AQI
TV9 NETWORK LOGO
Default Image
Sign In

By signing in or creating an account, you agree with Associated Broadcasting Company's Terms & Conditions and Privacy Policy.

Latest newsKeralaCricketIndiaEntertainmentBusinessEducationSportsWeb StoriesPhoto GalleryLifestyleWorldTechnologyOpinion

68 ശതമാനം മരണങ്ങളും സംഭവിച്ച സ്ഥലം, റോഡപകടങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഭീകരത

നഗരമധ്യങ്ങളെക്കാൾ അപകടം പതിയിരിക്കുന്നത് ഗ്രാമങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള ഹൈവേകളിലാണ്; കാളവണ്ടിയെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ലോറികൾക്കിടയിലും, കുട്ടികൾ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന നടപ്പാതകളില്ലാത്ത റോഡുകളിലുമാണത്. 68.1 ശതമാനം മരണങ്ങൾക്കും കാരണം അമിതവേഗതയാണെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. റോഡിന് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അല്പം കൂടി ശക്തിയായി ആക്സിലേറ്ററിൽ അമർത്തിയ ഒരു കാൽപാദം മതി ആ ദുരന്തത്തിന്.

68 ശതമാനം മരണങ്ങളും സംഭവിച്ച സ്ഥലം, റോഡപകടങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ ഭീകരത
പ്രതീകാത്മക ചിത്രംImage Credit source: PTI / Photos
Arun Nair
Arun Nair | Published: 20 Nov 2026 | 08:43 AM

അവൻ്റെ പേര് സുരേഷ് എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുള്ള സംസ്ഥാന പാതയിൽ അവൻ എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂട്ടറിൽ ജോലിക്ക് പോകും. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ, തോളിൽ സ്കൂൾ ബാഗുമായി അവൻ്റെ മകൾ വീടിന്റെ ഗേറ്റിൽ അവനെയും കാത്തുനിൽക്കും. എന്നാൽ ഒരു വ്യാഴാഴ്ച അവൻ തിരിച്ചുവന്നില്ല. അയൽക്കാർ വീട്ടിൽ ഒത്തുകൂടി, എല്ലാവരുടെയും നാവുകളിൽ ഒരേ ഒരു വാചകം മാത്രം തങ്ങി നിന്നു “അതൊരു അപകടമായിരുന്നു.”

നമുക്ക് ഏറെ പരിചിതമായതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ വാക്ക് ആരുടെയും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ കടന്നുപോകുന്നു. ആരും കുറ്റക്കാരല്ല, ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല, അത് വെറുതെ സംഭവിച്ചുപോയതാണ് തുടങ്ങിയ ഒരു മുൻവിധിയാണ് ആ വാക്ക് നൽകുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ, മറ്റൊരു മുൻവിധിക്കും ഇന്ത്യ ഇത്രയധികം വില നൽകേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല.

2023-ൽ രാജ്യത്തെ റോഡുകളിൽ പൊലിഞ്ഞത്

കേന്ദ്ര ഉപരിതല ഗതാഗത-ഹൈവേ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, 2023-ൽ രാജ്യത്തെ റോഡുകളിൽ പൊലിഞ്ഞത് 1,72,890 ജീവനുകളാണ്. ഒരു വർഷത്തെ കണക്കെടുത്താൽ മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം ഇരുപത് പേർ, അതായത് ഓരോ മൂന്ന് മിനിറ്റിലും ഒരാൾ വീതം മരിക്കുന്നു. ഇത്രയും വലിയൊരു സംഖ്യയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, വെറുമൊരു യാദൃച്ഛികതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ‘അപകടം’ എന്ന വാക്ക് ശരിയാണോ എന്ന് നാം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മരിച്ചവർ ആരൊക്കെയാണെന്ന് ഔദ്യോഗിക റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്; നമ്മളിൽ പലരും കരുതുന്നതിന് വിപരീതമാണ് ആ കണക്കുകൾ. മരിച്ചവരിൽ 44.8 ശതമാനവും ഇരുചക്രവാഹന യാത്രികരായിരുന്നു. ഏകദേശം 20 ശതമാനം പേർ കാൽനടയാത്രക്കാരും. അതായത്, ഇരകളിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗവും വാഹനത്തിന്റെ സുരക്ഷാ കവചങ്ങളില്ലാത്ത സാധാരണക്കാരായിരുന്നു. ഒരു കാറിന് വാതിലുകളും മേൽക്കൂരയുമുണ്ട്; എന്നാൽ ഒരു സ്കൂട്ടറിന് യാത്രക്കാരൻ മാത്രമാണുള്ളത്. നടപ്പാതയുള്ളിടത്താകട്ടെ, ഒരു മനുഷ്യനും. മരിച്ചവരിൽ 85 ശതമാനവും പുരുഷന്മാരായിരുന്നു—പല കുടുംബങ്ങളുടെയും ഏക അത്താണികൾ. ഓരോ അക്കത്തിന് പിന്നിലും വരുമാനം നിലച്ചുപോയ ഓരോ കുടുംബമുണ്ട്. കൂടാതെ, ഈ മരണങ്ങളിൽ 9,489 പേർ കുട്ടികളായിരുന്നു എന്നതും നടുക്കുന്ന സത്യമാണ്.

