

ഉത്തരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഭരണഘടനയിൽ നേരിട്ട് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. 25 മുതൽ 28 വരെയുള്ള ആർട്ടിക്കിളുകൾ ഓരോ പൗരനും അവരുടെ ഇഷ്ടമുള്ള മതം അവകാശപ്പെടാനും ആചരിക്കാനും പ്രചരിപ്പിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുനൽകുന്നു, കൂടാതെ ഒരു വിശ്വാസത്തെ മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ അനുകൂലിക്കാനുള്ള സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്വന്തം കഴിവിന് പരിധികൾ വയ്ക്കുന്നു. “മതേതരത്വം” എന്ന വാക്ക് 1976-ൽ ഭരണഘടനയുടെ ആമുഖത്തിൽ ഔപചാരികമായി ചേർത്തു, എന്നാൽ പൗരന്മാർക്ക് ഒരു മതം തിരഞ്ഞെടുക്കാത്ത ഒരു രാഷ്ട്രം എന്ന അടിസ്ഥാന ആശയം 1950-ൽ തന്നെ പ്രമാണത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.

ആ പ്രതിബദ്ധത നിരന്തരം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു, വാർത്തകളിൽ ഇടം നേടുന്ന രീതികളിലും അല്ലാത്ത രീതികളിലും. ഏത് ഉത്സവത്തിന് പൊതു അവധി ലഭിക്കുന്നു, ഏതാണ് ലഭിക്കാത്തത്. വിവാഹം, അനന്തരാവകാശം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ വ്യക്തിനിയമം സമൂഹത്തിനനുസരിച്ച് എങ്ങനെ വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ന്യൂനപക്ഷ സ്ഥാപനത്തിന് സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം മറ്റ് നിയമങ്ങളുമായി എങ്ങനെ താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. കോടതിമുറികളിലും നിയമസഭകളിലും സ്വീകരണമുറികളിലും വാദിക്കപ്പെടുന്ന തത്സമയവും വിവാദപരവുമായ ചോദ്യങ്ങളാണിവ, അവ വളരെക്കാലം തർക്കത്തിൽ തുടരും. ഒരു പേജുള്ള ഒരു വിശദീകരണക്കാരന് അവ പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല, അങ്ങനെ നടിക്കരുത്.

ഏതൊരു വാദത്തേക്കാളും ദൈർഘ്യമേറിയ കാഴ്ചപ്പാടാണ് ചരിത്രം നൽകുന്നത്. പുതിയ വിശ്വാസങ്ങൾ മായ്ക്കപ്പെടുന്നതിനുപകരം അവയെ സ്വാംശീകരിക്കാനും, മറ്റുള്ളവ സ്വീകരിക്കുന്നതിനുപകരം സ്വന്തം വിശ്വാസങ്ങൾ കയറ്റുമതി ചെയ്യാനും ഇന്ത്യ ആയിരത്തിലധികം വർഷങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു. ഇത്രയും വലിപ്പവും ഇത്രയും പഴയതുമായ ഒരു രാജ്യത്തിന് ഇത് തികച്ചും അസാധാരണമായ ഒരു മാതൃകയാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കാൻ ഇത് ഇതുവരെ സഹായിച്ചിട്ടില്ല. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ സ്ഥിരമായി വിള്ളൽ വീഴുന്നത് തടയാൻ ഇതുവരെ ഇത് സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇന്ത്യയുടെ മതഭൂപടം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായ മാർഗം അതായിരിക്കാം. ഒരു കഥയായോ, പരിഹരിക്കപ്പെടാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നമായോ അല്ല, മറിച്ച് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ആരും ജനിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ആരംഭിച്ച വളരെ നീണ്ട സംഭാഷണമായി, ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഇതേ മണ്ണിൽ, അതേ നഗരങ്ങളിൽ, ചിലപ്പോൾ അതേ തെരുവിൽ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള വിശ്വാസങ്ങളെ ഉൾപ്പെടുത്തി.

സംഭാഷണം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ആ തെരുവിൽ ഇപ്പോൾ താമസിക്കുന്നവർ ഇപ്പോഴും നിശബ്ദമായി, ഓരോ ബ്ലോക്കായി അത് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

Sources:

Census of India 2011, religion data;

Constitution of India, Articles 25-28 and the Preamble;

Historical records on the arrival of Christianity, Islam, Zoroastrianism and Judaism in India.