ഒരു രാഷ്ട്രത്തെ സ്വതന്ത്രമാക്കിയ വ്യക്തി എന്തുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും അത് ഭരിച്ചില്ല?

Mahatma Gandhi

ഇന്ന് ബാങ്കുകൾ അടച്ചിട്ടിരിക്കും. സ്കൂളുകളും കോടതികളും മിക്ക സർക്കാർ ഓഫീസുകളും അതുപോലെ തന്നെ. ഇതിന്റെ കാരണം ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഒരേ ഉത്തരമേ ലഭിക്കൂ: ഗാന്ധി ജയന്തി. ഈ ദിവസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചിത്രം നമ്മളിൽ മിക്കവർക്കും പരിചിതമാണ്: വട്ടക്കണ്ണട, ഒരു ഊന്നുവടി, വെള്ള ഷാൾ; സ്കൂൾ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ ആദ്യ അധ്യായങ്ങളിൽത്തന്നെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പേര്. എന്നാൽ, ഈ അവധി ദിവസത്തിൽ ആരുംതന്നെ ചോദിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: 1947-ൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ, ഗാന്ധി ഏത് സർക്കാർ പദവിയാണ് ഏറ്റെടുത്തത്?

സത്യസന്ധമായ ഉത്തരം ‘ഒന്നുമില്ല’ എന്നാണ്. പ്രധാനമന്ത്രിയല്ല, പ്രസിഡന്റല്ല, ഏതെങ്കിലും പദവിയിലുള്ള മന്ത്രിയുമല്ല; പുതിയ പാർലമെന്റിൽ ഒരു സീറ്റ് പോലും അദ്ദേഹം വഹിച്ചില്ല. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് അന്ത്യം കുറിച്ചതിൽ മറ്റാരെക്കാളും വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചുവെന്ന് ഭൂരിഭാഗം ഇന്ത്യക്കാരും കരുതുന്ന ആ വ്യക്തി, താൻ സ്വതന്ത്രമാക്കാൻ സഹായിച്ച രാജ്യത്ത് ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവി പോലും വഹിച്ചിരുന്നില്ല.

അതൊരു ചെറിയ കാര്യമല്ല. അല്പനേരം ചിന്തിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമാണത്. 1924-ൽ, ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോൺഗ്രസ് ഒരു ഭരണകൂടമായി മാറുന്നതിന് മുൻപ് കേവലം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമായിരുന്ന കാലത്ത്, ഗാന്ധിജി അതിന്റെ അധ്യക്ഷനായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനുശേഷം, സ്വന്തം പാർട്ടിയിൽ പോലും ഔദ്യോഗിക നേതൃസ്ഥാനങ്ങൾ വഹിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം ഒഴിഞ്ഞുനിന്നു.

1934-ഓടെ, ശുചിത്വം, നൂൽനൂൽപ്പ്, ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ ഉന്നമനം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം സജീവ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും പിന്മാറി. 1947 ഓഗസ്റ്റിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അധികാരത്തിന്റെ പുതിയ ഇടനാഴികളിൽ ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാൻ അദ്ദേഹം ഡൽഹിയിലായിരുന്നില്ല. വിഭജനകാലത്ത് ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പരസ്പരമുള്ള കൊലപാതകങ്ങൾ തടയാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ബംഗാളിലായിരുന്നു.

അപ്പോൾ, ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവിയിൽ നിന്നല്ലെങ്കിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടായത്? ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന പിന്നീട് ഓരോ പൗരനും ഉറപ്പുനൽകാൻ ശ്രമിച്ച ഒരു കാര്യത്തിൽ നിന്നാണ് അത് ഉത്ഭവിച്ചത്: സ്വന്തം പെരുമാറ്റത്തിന്റെ കരുത്തും, ആരുടെയും മുൻകൂർ അനുമതിയില്ലാതെ സംഘടിക്കാനും പ്രതിഷേധിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ കാര്യങ്ങൾ ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും. ആളുകൾ സ്വയം അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചതിലാണ് ഗാന്ധിയുടെ അധികാരം പൂർണ്ണമായും നിലകൊണ്ടത്. ഒരു നിയമവും അവരെ അതിന് നിർബന്ധിച്ചില്ല; ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവിയും അവരെ അതിന് പ്രേരിപ്പിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതരീതി അവർ കണ്ടു; അത് അവരുടെ പ്രവർത്തനരീതിയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

ഇക്കാര്യം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. കാരണം, യഥാർത്ഥ മാറ്റത്തിന് ഒരു പദവിയോ ബാഡ്ജോ സ്ഥാനമോ ആവശ്യമാണെന്ന് നമ്മളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും നിശബ്ദമായി വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരു നേതാവാകാതെ ഒന്നും മാറില്ലെന്ന് വിദ്യാർത്ഥി കരുതുന്നു; കൗൺസിലറുടെ സഹായമില്ലാതെ കോളനിയിൽ ഒന്നും മെച്ചപ്പെടില്ലെന്ന് താമസക്കാരൻ കരുതുന്നു; മുതിർന്ന ഒരാൾ ഇടപെടാതെ കാര്യങ്ങളൊന്നും മാറില്ലെന്ന് തൊഴിലാളി കരുതുന്നു.
എന്നാൽ ഗാന്ധിയുടെ ജീവിതം ഇതിന് വിരുദ്ധമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടാണ് മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നത്.

