എന്തുകൊണ്ട് കൂടുതൽ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഒരാൾക്ക് ജോലിക്കായി ഏറെ നാൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു?

Representational Image

ഒരു യുവതി തന്റെ ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കിയതിന് ശേഷം രണ്ടാമത്തേതും പൂർത്തിയാക്കുന്നു, അത് അവരുടെ ജോലി സാധ്യതകൾ മെച്ചപ്പെടുത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിയും നൽകുന്നു. രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷവും, അവർ ഇപ്പോഴും ശരിയായ ജോലി അന്വേഷിക്കുകയാണ്, അതേസമയം സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കാത്ത അവരുടെ ഒരു ബന്ധു ഇതിനകം തന്നെ ജോലി ചെയ്യുന്നു, ചെറുതാണ് എന്നാലും സ്ഥിരവുമായ വേതനം നേടുന്നുണ്ട്.

മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് നമ്മുടെ കാഴ്ചപാട്. കൂടുതൽ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള വ്യക്തിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ജോലി ലഭിക്കും, അതും ബുദ്ധിമുട്ട് ഒന്നമില്ലാത്തത്. എന്നാൽ കണക്കുകൾ ഇവിടെ അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണ് പറയുന്നത്.

ഇന്റർനാഷണൽ ലേബർ ഓർഗനൈസേഷനും ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഫോർ ഹ്യൂമൻ ഡെവലപ്‌മെന്റും ചേർന്ന് തയ്യാറാക്കിയ ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽ റിപ്പോർട്ട് അനുസരിച്ച്, ബിരുദധാരികൾക്കിടയിലെ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് 29.1 ശതമാനമായിരുന്നു, വായിക്കാനോ എഴുതാനോ അറിയാത്തവരിൽ ഇത് വെറും 3.4 ശതമാനം മാത്രമാണ്. സെക്കൻഡറി വിദ്യാഭ്യാസമോ അതിൽ കൂടുതലോ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള യുവാക്കളിൽ തൊഴിലില്ലായ്മ 18.4 ശതമാനമാണ്. 2000-ൽ 54.2 ശതമാനമായിരുന്ന തൊഴിൽരഹിതരായ ഇന്ത്യൻ യുവാക്കളുടെ എണ്ണം 2022 ആയപ്പോഴേക്കും അത് കുത്തനെ ഉയർന്നു.

ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം വായിക്കുക, ആദ്യം തോന്നുന്ന വിരോധാഭാസം ഇതല്ല.

എഴുതാനോ വായിക്കാനോ അറിയാത്ത, ഒരു സമ്പാദ്യവും ഇല്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് സാധാരണയായി തൊഴിലില്ലാതെ തുടരാൻ കഴിയില്ല. ലഭ്യമായ ഏത് ജോലിയും അവർ ഏറ്റെടുക്കുന്നു തയ്യാറാകുന്നു, അതിപ്പോൾ അനൗപചാരികവും കുറഞ്ഞ ശമ്പളമുള്ളതും സുരക്ഷിതമല്ലാത്തതും തൊഴിലുകൾ അതിജീവിക്കാൻ വേണ്ടി തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടി വരുന്നു. അവരുടെ കുറഞ്ഞ തൊഴിലില്ലായ്മ നിരക്ക് അവർ നന്നായി ചെയ്യുന്നു എന്നല്ല അർത്ഥമാക്കുന്നത്. അതിനർത്ഥം അവർക്ക് ഒരിക്കലും കാത്തിരിക്കാൻ വേറെ ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നാണ്.

ഇതിന് വിപരീതമായി, ഒരു ബിരുദധാരിക്ക് പലപ്പോഴും കാത്തിരിക്കാൻ കൂടുതൽ ഇടമുണ്ട്, ചിലപ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ, ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങളുടെ പഠനവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രത്യേക തരം ജോലി, സ്ഥിരമായ ശമ്പളം, തിരിച്ചറിയാവുന്ന ഒരു പദവി എന്നിവ പിന്തുടരുന്നു. ആ കാത്തിരിപ്പ് ഡാറ്റയിൽ തൊഴിലില്ലായ്മയായി കാണപ്പെടുന്നു, എന്നിരുന്നാലും ഇത് സാധാരണയായി മെച്ചപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും തിരയലിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു, ഒരു ജോലിയുടെ അഭാവമല്ല.

അപ്പോൾ ഉത്തരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഇതാണ്: തൊഴിലില്ലായ്മ സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ ശരിയായ ജോലി അന്വേഷിക്കുന്ന ആളുകളെ കണക്കാക്കുന്നു, വിദ്യാസമ്പന്നരായ ഇന്ത്യക്കാർ ആദ്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ജോലി സ്വീകരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാൻ കൂടുതൽ പ്രാപ്തരാണ്.

എന്നാൽ മുഴുവൻ കഥയും അതല്ല. രണ്ടാമത്തെ, കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത ഉളവാക്കുന്ന ഒരു ഭാഗമുണ്ട്.

