Opinion Analysis | 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് തന്നെ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായതല്ലേ? രണ്ടര വർഷത്തിന് ശേഷം ആ ജനുവരിയിൽ മാറിയതെന്ത്

Opinion Analysis

1950 ജനുവരി 26 രാവിലെ കൃത്യം 10:18, ഡൽഹി ഗവൺമെൻ്റ് ഹൗസിലെ ദർബാർ ഹാളിൽ സി. രാജഗോപാലാചാരി ഒരു പ്രഖ്യാപനം വായിച്ചു; തുടർന്ന് നിശബ്ദമായി തൻ്റെ പദവിയിൽ നിന്ന് വിരമിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ അവസാനത്തെ ഗവർണർ ജനറലായിരുന്നു അദ്ദേഹം. മിനിറ്റുകൾക്കകം ഡോ. രാജേന്ദ്ര പ്രസാദ് സത്യപ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലി രാജ്യത്തിന്റെ പ്രഥമ രാഷ്ട്രപതിയായി അധികാരമേറ്റു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ 31 ഗൺ സല്യൂട്ടുകൾ മുഴങ്ങി.

ഓരോ റിപ്പബ്ലിക് ദിനത്തിലും നാം ആഘോഷിക്കുന്നത് ആ നിമിഷമാണ്. എന്നാൽ നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും ചിന്തിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യം ഇത് ഉയർത്തുന്നുണ്ട്: 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് തന്നെ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായതല്ലേ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ രണ്ടര വർഷത്തിനു ശേഷം വന്ന ആ ജനുവരി പ്രഭാതത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് മാറിയത്?

ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ ഉത്തരം ഇതാണ്: ഇന്ത്യ ആർക്കാണ് മറുപടി നൽകേണ്ടിയിരുന്നത് എന്നതിലായിരുന്നു ആ മാറ്റം.

1947-നും 1950-നും ഇടയിൽ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഒരു സമ്പൂർണ്ണ ‘റിപ്പബ്ലിക്’ ആയിരുന്നില്ല. അന്നത്തെ ഇന്ത്യ ഒരു ‘ഡൊമിനിയൻ’ പദവിയിലായിരുന്നു — അതായത്, സ്വയംഭരണാധികാരമുണ്ടെങ്കിലും സാങ്കേതികമായി അതൊരു ഭരണഘടനാപരമായ രാജവാഴ്ചയായിരുന്നു. ബ്രിട്ടനിലെ ജോർജ്ജ് ആറാമൻ രാജാവ് രേഖകളിൽ ഇന്ത്യയുടെയും രാജാവായി തുടർന്നു. ലോകത്തിന്റെ മറ്റൊരറ്റത്തിരിക്കുന്ന ഒരു രാജാവിന്റെ പ്രതിനിധിയായി ഇവിടെ ഗവർണർ ജനറൽ ഭരണം നടത്തി — ആദ്യം മൗണ്ട് ബാറ്റൺ പ്രഭുവും പിന്നീട് രാജഗോപാലാചാരിയും. ഇന്ത്യ തള്ളിക്കളഞ്ഞ അതേ കൊളോണിയൽ ഭരണകൂടം നിർമ്മിച്ച, പഴയ 1935-ലെ ‘ഗവൺമെന്റ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ആക്റ്റ്’ അനുസരിച്ചായിരുന്നു അതുവരെയും രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണം. അന്ന് ഇന്ത്യക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ഭരണഘടനയോ രാഷ്ട്രപതിയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പരമാധികാരം ഔപചാരികമായി അപ്പോഴും പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിവരുന്ന ഒരു കിരീടത്തിലായിരുന്നു നിക്ഷിപ്തമായിരുന്നത്.

ALSO READ:

ഒരു റിപ്പബ്ലിക് സൃഷ്ടിക്കുന്ന വ്യത്യാസം കൃത്യമായി അതാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല അതിന്റെ വ്യത്യാസം — കാരണം സ്വാതന്ത്ര്യം ഇന്ത്യക്ക് അതിനകം ലഭിച്ചിരുന്നു. ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത പദവി പരമ്പരാഗതമായി കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടാത്ത ഭരണസംവിധാനത്തെയാണ് റിപ്പബ്ലിക് എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ജനിച്ച കുടുംബത്തിന്റെയോ രക്തബന്ധത്തിന്റെയോ പേരിൽ റിപ്പബ്ലിക്കിൽ ആരും രാജ്യത്തലവനാകുന്നില്ല. ജനങ്ങളോ അവരുടെ ജനപ്രതിനിധികളോ നിയന്ത്രിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയും ഭരണഘടനാപരമായ നടപടികളിലൂടെയുമാണ് അവർ ആ പദവിയിലെത്തുന്നത്; അതേ നിയമങ്ങളിലൂടെ തന്നെ അവരെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് നീക്കം ചെയ്യാനും സാധിക്കും. രാജവാഴ്ച അധികാരം കൈമാറുന്നത് രക്തത്തിലൂടെയാണെങ്കിൽ, റിപ്പബ്ലിക് അധികാരം കൈമാറുന്നത് ഒരു ഭരണഘടനാ രേഖയിലൂടെയാണ്.

ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഡ്രാഫ്റ്റിംഗ് കമ്മിറ്റിയും ഭരണഘടനാ നിർമ്മാണ സഭയും ചേർന്ന് പുതിയ ഭരണഘടന രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്ന ആ രണ്ടര വർഷക്കാലം, ഇന്ത്യ തികച്ചും വിചിത്രമായൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു: പ്രായോഗികമായി കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിൽ നിന്ന് മുക്തമായിരുന്നെങ്കിലും, രേഖകളിൽ രാജവാഴ്ചയുടെ അടയാളങ്ങൾ അവശേഷിച്ചിരുന്നു. ഒടുവിൽ 1949 നവംബർ 26-ന് ഭരണഘടനാ നിർമ്മാണ സഭ ഭരണഘടന അംഗീകരിച്ചു. എന്നിട്ടും, അത് ഉടനടി പ്രാബല്യത്തിൽ വരുത്താൻ ആരും തിടുക്കം കൂട്ടിയില്ല.