വളരെ ലളിതമായ ഒരു ഉദാഹരണം കൂടി പരിഗണിക്കാം. ഇന്ത്യയിലെ നഗരങ്ങളിൽ ‘റെസിഡന്റ്സ് വെൽഫെയർ അസോസിയേഷനുകൾ’ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അവിടെ, സർക്കാർ പദവിയോ പിഴ ചുമത്താനോ ശിക്ഷിക്കാനോ ഉള്ള നിയമപരമായ അധികാരമോ ഇല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക്, കേടായ തെരുവുവിളക്ക് നന്നാക്കാനോ പാർക്ക് വൃത്തിയാക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ ജലവിതരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നം ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്താനോ കഴിയാറുണ്ട്. ആ വ്യക്തിക്ക് ഔദ്യോഗികമായ അധികാരമൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ, കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള സ്ഥിരോത്സാഹവും, അയൽവാസികളുടെ വിശ്വാസം ആർജ്ജിച്ച് അവരുടെ അഭിപ്രായം കേൾപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവുമാണ് അവർക്കുള്ളത്.

അതൊരു വലിയ ജീവിതത്തിന്റെ വളരെ ചെറിയൊരു പ്രതിധ്വനി മാത്രമാണ്. എങ്കിലും, അതിന്റെ പ്രവർത്തനരീതി ഒന്നുതന്നെയാണ്. സ്വാധീനവും ഔദ്യോഗിക പദവിയും ഒന്നല്ല; ഒന്നിന് മറ്റൊന്നിനെ ആശ്രയിക്കാതെ നിലനിൽക്കാനാകും.

പദവിക്ക് പ്രസക്തിയില്ലെന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം; തീർച്ചയായും അതിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. നിയമങ്ങൾ, ബജറ്റുകൾ, ഭരണസംവിധാനം എന്നിവ പ്രവർത്തിക്കാൻ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നവരും ഉത്തരവുകളിൽ ഒപ്പിടുന്നവരും വോട്ടർമാരോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരുമായ ആളുകൾ ആ സംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ ആവശ്യമാണ്. സ്ഥാപനങ്ങളെയും സംവിധാനങ്ങളെയും മറികടക്കാനുള്ള കുറുക്കുവഴിയല്ല ഗാന്ധിയുടെ പാത. മാറ്റം തുടങ്ങുന്നത് സ്ഥാപനങ്ങളിൽ മാത്രമാണെന്ന ധാരണ തിരുത്തുന്ന ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണത്.

അത്ര എളുപ്പമല്ലാത്ത മറ്റൊരു സത്യം കൂടിയുണ്ട്, അതിൽ നിന്ന് കണ്ണുനട്ടാൻ കഴിയില്ല. ഗാന്ധിയുടെ രീതിക്ക് അസാമാന്യമായ ക്ഷമയും അച്ചടക്കവും വ്യക്തിപരമായ റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും ആവശ്യമായിരുന്നു; ഇവയെല്ലാം അഭിനന്ദിക്കാൻ എളുപ്പമാണെങ്കിലും പ്രാവർത്തികമാക്കാൻ ഏറെ പ്രയാസകരമാണ്. അദ്ദേഹം പലതവണ ജയിലിലായി. സ്വന്തം ആരോഗ്യത്തെയും, ഒരവസരത്തിൽ ജീവനെത്തന്നെയും പണയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ദീർഘമായ നിരാഹാരസമരങ്ങൾ അദ്ദേഹം നടത്തി. അത്തരമൊരു ധാർമ്മികാധികാരം രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിന് എളുപ്പത്തിലുള്ള ഒരു പകരക്കാരനല്ല. പല തരത്തിലും, അത് ഒരു വ്യക്തിയിൽ നിന്ന് കുറച്ചല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങളാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

ബാങ്കുകൾക്ക് അവധിയുള്ള ദിവസമായി മാത്രം ഈ ദിവസം കടന്നുപോകുമ്പോൾ, ഈ വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് അധികം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടാത്തതിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം.
ഒരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ചോദ്യത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പമാണ് കറൻസി നോട്ടിലെ മുഖം ഓർമ്മിക്കുന്നത്: ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള ഇന്ത്യക്കാരന് ഒരു രാജ്യത്തെ മാറ്റാൻ ഔദ്യോഗിക പദവിയുടെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നമ്മൾ ബാക്കിയുള്ളവർ കൃത്യമായി എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്?
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വടിയും ഷാളും മിക്കവർക്കും പരിചിതമാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിനൊപ്പം ഒരു ഔദ്യോഗിക പദവി ഇല്ലാതിരുന്നത് അത്ര പരിചിതമല്ല. ഒരുപക്ഷേ, അത് പരിചിതമാകേണ്ടതുണ്ട്.

Sources: HISTORY.com, “Mohandas Gandhi — Biography, Facts and Beliefs”; Indian National Congress, official records of past party presidents; Wikipedia, “Gandhi Jayanti”; United Nations General Assembly Resolution declaring 2 October the International Day of Non-Violence (2007).