68 ശതമാനം മരണങ്ങളും സംഭവിച്ച സ്ഥലം

ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കണക്കുകളും നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തും. ഗതാഗതക്കുരുക്കുകളും ബ്രേക്കുകളുടെ അലർച്ചയുമുള്ള നഗരങ്ങളിലാണ് റോഡ് മരണങ്ങൾ കൂടുതലെന്നാണ് നാം ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഏകദേശം 68 ശതമാനം മരണങ്ങളും സംഭവിച്ചത് ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലാണ്. ഏറ്റവും കൂടുതൽ മരണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയ നഗരമായ ഡൽഹിയിൽ 1,457 പേരാണ് മരിച്ചത്—രാജ്യത്തെ ആകെ മരണങ്ങളുടെ ഒരു ശതമാനത്തിൽ താഴെ മാത്രം. എന്നാൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ മരണങ്ങൾ നടന്ന ഉത്തർപ്രദേശിൽ 23,652 ജീവനുകളാണ് നഷ്ടമായത് (ആകെ മരണങ്ങളുടെ 13.7 ശതമാനം).

നഗരമധ്യങ്ങളെക്കാൾ അപകടം പതിയിരിക്കുന്നത് ഗ്രാമങ്ങൾക്ക് പുറത്തുള്ള ഹൈവേകളിലാണ്; കാളവണ്ടിയെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ലോറികൾക്കിടയിലും, കുട്ടികൾ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന നടപ്പാതകളില്ലാത്ത റോഡുകളിലുമാണത്. 68.1 ശതമാനം മരണങ്ങൾക്കും കാരണം അമിതവേഗതയാണെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. റോഡിന് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അല്പം കൂടി ശക്തിയായി ആക്സിലേറ്ററിൽ അമർത്തിയ ഒരു കാൽപാദം മതി ആ ദുരന്തത്തിന്.

നമുക്ക് വീണ്ടും ആ വാക്കിലേക്ക് വരാം. പല റോഡ് സുരക്ഷാ വിദഗ്ധരും ‘ആക്സിഡന്റ്’ (അപകടം) എന്നതിന് പകരം ‘ക്രാഷ്’ (കൂട്ടിയിടി/ദുരന്തം) എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. കാരണം, ഒരു ‘ക്രാഷിന്’ കൃത്യമായ കാരണങ്ങളുണ്ടാകും. അമിതവേഗത, ഡിവൈഡറുകളില്ലാത്ത റോഡ്, സിഗ്നലുകളില്ലാത്ത കവല, ഉറക്കമൊഴിച്ച് വണ്ടിയോടിക്കുന്ന ഡ്രൈവർ, മോശം അവസ്ഥയിലുള്ള വാഹനം, കൃത്യസമയത്ത് ആംബുലൻസ് എത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്ന ഒരു ജീവൻ—ഇവയെല്ലാം കാരണങ്ങളാണ്.

നാം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന വാക്കാണ് അടുത്തതായി എന്ത് സംഭവിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്. ഒരു സംഭവത്തെ ‘അപകടം’ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ നാം നിസ്സഹായരായി നെടുവീർപ്പിടുന്നു. എന്നാൽ അതൊരു ‘ക്രാഷ്’ ആണെന്ന് പറയുമ്പോൾ, എന്തൊക്കെ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇത് ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു എന്ന് നാം ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങും. രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം കാലക്രമേണ സുരക്ഷിതമായ റോഡുകൾ നിർമ്മിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

