നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മൗലികാവകാശങ്ങൾ മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളൂവോ, അതോ ഭരണഘടനാപരമായ കടമകളും അറിയാമോ?

ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യക്കാരോടും അവരുടെ മൗലികാവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് ലഭിക്കും: അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, തുല്യതയ്ക്കുള്ള അവകാശം, അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം.

എന്നാൽ അതേ വ്യക്തിയോട് ഒരു മൗലിക കടമയെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചുനോക്കൂ. അതിനുശേഷം ഉണ്ടാകുന്ന നിശബ്ദത ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. ഭരണഘടന തിരികെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കാൾ, തങ്ങൾക്ക് എന്തൊക്കെ അവകാശങ്ങളാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളതെന്ന് മനഃപാഠമാക്കാനാണ് മിക്ക പൗരന്മാർക്കും എളുപ്പം.

എങ്കിലും, ഈ കടമകൾ ഭരണഘടനയുടെ ഭാഗമായി അനുച്ഛേദം 51A-ൽ (Article 51A) കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നിലവിൽ പതിനൊന്ന് മൗലിക കടമകളാണ് ഉള്ളത്

ഭരണഘടനയെയും ദേശീയപതാകയെയും ദേശീയഗാനത്തെയും ആദരിക്കുക.

സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് പ്രചോദനം നൽകിയ ഉദാത്തമായ ആശയങ്ങളെ പിന്തുടരുക.

രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരവും ഐക്യവും അഖണ്ഡതയും സംരക്ഷിക്കുക.

മതത്തിനും പ്രദേശത്തിനും അതീതമായി എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാർക്കുമിടയിൽ സൗഹാർദ്ദവും സാഹോദര്യവും വളർത്തുക.

നമ്മുടെ സമ്പന്നമായ സംയുക്ത സംസ്കാരത്തിന്റെ പൈതൃകം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക.

കാടുകൾ, തടാകങ്ങൾ, നദികൾ, വന്യജീവികൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന പ്രകൃതിപരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കുകയും മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക.

ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവവും അന്വേഷണ ത്വരയും മാനവികതയും വളർത്തിയെടുക്കുക.

പൊതുമുതൽ സംരക്ഷിക്കുകയും അക്രമം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക.

വ്യക്തിപരവും കൂട്ടായതുമായ എല്ലാ മേഖലകളിലും മികവിലേക്ക് ഉയരാൻ പരിശ്രമിക്കുക.

രാജ്യത്തെ സേവിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മുന്നോട്ടുവരിക.

പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേർത്തത്: ആറിനും പതിനാലിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള അവസരം ഒരുക്കുക.

ഈ കടമകൾ 1950-ൽ നിലവിൽവന്ന യഥാർത്ഥ ഭരണഘടനയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സർദാർ സ്വരൺ സിംഗ് കമ്മിറ്റിയുടെ ശുപാർശപ്രകാരം, 1976-ൽ 42-ാം ഭരണഘടനാ ഭേദഗതിയിലൂടെയാണ് ഇവ ഉൾപ്പെടുത്തിയത്. ഇവിടെ ഓർക്കേണ്ട ഒരു ചരിത്രപരമായ വസ്തുതയുണ്ട്: 1976 എന്നത് ദേശീയ അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ കാലഘട്ടമായിരുന്നു; മൗലികാവകാശങ്ങൾ പലതും താൽക്കാലികമായി റദ്ദാക്കപ്പെട്ട ഒരു സമയം. അതായത്, മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് തുലനം നൽകേണ്ട പൗരധർമ്മങ്ങൾ ഭരണഘടനയിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യ ചരിത്രത്തിൽ അവകാശങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഞെരുക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലത്തായിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പതിനൊന്നാമത്തെ കടമ വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം, 2002-ലാണ് ചേർത്തത്.

മിക്ക ആളുകളെയും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വസ്തുതയുണ്ട്: മൗലികാവകാശങ്ങളെപ്പോലെ കോടതികൾ വഴി നേരിട്ട് നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയുന്നവയല്ല മൗലിക കടമകൾ. “സ്വാതന്ത്ര്യസമര ആശയങ്ങളെ പിന്തുടർന്നില്ല” എന്നതിനാലോ, “ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവം കാട്ടിയില്ല” എന്നതിനാലോ ഒരാളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. ഇവ ക്രിമിനൽ കുറ്റങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് ധാർമ്മികവും പൗരപരവുമായ പ്രതിബദ്ധതകളായാണ് എഴുതിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്.

