എന്തിനാണ് നമുക്ക് ഒരു പാർലമെൻ്റ് ?

പ്രതീകാത്മക ചിത്രം

ഈ വർഷം ഏപ്രിലിൽ സർക്കാർ ഒരു വലിയ നിർദ്ദേശം പാർലമെന്റിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ലോക്‌സഭയിലെ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം 543-ൽ നിന്ന് 850 ആയി ഇരട്ടിയോളം വർദ്ധിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അത്.

വോട്ടെടുപ്പ് നടന്നു. 298 അംഗങ്ങൾ അനുകൂലിച്ചും 230 പേർ എതിർത്തും വോട്ട് ചെയ്തു.

എതിർത്തവരെക്കാൾ കൂടുതൽ ആളുകൾ അനുകൂലിച്ചു. സാധാരണ വോട്ടെടുപ്പുകളിലെല്ലാം അതൊരു വിജയമാണ്. എന്നിട്ടും ഈ ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടു.

എന്തുകൊണ്ട്?

കാരണം ഇത് ഒരു സാധാരണ നിയമമായിരുന്നില്ല; ഭരണഘടനയിൽ വരുത്തുന്ന ഭേദഗതിയായിരുന്നു. ഭരണഘടന മാറ്റിയെഴുതുക എന്നത് സാധാരണ ചട്ടങ്ങൾ പാസാക്കുന്നത് പോലെയല്ല. അതിന് കേവലഭൂരിപക്ഷത്തേക്കാൾ വലുതായ മറ്റൊന്ന് ആവശ്യമാണ്: ഹാജരായ അംഗങ്ങളിൽ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗത്തിന്റെ പിന്തുണ വേണം.

അന്ന് വോട്ടെടുപ്പിന് എത്തിയത് 528 അംഗങ്ങളായിരുന്നു. ഇതിന്റെ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭാഗം എന്നാൽ ഏകദേശം 352 വോട്ടുകൾ വരും. സർക്കാരിന് ലഭിച്ചതോ, 298 വോട്ടുകൾ മാത്രം. അതായത് 54 വോട്ടുകളുടെ കുറവ്.

അങ്ങനെ, എതിർത്തതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പിന്തുണ വ്യക്തമായി ഉണ്ടായിട്ടും ആ നിർദ്ദേശം ഒരു നിയമമായി മാറിയില്ല. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഇത് വിചിത്രമായി തോന്നാം; എന്നാൽ ഒരു പാർലമെന്റ് നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെ മുഴുവൻ ഉദ്ദേശ്യവും ഇതുതന്നെയാണ്.

ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഇന്ത്യയിലെ നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന വേദിയാണ് പാർലമെന്റ്. അതിന് രണ്ട് സഭകളുണ്ട്. സാധാരണ പൗരന്മാർ നേരിട്ട് വോട്ട് ചെയ്ത് അംഗങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന ലോക്‌സഭയും, സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കൂടി ഉറപ്പാക്കാനായി സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ പ്രതിനിധികളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രാജ്യസഭയും.

മിക്ക സാധാരണ നിയമങ്ങൾക്കും പാർലമെന്റിൽ ഒരു കേവലഭൂരിപക്ഷം മാത്രം മതിയാകും — അതായത്, എതിർപ്പിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അനുകൂല വോട്ടുകൾ. ദൈനംദിന നിയമങ്ങൾ പാസാക്കുന്നത് അങ്ങനെയാണ്.

ബില്ലുകളിൽ വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല പാർലമെന്റിന്റെ ചുമതല. സർക്കാരിന് അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വിശദീകരണം നൽകേണ്ടി വരുന്ന ഇടം കൂടിയാണിത്. പാർലമെന്റ് ചേരുമ്പോൾ ചോദ്യോത്തരവേളയിൽ (Question Hour) മന്ത്രിമാരോട് കടുത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ അംഗങ്ങൾക്ക് അധികാരമുണ്ട്. രാജ്യം മുഴുവൻ ഉറ്റുനോക്കുന്ന സഭയിൽ, ഔദ്യോഗിക രേഖകളുടെ ഭാഗമായി മന്ത്രിമാർക്ക് മറുപടി നൽകേണ്ടിയും വരുന്നു. വ്യത്യസ്ത പാർട്ടികളിലെ എം.പിമാർ ഉൾപ്പെടുന്ന സമിതികൾ ഓരോ ബില്ലും നിയമമാകുന്നതിന് മുൻപ് വരിവരിയായി പരിശോധിച്ച് വിലയിരുത്തുന്നു. ഇതെല്ലാം രഹസ്യമായി അടച്ചിട്ട മുറികളിലല്ല നടക്കുന്നത്; പൗരന്മാർക്ക് കാണാനും, വായിച്ചറിയാനും, വിലയിരുത്താനും കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ പൂർണ്ണമായും സുതാര്യമായാണ്.

എന്നാൽ ചില തീരുമാനങ്ങൾ ദൈനംദിന ഭരണകാര്യങ്ങൾക്കും അപ്പുറമുള്ളതാണ്. ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി അത്തരത്തിലൊന്നാണ്. ഭരണഘടന എന്നത് സാധാരണ നിയമമല്ല; മറ്റെല്ലാ നിയമങ്ങളും പിന്തുടരേണ്ട അടിസ്ഥാന ചട്ടക്കൂടാണത്. നേരിയ ഭൂരിപക്ഷം കൊണ്ട് മാത്രം ഒരു സർക്കാരിന് ഈ ചട്ടക്കൂട് മാറ്റിമറിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, നേരിയ വ്യത്യാസത്തിൽ അധികാരം നേടിയ ഒരു പാർട്ടിക്ക് രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടനയെത്തന്നെ അട്ടിമറിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു. അടുത്ത സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വരുമ്പോൾ അവരത് വീണ്ടും മാറ്റുകയും ചെയ്യാം. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഒരു സ്ഥിരതയും ഉണ്ടാവില്ല.

അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന സ്വന്തം അസ്തിത്വം സ്വയം സംരക്ഷിക്കുന്നത്. ഇതിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തണമെങ്കിൽ വളരെ വലിയ ജനപിന്തുണയും സമവായവും ആവശ്യമാണ്. വെറുമൊരു ഭൂരിപക്ഷം പോരാ, വ്യക്തമായ മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം തന്നെ വേണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഘടനാപരമായ ചട്ടങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നത് ഭരണകക്ഷിയുടെ മാത്രം ആഗ്രഹപ്രകാരമല്ലാതെ, പാർലമെന്റിന്റെ ഭൂരിഭാഗം അംഗങ്ങളുടെയും പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെയാകൂ.

ഏപ്രിലിൽ സംഭവിച്ചതും ഇതുതന്നെയാണ്. പാർലമെന്റിലെ സീറ്റുകളിൽ മൂന്നിലൊന്ന് വനിതകൾക്കായി സംവരണം ചെയ്യുമെന്ന 2023-ലെ നിയമം നടപ്പിലാക്കണമെങ്കിൽ സീറ്റുകളുടെ എണ്ണം കൂട്ടേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് സർക്കാർ വാദിച്ചു. പല പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികളും ഈ ലക്ഷ്യത്തോട് യോജിച്ചെങ്കിലും, സീറ്റുകൾ എങ്ങനെ പുനർനിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിലായിരുന്നു അവരുടെ ആശങ്ക. ജനസംഖ്യാ നിയന്ത്രണം വിജയകരമായി നടപ്പാക്കിയ സംസ്ഥാനങ്ങൾ (പ്രത്യേകിച്ച് ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ), കൂടുതൽ ജനസംഖ്യാ വളർച്ചയുള്ള ഉത്തരേന്ത്യൻ സംസ്ഥാനങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് തങ്ങൾക്ക് പ്രാതിനിധ്യം കുറഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന് ഭയപ്പെട്ടു. രാജ്യത്തിന്റെ അധികാര പങ്കിടലിനെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്ന ഗൗരവമുള്ളൊരു വിഷയത്തിലായിരുന്നു ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും തർക്കം. വോട്ടെണ്ണലിൽ ഭൂരിപക്ഷം എം.പിമാരും എതിർത്തതുകൊണ്ടല്ല ഈ ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടത്; മറിച്ച്, രാജ്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടനയിൽ മാറ്റം വരുത്തുമ്പോൾ ‘കേവലഭൂരിപക്ഷ’ത്തേക്കാൾ വലിയ സമവായം ആവശ്യമാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ്.

പാർലമെന്റ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഭരണത്തിലുള്ള സർക്കാർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതൊക്കെയും വേഗത്തിലും നിശബ്ദമായും പാസാക്കിയെടുക്കാൻ മാത്രമല്ല പാർലമെന്റ്. രാജ്യത്തെ അടിമുടി ബാധിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മാറ്റം വരുമ്പോൾ, നാടിന്റെ വിവിധ കോണുകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന മതിയായ ആളുകൾക്കിടയിൽ ആത്മാർത്ഥമായ യോജിപ്പുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ കൂടിയാണ്.

തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വിജയിച്ചു എന്നത് കൊണ്ടുമാത്രം രാജ്യത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റിയെഴുതണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വാദങ്ങളിലും ഒരു സർക്കാരിന് വിജയം അവകാശപ്പെടാനാവില്ല.

അതുകൊണ്ട്, “ഭൂരിപക്ഷ പിന്തുണ ഉണ്ടായിട്ടും ബിൽ പരാജയപ്പെട്ടു” എന്നൊരു വാർത്ത ഇനി കാണുമ്പോൾ, അതൊരു ഭരണഘടനാ തകരാറാണെന്ന് കരുതരുത്. മറിച്ച്, വ്യവസ്ഥിതി എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണമെന്ന് ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ ആഗ്രഹിച്ചോ, കൃത്യമായി അതുപോലെ തന്നെയാണ് അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.