സുരേഷിന്റെ അയൽക്കാർ നല്ല മനുഷ്യരായിരുന്നു, അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അയൽക്കാർ ചെയ്യേണ്ട കടമകൾ അവർ ചെയ്തു. അവർ ആ വീട്ടിലേക്ക് ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നു, നിലത്തിരുന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു, “ഇതൊക്കെ വിധിയാണ്” എന്ന് അവന്റെ മകളോട് പറഞ്ഞു. അതിന് ഏതെങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് ശരിയല്ല. ഒരു വാക്കിന്റെ പിൻബലമില്ലാതെ ആർക്കും ഒരു മരണത്തെ താങ്ങാനാവില്ല. എങ്കിലും, ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നതിന് മുൻപേ ആ വാക്ക് അവിടെ തയ്യാറായിരുന്നു എന്നത് നാം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഡ്രൈവറുടെ തലയിൽ മാത്രം കെട്ടിവെക്കുന്നതും ശരിയല്ല

ഈ ദുരന്തങ്ങളുടെ മുഴുവൻ ഭാരവും ഒരു ഡ്രൈവറുടെ തലയിൽ മാത്രം കെട്ടിവെക്കുന്നതും ശരിയല്ല. ഡ്രൈവർക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്; ഒപ്പം ആ റോഡ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത എഞ്ചിനീയർക്കും, നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കേണ്ട ഉദ്യോഗസ്ഥനും, വാഹനം കൃത്യമായി പരിപാലിക്കേണ്ട ഉടമയ്ക്കും, അപകടത്തിൽപ്പെട്ടവർക്ക് എത്ര വേഗം സഹായം എത്തണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന സംവിധാനത്തിനും ഇതിൽ പങ്കുണ്ട്. റോഡ് സുരക്ഷ എന്നത് ഇവരുടെയെല്ലാം, ഒപ്പം റോഡ് ഉപയോഗിക്കുന്ന നമ്മൾ ഓരോരുത്തരുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 21 എല്ലാ പൗരന്മാർക്കും ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം ഉറപ്പുനൽകുന്നുണ്ട്. ആ ഉറപ്പ് വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അവസാനിക്കുന്നതല്ല; സ്കൂട്ടറിൽ പോകുന്ന ഒരാൾക്കൊപ്പവും സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന ഒരു കുട്ടിക്കൊപ്പവും അത് സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ട്.

ഈ കണക്കുകൾ പറയാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ കൂടി വായനക്കാർ അറിഞ്ഞിരിക്കണം. മരിച്ചവരിൽ എത്രപേർ ഹെൽമെറ്റോ സീറ്റ് ബെൽറ്റോ ധരിച്ചിരുന്നു എന്ന് ഈ റിപ്പോർട്ട് വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല; അതിനാൽ ഊഹാപോഹങ്ങൾ നടത്തുന്നത് ശരിയല്ല. എന്നാൽ ഇവ രണ്ടും നിർബന്ധമാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള നിയമങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത് അവ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഫലപ്രദമായതുകൊണ്ടാണെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം

ഈ കണക്കുകളിലെ ഏറ്റവും അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്ന കാര്യം, ഇരകളാക്കപ്പെട്ടവർ എത്രത്തോളം സാധാരണക്കാരായിരുന്നു എന്നതാണ്. നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ പോക്കറ്റിൽ ഒരു ഫോണും, വൈകുന്നേരത്തേക്ക് ചില പദ്ധതികളുമായി ദിവസം തുടങ്ങിയവരായിരുന്നു അവരും. നമ്മളിൽ മിക്കവരും എല്ലാ ദിവസവും റോഡ് ഉപയോഗിക്കുന്നവരാണ്, നമ്മൾ അതീവ ജാഗ്രതയുള്ളവരാണെന്ന് കരുതുന്നവരുമാണ്. എന്നാൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരു ഘടകം മാത്രമാണ് നമ്മുടെ ജാഗ്രത. ബാക്കിയുള്ളവ നൽകേണ്ടത് നാം സഞ്ചരിക്കുന്ന റോഡും, ചുറ്റുമുള്ള ഗതാഗത സംവിധാനവും, ഇവ രണ്ടും നിയന്ത്രിക്കാൻ ചുമതലപ്പെട്ടവരുമാണ്.

അടുത്ത തവണ ഒരു റോഡ് ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അതിനെ ‘വിധി’ എന്ന് വിളിക്കുമോ, അതോ ‘എന്തൊക്കെ വ്യത്യസ്തമായി ചെയ്യാമായിരുന്നു’ എന്ന് ചോദിക്കുമോ?

Follow Us