ഭരണഘടന പ്രാബല്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ സഭ രണ്ട് മാസം കൂടി കാത്തിരുന്നു — ജനുവരി 26 വരെ. ആ തീയതി വെറുതെ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒന്നായിരുന്നില്ല. 1930 ജനുവരി 26-ന് ലാഹോറിലെ രാവി നദിക്കരയിൽ ചേർന്ന ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനത്തിലാണ് ഇന്ത്യ ‘പൂർണ്ണ സ്വരാജ്’ (സമ്പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം) എന്ന ലക്ഷ്യം ആദ്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നതിനും വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു അത്. ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തുറന്നുവെച്ച ആ ചരിത്രപരമായ അധ്യായത്തിന് പൂർണ്ണത നൽകാനാണ് ഇന്ത്യ റിപ്പബ്ലിക് ആകാൻ ആ തീയതി തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

ആ പ്രഭാതം മുതൽ, പഴയ കൊളോണിയൽ നിയമങ്ങളെയും അകലെയുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് കിരീടത്തെയും പിന്തള്ളി ഭരണഘടന രാജ്യത്തിന്റെ പരമോന്നത അധികാരമായി മാറി. രാജേന്ദ്ര പ്രസാദ് രാഷ്ട്രപതിയായത് ഏതെങ്കിലും രാജവംശത്തിൽ പിറന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടന നിഷ്കർഷിച്ച സുതാര്യമായ പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ്. റിപ്പബ്ലിക് ആയതിനു ശേഷവും കോമൺവെൽത്തിൽ തുടരാൻ ഇന്ത്യ തീരുമാനിച്ചു എന്നത് കൗതുകകരമാണ്; തൊട്ടുമുമ്പത്തെ വർഷം ലണ്ടനിൽ നടന്ന കോമൺവെൽത്ത് കോൺഫറൻസിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒത്തുതീർപ്പ് പ്രകാരം, ബ്രിട്ടീഷ് രാജാവിനെ വെറുമൊരു ആലങ്കാരിക പദവിയായ “കോമൺവെൽത്തിന്റെ തലവൻ” ആയി മാത്രമേ ഇന്ത്യ കണക്കാക്കിയുള്ളൂ. ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തര അധികാരങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു സ്ഥാനവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഇതൊന്നും 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന്റെ പ്രാധാന്യം കുറയ്ക്കുന്നില്ല; സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ലക്ഷ്യം നേടിയെടുത്തത് അന്നുതന്നെയാണ്. എന്നാൽ 1950 ജനുവരി 26 ഉത്തരം നൽകിയത് അതിനേക്കാൾ ഗൗരവമേറിയ ഒരു സംഘടനാപരമായ ചോദ്യത്തിനായിരുന്നു: ബ്രിട്ടീഷുകാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇന്ത്യ ആരുടെ അധീനതയിലായിരിക്കും, ഏത് നിയമവ്യവസ്ഥയാൽ ഭരിക്കപ്പെടും? മറ്റൊരു രാജാവിനെയല്ല, മറിച്ച് സ്വയം എഴുതിയുണ്ടാക്കിയ ഒരു ലിഖിത ഭരണഘടനയെയും തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട രാഷ്ട്രപതിയെയുമാണ് ഇന്ത്യ തങ്ങൾക്കായി തിരഞ്ഞെടുത്തത്.

രാജ്പഥിലൂടെ (കർത്തവ്യപഥ്) നീങ്ങുന്ന ഓരോ റിപ്പബ്ലിക് ദിന പരേഡിലും സൈനിക ടാങ്കുകളും നാടോടി നൃത്തങ്ങളും യുദ്ധവിമാനങ്ങളുടെ അഭ്യാസപ്രകടനങ്ങളും നമ്മൾ കാണുന്നു. എന്നാൽ ഇവയ്ക്കിടയിൽ ഈ ദിവസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവ് പലപ്പോഴും വിസ്മരിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. ഈ പരേഡ് വെറും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആഘോഷമല്ല; അതിനേക്കാൾ നിശബ്ദവും കഠിനവുമായ മറ്റൊരു പോരാട്ടത്തിന്റെ വിജയമാണ്: അധികാരത്തിന്റെ പ്രഭാവം ഒരു രാജകിരീടത്തിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് “നമ്മൾ, ഭാരതത്തിലെ ജനങ്ങൾ” എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഒരു പവിത്ര രേഖയിൽ നിന്നാണ് ഒഴുകിയെത്തുന്നത് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണത്.

അടുത്ത തവണ ജനുവരി 26 എത്തുമ്പോൾ, പരേഡിലെ സൈനിക വാദ്യങ്ങൾക്കപ്പുറം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: 1950-ൽ രാജ്യം നൽകിയ ആ വാഗ്ദാനം ഇന്നും നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ആ പഴയ രാജസിംഹാസനത്തിലേക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും പതുക്കെ കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ടോ?

Source: Scroll.in, “January 26, 1950: How India’s First Republic Day Unfolded”; The Better India, “Republic Day History”; The Quint, “Birth of a Nation: Looking Back at India’s First Republic Day”; Constitution of India, 1950; London Declaration, Commonwealth Prime Ministers’ Conference, 1949.