ഒരു ലക്ഷത്തിലധികം ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ നടത്തിയ പരിശോധനകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വാർഷിക വിലയിരുത്തലായ ഇന്ത്യ സ്കിൽസ് റിപ്പോർട്ട്, 2026 ൽ ഇന്ത്യൻ ബിരുദധാരികളിൽ 56.35 ശതമാനം മാത്രമേ തൊഴിൽയോഗ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ എന്ന് കണ്ടെത്തി, അതായത് തൊഴിലുടമകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യേണ്ട തരത്തിലുള്ള ജോലിക്ക് തയ്യാറാണ്. നാല് വർഷം മുമ്പ് 46.2 ശതമാനത്തിൽ നിന്ന് ആ കണക്ക് വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, ഇത് ശരിക്കും പ്രോത്സാഹജനകമാണ്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പോലും, ഔപചാരിക ബിരുദം നേടിയിട്ടും, അവരെ നിയമിച്ചേക്കാവുന്ന തൊഴിലുടമകൾ, എല്ലാ ഇന്ത്യൻ ബിരുദധാരികളിൽ പകുതിയോളം പേരെയും പൂർണ്ണമായും ജോലിക്ക് തയ്യാറാണെന്ന് കണക്കാക്കുന്നില്ല എന്നും ഇതിനർത്ഥം.

കോളേജുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതും ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതും തമ്മിലുള്ള യഥാർത്ഥ വിടവിലേക്ക് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു. ഒരു ബിരുദം ഒരു നിശ്ചിത വർഷത്തേക്ക് ഒരാൾ ഒരു വിഷയം പഠിച്ചുവെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയും. വ്യക്തമായി ആശയവിനിമയം നടത്താനും, അപരിചിതമായ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ജോലിയുടെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഒരു യഥാർത്ഥ ജോലിയിൽ പ്രയോഗിക്കാനും അവർക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഇത് യാന്ത്രികമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

സത്യസന്ധമായി ഇരിക്കേണ്ട ഒരു ലിംഗപരമായ മാനവുമുണ്ട്. വിദ്യാസമ്പന്നരായ തൊഴിലില്ലാത്ത യുവ ഇന്ത്യക്കാരിൽ, 76.7 ശതമാനം സ്ത്രീകളാണ്, പുരുഷന്മാരിൽ ഇത് 62.2 ശതമാനമാണ്. ഇതിനർത്ഥം കുറച്ച് സ്ത്രീകൾ മാത്രമേ ജോലി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ എന്നല്ല. ഗവേഷണം സ്ഥിരമായി വിപരീതമാണ് കാണിക്കുന്നത്. ശമ്പളമുള്ള ജോലി ഏറ്റെടുക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ, ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയ സ്ത്രീകൾക്ക് പോലും, ഇപ്പോഴും അസമമായി ലഭിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രതീക്ഷകളും കുടുംബ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും കൂടാതെ, അവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന അനുയോജ്യമായ തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ കുറവാണെന്നും ഇത് പലപ്പോഴും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ഇതൊന്നും വിദ്യാഭ്യാസം പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നില്ല. ഔപചാരിക സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം ഇല്ലാത്തവരെ അപേക്ഷിച്ച്, ജോലി ചെയ്ത് ജീവിതത്തിൽ കൂടുതൽ സമ്പാദിക്കാൻ വിദ്യാസമ്പന്നരായ തൊഴിലാളികൾ ഇപ്പോഴും പ്രവണത കാണിക്കുന്നു. എന്നാൽ പ്രായോഗിക വൈദഗ്ധ്യമോ, യഥാർത്ഥ എക്സ്പോഷറോ, അല്ലെങ്കിൽ തൊഴിലുടമകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ പരീക്ഷിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോ ഇല്ലാതെ ഒരു ബിരുദം മാത്രം, ഒരു ഗ്യാരണ്ടി എന്നതിലുപരി ഒരു സ്റ്റാർട്ടിങ് പോയിൻ്റായി മാത്രമാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്.

ഇത് വായിക്കുന്ന ഒരു യുവാവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കുറച്ചുകാണുക എന്നതാണ് പ്രായോഗിക തീരുമാനം. ബിരുദത്തെ മുഴുവൻ ജോലിയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തൊഴിൽക്ഷമതയുടെ ഒരു ഭാഗമായി കണക്കാക്കുകയും, അവസാന വർഷ മാർക്ക് ഷീറ്റ് ബാക്കിയുള്ള എല്ലാ ജോലികളും സ്വയം ചെയ്യുമെന്ന് കരുതുന്നതിനുപകരം, ഔപചാരിക പഠനത്തോടൊപ്പം ഇന്റേൺഷിപ്പുകൾ, സർട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ, ആശയവിനിമയ പരിശീലനം എന്നിവ സജീവമായി തേടുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

വർഷങ്ങളോളം പഠിച്ച് ഇപ്പോഴും ശരിയായ ജോലി അന്വേഷിക്കുന്ന ഒരാളെ അടുത്ത തവണ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, ഒരു ലളിതമായ വിധിന്യായത്തെ ചെറുക്കുന്നത് മൂല്യവത്തായിരിക്കാം. പകരം, അവർ പഠിച്ചതിനും ഇന്ന് ഒരു തൊഴിലുടമയ്ക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിക്കുക.