അതുകൊണ്ട് ഇവ വെറും വ്യർത്ഥമായ വാക്കുകളാണെന്ന് അർത്ഥമില്ല. പല ഘട്ടങ്ങളിലും, പ്രത്യേകിച്ച് പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും പൊതുമുതൽ സംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയമങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ കോടതികൾ മൗലിക കടമകളെ ആധാരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു പൗരനിൽ നിന്ന് ഭരണഘടന പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന മനോഭാവത്തിന്റെ വഴികാട്ടിയായാണ് കോടതികൾ ഇതിനെ കാണുന്നത്.

ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ ഇത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. “എനിക്ക് ഭരണകൂടത്തിൽ നിന്നും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും എന്തൊക്കെ ആവശ്യപ്പെടാം?” എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ് അവകാശങ്ങൾ ഉത്തരം നൽകുന്നത്. എന്നാൽ “ഈ രാജ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി ജീവിക്കുന്നതിനാൽ ഞാൻ തിരികെ എന്ത് നൽകണം?” എന്ന വ്യത്യസ്തമായ ചോദ്യമാണ് കടമകൾ ചോദിക്കുന്നത്. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കായി ശബ്ദമുയർത്തുകയും കടമകളെക്കുറിച്ച് ഒട്ടും ചിന്തിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പൗരൻ ഒരുപക്ഷേ നിയമം ലംഘിക്കുന്നില്ലായിരിക്കാം; എങ്കിലും ഭരണഘടന തന്നെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിന്റെ പകുതി ഭാഗം മാത്രമേ അയാൾ വായിക്കുന്നുള്ളൂ.

ഒരു പൊതു പാർക്ക്, റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്‌ഫോം, അല്ലെങ്കിൽ ബസ് സ്റ്റോപ്പ് പോലുള്ള ലളിതമായ കാര്യങ്ങൾ ചിന്തിക്കുക. അത് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കുന്നതും കേടുപാടുകൾ വരുത്താതിരിക്കുന്നതും ആരുടെയെങ്കിലും നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങിയല്ല, അവിടെ കാവൽ നിൽക്കാൻ പോലീസുകാരും ഉണ്ടാകില്ല. പൗരന്മാർ സ്വയം ഉത്തരവാദിത്തം കാണിക്കുമെന്ന അനുച്ഛേദം 51A-യുടെ നിശബ്ദമായ പ്രതീക്ഷയിലാണ് അത് നിലനിൽക്കുന്നത്.

എല്ലാ ചെറിയ വീഴ്ചകളെയും നിയമപരമായ കുറ്റങ്ങളാക്കി മാറ്റി, അവകാശങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നത് പോലെ കടമകളും നിർബന്ധപൂർവ്വം അടിച്ചേൽപ്പിക്കണമെന്ന് ഇതിനർത്ഥമില്ല; ജനാധിപത്യം സാധാരണയായി അതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാറുമില്ല. എന്നാൽ കോടതികൾ വഴി നിർബന്ധിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നതിനർത്ഥം അവ അപ്രധാനമാണെന്നല്ല. ഒരു രാജ്യം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് നിയമങ്ങളിലൂടെ മാത്രമല്ല, പൗരന്മാരുടെ ശീലങ്ങളിലൂടെ കൂടിയാണ്. ആരും നോക്കാനില്ലെങ്കിലും, ഒരു കോടതിക്കും ശിക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിലും, ഈ കടമകൾ പ്രധാനമാണെന്ന് കരുതി പൗരന്മാർ നിശബ്ദമായി പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴാണ് ആ ശീലങ്ങൾ രൂപപ്പെടുന്നത്.

അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ ഏതെങ്കിലും ഒരു അവകാശത്തിനായി ശക്തമായി നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഒന്നു നിന്നുകൊണ്ട് സ്വയം ചോദിക്കുക: ഭരണഘടനയുടെ അതേ താളുകളിൽ നിങ്ങളിൽ നിന്നും ചിലത് ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു കടമയുമുണ്ട്; അതെന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമോ