ഇന്ത്യക്ക് ഒരു സംസ്ഥാനത്തെ മായിക്കാം, പക്ഷേ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് ഇന്ത്യയെ മായിക്കാനാകില്ല, കാരണം

Representational Image

2014-ൽ ആന്ധ്രാപ്രദേശ് സംസ്ഥാനം രണ്ടായി പിളർന്നു. സ്വന്തം തലസ്ഥാനം, സ്വന്തം സർക്കാർ, സ്വന്തം നിയമസഭ എന്നിവയുള്ള തെലങ്കാന ഇന്ത്യയുടെ 29-ാമത്തെ സംസ്ഥാനമായി. പാർലമെന്റ് നിയമം പാസാക്കി. അതിർത്തി മാറി. പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു സംസ്ഥാനം പൂർണ്ണമാകുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു.

ബാധിത സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു റഫറണ്ടവും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. സംസ്ഥാന നിയമസഭകളിൽ നിന്ന് ഏകകണ്ഠമായ സമ്മതം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ഭരണഘടന നൽകുന്ന അധികാരങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പാർലമെന്റ് ഭൂപടം പുനർനിർമ്മിച്ചു.
അത് നിയമപരമായി സാധ്യമല്ലെന്ന് തോന്നുകയാണെങ്കിൽ, അത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. ഭരണഘടനയുടെ ആദ്യ വരിയിൽ തന്നെ ഉത്തരം ഉണ്ട്: “ഇന്ത്യ, അതായത് ഭാരത്, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു യൂണിയനായിരിക്കും.” ഒരു ഫെഡറേഷനല്ല. ഒരു യൂണിയൻ.

ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം വിവർത്തനത്തിന്റെ ആകസ്മികതയല്ല. ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയിൽ മനഃപൂർവ്വം വാദിക്കപ്പെട്ടു, അത് ഡോ. ബി.ആർ. ഡ്രാഫ്റ്റിംഗ് കമ്മിറ്റിയുടെ അധ്യക്ഷനായ അംബേദ്കർ, “യൂണിയൻ” എന്ന വാക്ക് അവർ ആഗ്രഹിച്ചത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് വിശദീകരിച്ചു.

പരമ്പരാഗത അർത്ഥത്തിൽ, മുമ്പ് സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ സ്വമേധയാ ചേരാൻ സമ്മതിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നത് ഒരു ഫെഡറേഷനാണ്, 1787-ൽ പതിമൂന്ന് അമേരിക്കൻ കോളനികൾ ചെയ്തതുപോലെ. സ്വതന്ത്ര പാർട്ടികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു കരാറായിട്ടാണ് ഒരു ഫെഡറേഷൻ ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, യുക്തി പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ആ പാർട്ടികൾക്ക് അത് ഉപേക്ഷിക്കാനും തിരഞ്ഞെടുക്കാം – 1861-ൽ അമേരിക്കൻ സൗത്ത് ഉന്നയിച്ച വാദവും അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ പരിഹരിക്കാൻ പോരാടിയതും ഇതുതന്നെയാണ്. ആ ചരിത്രത്തെ അംബേദ്കർ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു, യുദ്ധത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ആദ്യം തന്നെ ചോദ്യം തുറന്നിടാതെ ഇന്ത്യയുടെ കരട് തയ്യാറാക്കിയവർ അത് പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം അസംബ്ലിയിൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.

അമേരിക്കൻ കോളനികൾ ഒരു ഫെഡറേഷനിൽ ചേർന്നതുപോലെ ഇന്ത്യയിലെ സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു യൂണിയനിൽ ചേർന്നിട്ടില്ലെന്ന് അംബേദ്കർ വാദിച്ചു. ഒരു സംസ്ഥാനവും പൂർണ്ണമായും പരമാധികാരമുള്ളതും സ്വതന്ത്രവുമായ ഒരു രാജ്യമായി നിലനിന്നില്ല, അയൽക്കാരുമായി ഒരു കരാറിൽ ഒപ്പിടാൻ സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഇന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളായി മാറിയ പ്രദേശങ്ങൾ പ്രവിശ്യകളും നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും ഒരു രാജ്യമായി സംയോജിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, സ്വതന്ത്ര രാഷ്ട്രങ്ങൾ ഉടമ്പടിയിലൂടെ ലയിക്കുന്നില്ല. തുല്യവും പരമാധികാരമുള്ളതുമായ പാർട്ടികൾക്കിടയിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ കരാറും ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, പിന്നീട് ഒരു ഭാഗത്തിനും അതിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ അവകാശമില്ലെന്ന് അംബേദ്കർ ന്യായവാദം ചെയ്തു. യൂണിയൻ ഒരു യൂണിയനാണ്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ അത് നശിപ്പിക്കാനാവാത്തതാണ്.

അതിനുശേഷം ഭരണഘടനാ പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ള രീതിയിൽ വ്യാഖ്യാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമേരിക്ക, നശിപ്പിക്കാനാവാത്ത സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു നശിപ്പിക്കാവുന്ന യൂണിയനായി മാറിയെന്ന് അവർ പറയുന്നു – സൈദ്ധാന്തികമായി വാഷിംഗ്ടണിന് പിരിച്ചുവിടാൻ കഴിയും, എന്നാൽ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന്റെയും അതിർത്തികൾ ഫെഡറൽ ഗവൺമെന്റിന് അതിന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇന്ത്യ വിപരീത ക്രമീകരണം നിർമ്മിച്ചു: നശിപ്പിക്കാനാവാത്ത സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു നശിപ്പിക്കാനാവാത്ത യൂണിയൻ. രാജ്യത്തെ മൊത്തത്തിൽ ഒരു സംസ്ഥാനത്തിനോ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സംയോജനത്തിനോ നിയമപരമായി പിരിച്ചുവിടാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ 2014-ൽ ആന്ധ്രാപ്രദേശ് ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെയോ, 1956-ൽ രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ ആന്തരിക ഭൂപടവും ഭാഷാടിസ്ഥാനത്തിൽ പുനർനിർമ്മിച്ചതുപോലെയോ, വ്യക്തിഗത സംസ്ഥാനങ്ങളെ പാർലമെന്റിന് വിഭജിക്കാനോ ലയിപ്പിക്കാനോ പുനർനാമകരണം ചെയ്യാനോ പുനർരൂപകൽപ്പന ചെയ്യാനോ കഴിയും.

ഇതൊരു ചെറിയ സാങ്കേതിക വ്യത്യാസമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് നൂറുകണക്കിന് നാട്ടുരാജ്യങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാനും, അതിന്റെ ആന്തരിക അതിർത്തികൾ പലതവണ പുനർനിർമ്മിക്കാനും, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ പൂർണ്ണമായും പുതിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനും കഴിഞ്ഞത്. ആ മാറ്റങ്ങളൊന്നും തന്നെ രാജ്യം തന്നെ നിലനിൽക്കാൻ അനുവദിക്കണമോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭരണഘടനാ പ്രതിസന്ധിക്ക് കാരണമായില്ല. നിയമപരമായി, സംസ്ഥാനങ്ങൾ യൂണിയന്റെ സ്വന്തം സൗകര്യത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്, അത് വീണ്ടും ചർച്ചകൾ നടത്തേണ്ട ഒരു യഥാർത്ഥ വിലപേശലിൽ പങ്കാളികളല്ല.

ആ അധികാരം വ്യക്തമായും യഥാർത്ഥ സംഘർഷവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാർലമെന്റിന് അതിർത്തി പുനർനിർമ്മിക്കാനാകുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ പാർലമെന്റിന് ഒടുവിൽ പ്രത്യേക പദവി മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സംസ്ഥാന സർക്കാർ, ആ ബന്ധത്തിലെ അസന്തുലിതാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ, സംസ്ഥാനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്രത്തോളം സ്വയംഭരണാവകാശം നിലനിർത്തുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. “യൂണിയൻ” എന്ന വാക്ക് വിഭജനത്തിന്റെ നിയമപരമായ ചോദ്യം പരിഹരിച്ചു. കേന്ദ്രത്തിനും സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കും ഓരോന്നും ദിവസേന എത്രത്തോളം അധികാരം ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വാദങ്ങളും പരിഹരിക്കുമെന്ന് അത് ഒരിക്കലും അവകാശപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

എന്നാൽ എഴുപത്തിയഞ്ച് വർഷമായി, വിഭജനത്തിലൂടെ, അഞ്ഞൂറിലധികം നാട്ടുരാജ്യങ്ങളുടെ സംയോജനത്തിലൂടെ, ഭാഷാ കലാപങ്ങളിലൂടെ, കലാപങ്ങളിലൂടെ, പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പുതിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കായുള്ള ആവശ്യങ്ങൾ വഴി, കോർ ഡിസൈൻ നിലനിൽക്കുന്നു. ഓരോ തവണയും, രാജ്യം ഒരു രാജ്യമായി തുടരാൻ അനുവദിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനുപകരം അതിന്റെ ആന്തരിക രേഖകൾ ക്രമീകരിച്ചു.

അതിനാൽ, അടുത്ത തവണ ഒരു പുതിയ സംസ്ഥാനം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെടുമ്പോഴോ, പഴയ അതിർത്തി പുനർനിർമ്മിക്കുമ്പോഴോ, യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് പ്രയോഗിക്കുന്നതെന്ന് ഓർമ്മിക്കേണ്ടതാണ്. യൂണിയന് ഭീഷണിയല്ല. 1949-ൽ, മനഃപൂർവ്വം, അതിനായി തിരഞ്ഞെടുത്ത പദത്തിൽ നേരിട്ട് സംയോജിപ്പിച്ച, യൂണിയന് എല്ലായ്പ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ശക്തി.